1. ۱سراسیمه ای خانه در بلخ داشتکه بر مردگان گریه تلخ داشت
2. ۲در آن شهر بی گریه کم زیستیبه خون بهر هر مرده بگریستی
3. ۳به هر حلقه غم که پرداختیاز اشک چو لعلش نگین ساختی
4. ۴نصیحتگری گفت با او نهفتکه ای هر کس از حال تو در شگفت
5. ۵تو را این همه گریه زار چیستنه مزدوری این گونه بیگار چیست
6. ۶مریز اشک خود را به هر خاک کویکه این آب چشم است نی آب جوی
7. ۷بخندید دیوانه کای بیخردکه شاخ قبولت بود بیخ رد
8. ۸من این گریه از بهر خود می کنمنه از مرگ هر نیک و بد می کنم
9. ۹به مردن هر آن زنده کز پا فتادازان مردن خویشم آمد به یاد
10. ۱۰ز غم آتش افتاد در جان منشد از دود پر چشم گریان من
11. ۱۱ازان آتشم دود خیزد ز چشموز آن دودم این آب ریزد ز چشم
12. ۱۲زهی مرد نادان که از مرگ خویشنگردد جگرپاره و سینه ریش
13. ۱۳نگرید ز درد دل خود به خونغم دل به آن گریه ندهد برون
14. ۱۴بیا ساقیا تا جگر خون کنیموز این می قدح را جگرگون کنیم
15. ۱۵که غمدیده را آه و زاری به استجگرخواری از میگساری به است
16. ۱۶بیا مطربا کز طرب بگذریمز چنگ طرب تارها بردریم
17. ۱۷ز چنگ اجل چون نشاید گریختز چنگ رب تار باید گسیخت