1. ۱چون قیس دریده جیب و داماناز پند پدر نشد به سامان
2. ۲اعیان قبیله پیش آن پیرگفتند به حسن راء/ی و تدبیر
3. ۳کای عامری فلک عماریمعموری ملک کامگاری
4. ۴فرزند تو نور دیده ماستآرام دل رمیده ماست
5. ۵چشم و دل ما به اوست روشنآب و گل ما ازوست روشن
6. ۶بر آتش مهر او سپندیمتا چند بر آتشش پسندیم
7. ۷چون عشق و وفاست در سرشتشاین واقعه گشت سرنوشتش
8. ۸آن را که فتد چنین بلاییگر زانکه طلب کند دوایی
9. ۹شرط است ره سفر گرفتنیا مهر بتی دگر گرفتن
10. ۱۰خرد است و زو سفر نیایدوز عهده آن به در نیاید
11. ۱۱آن به که پریرخی بجوییمشهور جهان به خوبرویی
12. ۱۲در عقد و نکاح وی در آریهمت به صلاح او گماری
13. ۱۳باشد گیرد بدو تسلیفارغ شود از هوای لیلی
14. ۱۴در خدمت آن میان ببنددوز قصه این زبان ببندد
15. ۱۵این نکته ز صاحبان تدبیرافتاد پسند خاطر پیر
16. ۱۶بگشاد زبان و قیس را خواندپیش نظرش به لطف بنشاند
17. ۱۷گفت ای ز تو بخت من خجستهدر دیده چو مردمم نشسته
18. ۱۸چشمم به شمایل تو بیناستوز پشتی توست پشت من راست
19. ۱۹طبعم به تو شاد و سینه خرمحالم ز جدایی تو درهم
20. ۲۰تا چند ز خانه فرد باشیتنها رو و ... گرد باشی
21. ۲۱یکچند به سوی خانه باز آیچون مرغ به آشیانه باز آی
22. ۲۲ور نیست به خانه ات قراریهمخانه کنم تو را نگاری
23. ۲۳تا صحبت تو به ناز داردوز ... رویت باز دارد
24. ۲۴گاهی که قدم نهی به خانهبوسد قدمت چو آستانه
25. ۲۵ور سوی برون شوی خراماندر پای تو سر نهد چو دامان
26. ۲۶عم تو که هست نقطه غماز صفحه روزگار او کم
27. ۲۷در پرده یکی نگار داردکز مه به جمال عار دارد
28. ۲۸صافی بدنی چو در مکنوناز حقه تنگ وصف بیرون
29. ۲۹همشیره شهد شکر اوهمخوابه ناز عبهر او
30. ۳۰هر دم به جهان فکنده پرتواز قامت او قیامتی نو
31. ۳۱آوازه او به هر دیاریآواره او چو تو هزاری
32. ۳۲بیرون ز حساب عقل مالشوز مال بسی فزون جمالش
33. ۳۳در افسر جاه همسر توستدر اصل و نسب برابر توست
34. ۳۴بر دامن تو نه ننگی از ویبر شیشه تو نه سنگی از وی
35. ۳۵حیف است چنین دو گوهر پاکناگشته به وصل هم طربناک
36. ۳۶خواهم که شود قرینه توخشنود به مهر و کینه تو
37. ۳۷گردد به تو جلوه گر ز یک سلکنا سفته درش شود تو را ملک
38. ۳۸باشید به هم چو جان و دل دوستبادام صفت دو مغز و یک پوست
39. ۳۹گردید به هم رفیق و دمسازنی نیش حسود و زخم غماز
40. ۴۰چون قیس شنید این سخن رابگشاد لب شکرشکن را
41. ۴۱هم از مژه هم ز لب گهر سفتافشاند سرشک و با پدر گفت
42. ۴۲کای اصل وجود و گوهر منخاک قدم تو افسر من
43. ۴۳گل کرده توست آب و خاکمپرورده توست جان پاکم
44. ۴۴من عیسی مریمم درین دیردر راه مجردی سبک سیر
45. ۴۵خورشید وشم ازین و آن فردپیوند بریده از زن و مرد
46. ۴۶دارم دلی از جهان رمیدهآن به که من بلا رسیده
47. ۴۷تا در خم این رواق باشمزآویزش جفت طاق باشم
48. ۴۸دیوانه ام از بلند راییدیوانه چه مرد کدخدایی
49. ۴۹من بار خود افکنم ز گردندر بار کسان چرا دهم تن
50. ۵۰جز من نسزد رفیق من کستنهایی من رفیق من بس
51. ۵۱بیچاره پدر چو کرد ازو گوشاین طرفه جواب رفت از هوش
52. ۵۲گفتا که ز کدخدایی توباشد غرضم رهایی تو
53. ۵۳باشد یابی به کدخداییاز لیلی و عشق او رهایی
54. ۵۴پیوند کنی به دیگری سختبندد غم لیلی از دلت رخت
55. ۵۵یک کفش بود برای یک پاییک دل نشود دو دوست را جای
56. ۵۶ماء/وای دو خصم نیست یک باغشهباز آید سفر کند زاغ
57. ۵۷گفت ای پدر این چه حیله سازیستبا بیدلی این چه عشوه بازیست
58. ۵۸هیهات که بگسلم ز لیلیتا سیر شود دلم ز لیلی
59. ۵۹لیلی نقش و دلم نگین استلیلی تخم و دلم زمین است
60. ۶۰لیلی جان است و من تن او رااو طوطی و دل نشیمن او را
61. ۶۱تا تن جان را بود نشیمنمن باشم و لیلی لیلی و من
62. ۶۲گشتم یکسر همه جهان رادیدم یک یک جهانیان را
63. ۶۳هر چیز که روی در خلل داشتچون در نگریستم بدل داشت
64. ۶۴الا لیلی که گر نیایدچیزی دگرش بدل نشاید
65. ۶۵بر بی بدل ار بدل گزینمجز در دل و دین خلل نبینم
66. ۶۶چون دید پدر که حال مجنوناز پند نمی شود دگرگون
67. ۶۷با خاطر خوش شدش دعاگویدر کش مکش قضا رضاجوی