1. ۱حکیمی ز مردم کناری گرفتز غارتگران کنج غاری گرفت
2. ۲جز آن غار آرامگاهی نداشتغذا غیر برگ گیاهی نداشت
3. ۳چو کرم بریشم گیاخوار بودبه تن از لعابش یکی تار بود
4. ۴گروهی به آن تار دور از گزندبه قید ارادت شده پایبند
5. ۵شه کشور از مسند عز و نازبدان غار شد سینه پر نیاز
6. ۶لقای حکیمش خوش آمد چنانکه از عشق وی رفتش از کف عنان
7. ۷بدو گفت کای قبله مقبلانقبول تو اقبال صاحبدلان
8. ۸دل من اسیر کمند تو شدسرم پست قدر بلند تو شد
9. ۹حیات ابد را تویی جان منجدا از تو بودن چه امکان من
10. ۱۰بن غار منزلگه اژدهاستکه از بیم مردم در او کرده جاست
11. ۱۱تویی خلق را گشته امیدگاهچه حاجت که آری به اینجا پناه
12. ۱۲تو شاهی و از روی تو شهر خوشمتاع اقامت سوی شهر کش
13. ۱۳اگر رنجه سازی سوی شهر پایکنم بهرت آماده باغ و سرای
14. ۱۴غلامان خدمتگر با ادبکنیزان سیمینبر نوش لب
15. ۱۵دگر از سبب های طیب معاشکه یابند ازان جسم و جان انتعاش
16. ۱۶بگفتا که می خواهم اینها بلیکه تا بگذرد عمر من خوش ولی
17. ۱۷به شرطی ز تو گیرم این ساز و برگکه از دامنم بگسلی دست مرگ
18. ۱۸ز بخشش چه سود ای به بخشش مثلچو تو هر چه بخشی ستاند اجل
19. ۱۹چه خوش گفت این نکته دانای رازکه مپذیر چیزی که گیرند باز
20. ۲۰فریب است از مرغ در دام اسیرزدن مرغ بگشاده پر را صفیر
21. ۲۱به آنست کو دام خود بردردنه مرغ دگر را به دام آورد
22. ۲۲بیا ساقیا زان می راوگیکه صید طرب را کند ناوگی
23. ۲۳بده تا درین دام دل ناشکیبببندیم گوش از صفیر فریب
24. ۲۴بیا مطربا وان نی فارسیکه بر رخش عشرت کند فارسی
25. ۲۵بزن تا به همراهی آن سوارکنیم از بیابان محنت گذار