1. ۱چو سرچشمه فیض اسکندریکزو بود همچون صدف گوهری
2. ۲در آن کاغذی کز ارسطو رسیدبسی داروی صبر پیچیده دید
3. ۳ز داروی او دفع تیمار کرددوای دل و جان بیمار کرد
4. ۴بلی شربتی بود آن معنویبه وی از شفاخانه عیسوی
5. ۵وز آن پس یکی نامه انگیز کردسر نامه را عنبرآمیز کرد
6. ۶به نام حکیمی که هر نیک و بدبه حکم ویست از ازل تا ابد
7. ۷اگر بر درش مرگ اگر زندگیستسرآورده در ربقه بندگیست
8. ۸بود حکمت او نهان در همهبه حکمت بود حکمران بر همه
9. ۹به حکم وی آیند خلق و روندبه جز حکم او حکم کس نشنوند
10. ۱۰سکندر که بر چرخ افسر کشیدنیارست از حکم او سرکشید
11. ۱۱به فرمان او زیست چندان که زیستچو فرمان مرگ آمدش خون گریست
12. ۱۲ولی گریه اش هیچ کاری نکردبه آن آب دفع غباری نکرد
13. ۱۳مرا گرچه بر دل نشست آن غبارشد آن سرمه دیده اعتبار
14. ۱۴بدیدم سرانجام کار همهکه بر چیست آخر قرار همه
15. ۱۵مرا زین مصیبت که ناگه رسیدصد اندوه بر جان آگه رسید
16. ۱۶دلم بود در صبر لیکن چو کوهنجنبید ازین ماتم پر ستوه
17. ۱۷چه امکان بود سیل انبوه راکه از بیخ و بن برکند کوه را
18. ۱۸کسی کز غم خود بود دل گرانچرا گرید از ماتم دیگران
19. ۱۹اگر مرگ را سازگاری کنمازان به که بر مرده زاری کنم
20. ۲۰مرا خود چنین بود حال ای حکیمکه آمد خطی از تو عنبر شمیم
21. ۲۱به هر نقطه زو نکته ای دلپسندبه هر حرف ازو صد فرح کرده بند
22. ۲۲به جان اختر هوش ازان تاب یافتبه دل مزرع صبر ازان آب یافت
23. ۲۳اساس خرد دید ازان محکمیغم و محنت آورد رو در کمی
24. ۲۴حیات ابد رشح کلک تو بادنظام ادب نظم سلک توباد
25. ۲۵چو آن نامه غم به پایان رساندنم حسرت از چشم گریان فشاند
26. ۲۶وز آن پس یکی لحظه خندان نزیستکنم قصه کوتاه چندان نزیست
27. ۲۷نه او زیست جاوید نی ما زییمکمینگاه مرگیم هر جا زییم
28. ۲۸مکن هستی جاودانی هوسکه این خاصه کردگار است و بس
29. ۲۹بیا ساقیا کان که فرزانه استزده دست در دست پیمانه است
30. ۳۰چو آرد غم مرگ بر دل شکستنگیرد کسی غیر پیمانه دست
31. ۳۱بیا مطربا تا ز چنگ سپهرببریم چون بخردان تار مهر
32. ۳۲که آخر اجل تیغ خواهد کشیدبه ناخواست این رشته خواهد برید