1. ۱پی راحت جان آگاه خویشمهیا کند توشه راه خویش
2. ۲فن خویش نیکی کن ای نیک زنکه به گر بود نیک زن نیک فن
3. ۳همه کارها را به یزدان گذارکه بیرون ز تقدیر او نیست کار
4. ۴سکندر به شاهی ازو راه یافتبه توفیق او جان آگاه یافت
5. ۵ز عالم نه از بهر سختیش بردبه فیروزی و نیکبختیش برد
6. ۶نگویم که بر مردنش صبر کنکه بر نزد خود بردنش صبر کن
7. ۷به صبر ار برآید تو را نام نیکدهد نام نیکت سرانجام نیک
8. ۸نگین دار این چرخ فیروزه فامپی نام نیکو بود والسلام
9. ۹ارسطو گهر سنج یونان زمینکه بر گنج یونانیان بود امین
10. ۱۰چو کلکش سر گنج حکمت شکافتسکندر ازو یافت نقدی که یافت
11. ۱۱ز مرگ سکندر چو آگاه شددلش همدم ناله و آه شد
12. ۱۲پس از عنبرین خامه پیراستنبه نام خدا نامه آراستن
13. ۱۳ز خونابه دل سیاهی سرشتسوی مادرش عذرخواهی نوشت
14. ۱۴که بایستی از فرق پا کردمیبه خاک حریم تو جا کردمی
15. ۱۵درین ماتم از دیده خون راندمیبه تسکین دردت فسون خواندمی
16. ۱۶ولی ضعف پیریم بسته ست پاینیارم که یک گام جنبم ز جای
17. ۱۷سکندر که سلطان آفاق بودبه سلطانی اندر جهان طاق بود
18. ۱۸اگر چه ازین تنگنا رخت بستمخور غم که رخت از سر تخت بست
19. ۱۹به رخ پرده شرمساری نرفتبه کام حسودان به خواری نرفت
20. ۲۰نه از نادرستان شکستن رسیدنه از ناکسان زخم دستش رسید
21. ۲۱به تیغ قضای خداوند پاککه باشد روان از سمک تا سماک
22. ۲۲به شاهی و فرماندهی جان سپردبه جز بر همه خلق سلطان نمرد
23. ۲۳که رسته ست ازین درد تا او رهدکه جسته ست ازین داغ تا او جهد
24. ۲۴درین باغ یک شاخ و یک برگ نیستکه لرزنده از صرصر مرگ نیست
25. ۲۵اگر مرده افتاده تیر اوستوگر زنده در بند تدبیر اوست
26. ۲۶گذشته ازو خفته در زیر خاکو زو مانده آینده در ترس و باک
27. ۲۷چه نامهربانی که گردون نکردکه یکسر ازین حلقه بیرون نکرد
28. ۲۸اگر شه و گر کمترین چاکر استگذارش در آخر بر این چنبر است
29. ۲۹خوشا حال آن زیرک پند گیرکه از مرگ غیر است عبرت پذیر
30. ۳۰ز مرگ کسانش رسد زندگیکند زندگی صرف در بندگی