1. ۱سکندر چو می گشت گرد جهانخبر پرس هر آشکار و نهان
2. ۲در اثنای رفتن به شهری رسیددر آن شهر قومی پسندیده دید
3. ۳ز گفتار بیهوده لبها خموشفروبسته از ناسزا چشم و گوش
4. ۴نجسته به بد هرگز آزار همبه هر کار نیکو مددگار هم
5. ۵نه زیشان توانگر کسی نی فقیربر ایشان نه سلطان کسی نی امیر
6. ۶برابر به هم قسمت مالشانموافق به هم صورت حالشان
7. ۷نه از محنت قحطشان سال تنگنه بر صفحه صلحشان حرف جنگ
8. ۸ز یک خانه هر یک شده بهره مندنه در بر در خانه هاشان نه بند
9. ۹به هر در فرو برده گوری مغاککه بیننده را زان شدی سینه چاک
10. ۱۰سکندر چو شد واقف طورشانشد از گفت و گو طالب غورشان
11. ۱۱بگفتا ز اول که در وقت زیستفرو بردن گور از بهر چیست
12. ۱۲بگفتند از بهر آن کنده ایمکه تا در فضای جهان زنده ایم
13. ۱۳نبندد لب خود ز ارشاد مادهد هر دم از مردگی یاد ما
14. ۱۴گشاده بدین نکته دایم دهانکه ما و توییم آن دهان را زبان
15. ۱۵ز هر کام برکنده دندان در اوزبان وار افتیم عریان در او
16. ۱۶زبان وارمان چون به زندان کنندز دندانه خشت دندان کنند
17. ۱۷دگر گفت چون خانه ها بی در استدر باز مر دزد را رهبر است
18. ۱۸بگفتند در شهر ما نیست دزدکه از کسب دزدی خورد دستمزد
19. ۱۹همه مردم صادقند و امینچو خاکند امینان روی زمین
20. ۲۰به خاک ار سپاری یکی دانه جودهد هفتصدت باز وقت درو
21. ۲۱دگر گفت چون بهر مال و متاعمیان شما نیست جنگ و نزاع
22. ۲۲بگفتند ما بنده صانعیمبه قوت و لباسی ز وی قانعیم
23. ۲۳رسد بی نزاع آنچه باشد کفافازان در غلاف است تیغ خلاف
24. ۲۴دگر گفت چون شاه فرمانروایدرین شهر بی شور نگرفته جای
25. ۲۵پی دفع ظلم است گفتند شاهز ظلم این ولایت بود در پناه
26. ۲۶زر عدل از ظلم گیرد عیارچو ظالم نباشد به عادل چه کار
27. ۲۷دگر گفت چون در دیار شماغنی نیست کس در شمار شما
28. ۲۸بگفتند ناید در طبع کریمحریصی نمودن پی زر و سیم
29. ۲۹نسازد درین تنگنای مجاززر و سیم را جمع جز حرص و آز
30. ۳۰دگر گفت چون از صروف زمانز محرومی قحط دارید امان
31. ۳۱بگفتند بیگاه و گاهی که هستدر آمرزشیم از گناهی که هست
32. ۳۲شود آدمی را درین دیولاخز آمرزش اسباب روزی فراخ
33. ۳۳دگر گفت کین شیوه خاص شماستکه سرمایه بخش خلاص شماست
34. ۳۴و یا از پدر بر پدر آمده ستگهروار از کان بدر آمده ست
35. ۳۵بگفتند کین خاصه از ما نخاستابا عن جد این کشته میراث ماست
36. ۳۶نداریم از نخل کاری خبرز نخل پدر چیده ایم این ثمر
37. ۳۷سکندر چو پرداخت از گفت و گویبه آهنگ برگشتن آورد روی
38. ۳۸به دکانچه درزیی برگذشتکه چشم از فروغ ویش خیره گشت
39. ۳۹به مقراض تجرید ببریده دلز پیوند این عالم آب و گل
40. ۴۰فرو برده سر همچو سوزن به کارگذشته ز دراعه عیب و عار
41. ۴۱چو رشته سر از جاهلان تافتهسر رشته معرفت یافته
42. ۴۲سکندر بدو گفت کای خیره سرچو آمد به گوش تو از ما خبر
43. ۴۳چو رشته سر از ما چرا تافتیچو سوزن به سر تیز نشتافتی
44. ۴۴بگفتا که من مرد آزاده امبه راه هوس پای ننهاده ام
45. ۴۵نیاید خوشم فر و اقبال توچه سازم سر خویش پامال تو
46. ۴۶ندارم طمع گنج سیم و زرتچو مار از چه حلقه زنم بر درت
47. ۴۷ازین پیش در شهر ما یک دو کسبپریدشان مرغ جان از قفس
48. ۴۸برید آن امید خود از تاج و تختکشید این ز بیغوله فقر رخت
49. ۴۹کفن بر تن آن ز خز و حریربر این از کهن دلق دل ناپذیر
50. ۵۰ازین بی وفا کاخ ناپایدارنهادندشان در یکی کنج غار
51. ۵۱بر ایشان چو بگذشت یکچند روزگذشتم بر آن غار با درد و سوز
52. ۵۲ز هم دیدم آن هر دو را ریختهبه هم استخوان ها در آمیخته
53. ۵۳نشد روشنم بعد صد اهتمامکه آن یک کدام است و این یک کدام
54. ۵۴هوای جهان بر دلم سرد شدز پیوند آن خاطرم فرد شد
55. ۵۵بدو گفت شه کای به دانشوریتو را از همه پایه برتری
56. ۵۶ز هر کار می بینم آگه تو رابیا تا بر اینان کنم شه تو را
57. ۵۷بگفتا که شاها من آن درزیمکه باشد پی خود عمل ورزیم
58. ۵۸پی خویش دلق بقا دوختنبه از اطلس فانی اندوختن
59. ۵۹نمی خواهم این خلعت مستعاربه عور دگر کن عطا این شعار