1. ۱خوش نغمه مغنی حجازیاین نغمه زند به پرده سازی
2. ۲کز کعبه چو بازگشت مجنونبا شوقی از آنچه بود افزون
3. ۳محمل به دیار لیلی افکندسررشته وصل یافت پیوند
4. ۴آمد شد پیش ساخت پیشهجویان وصال او همیشه
5. ۵چون سر زدی آفتاب خاوردر راه طلب شدی تکاور
6. ۶آیین وفا ز سر گرفتیراه در دوست برگرفتی
7. ۷جامی ز می طلب لبالببردی بر دوست روز تا شب
8. ۸چون ظلمت شب علم کشیدیخود را به حریم غم کشیدی
9. ۹در کلبه خود مقام کردیآسایش شب حرام کردی
10. ۱۰هر چند که دوست را ندیدیبا او گفتی و زو شنیدی
11. ۱۱چون یکچندی بر این برآمدصد بار دل از زمین برآمد
12. ۱۲آن واقعه فاش شد در افواهگشتند کسان لیلی آگاه
13. ۱۳در گفتن این فسانه رازنمام زبان کشید و غماز
14. ۱۴مشروح شد این حدیث درهمبا مادر لیلی و پدر هم
15. ۱۵یک شب ز کمال مهربانیدر گوشه خلوتی که دانی
16. ۱۶فرزند خجسته را نشاندندبر وی ز سخن گهر فشاندند
17. ۱۷کای مردم چشم و راحت دلکم شو نمک جراحت دل
18. ۱۸هر چند که چرخ پرده دار استدر پرده دری ستیزه کار است
19. ۱۹کم دوز پرده ای ز آغازک آخر نکند دریدنش ساز
20. ۲۰هر شب که ز مشک پرده بندداز پرده دری سحر بخندد
21. ۲۱یک گل به نقاب غنچه ننهفتکز جنبش باد صبح نشکفت
22. ۲۲یک دانه نشد به پرده خاککان پرده نگشت عاقبت چاک
23. ۲۳خلق از تو و قیس آنچه گویندزان قصه نه نیکی تو جویند
24. ۲۴زین گونه حکایت پریشانرسوایی توست قصد ایشان
25. ۲۵بشنید صبا سحر ز بلبلآوازه پرده داری گل
26. ۲۶بر وی نفسی دمید و بگذشتآن پرده بر او درید و بگذشت
27. ۲۷زان پیش که این سخن شود فاشافتد سمری به دست اوباش
28. ۲۸کوته کن ازان زبان مردمبر در ورق گمان مردم
29. ۲۹دیوار چو سست شد ز یک نماز یک دو نم دگر شود خم
30. ۳۰گر رو ننمایدش ز معمارپشتیوانی شود نگونسار
31. ۳۱آتش بنشان ز آستانهنابرده علم به سقف خانه
32. ۳۲چون شعله به سقف خانه گیردصد حیله اگر کنی نمیرد
33. ۳۳بردار ز قیس عامری دلوز صحبت او امید بگسل
34. ۳۴رفتن ز درت نه رای قیس استتو کعبه و قیس بوقبیس است
35. ۳۵لیکن تو مکن برای او کاراز پهلوی خود بیفکن این بار
36. ۳۶یاری که ازو به دل غبار استیارش نکنی لقب که بار است
37. ۳۷مپسند به گردن خود این باربر دامنت این غبار مگذار
38. ۳۸در ستر عفاف باش مستوردیگر مدهش به خانه دستور
39. ۳۹مستور که رخ نهفته باشدچون غنچه ناشکفته باشد
40. ۴۰آسوده بود به طرف گلزاررسوا نشود به کوی و بازار
41. ۴۱وان دم که گشادچهره چون گلزد نعره عشق و شوق بلبل
42. ۴۲از طارم گلبنش شکستندبا شاخ گیاه دسته بستند
43. ۴۳گردانیدند گرد هر کویبردند به ... آبش از روی
44. ۴۴هر چند که دامن تو پاک استوز طعنه حاسدت نه باک است
45. ۴۵آلوده هر گمان چه باشیافتاده به هر زبان چه باشی
46. ۴۶آن را که ز درد سر معاف استطبعش خالی ز انحراف است
47. ۴۷از درد سر عصابه رستنبهتر که به سر عصابه بستن
48. ۴۸لیلی می کرد پندشان گوشاز آتش قیس سینه پر جوش
49. ۴۹ایشان با قیس بر سر جنگلیلی بی قیس با دلی تنگ
50. ۵۰ایشان بر قیس ناسزاگویلیلی او را به جان دعا گوی
51. ۵۱ایشان با قیس آب و آذرلیلی با او چو شیر و شکر
52. ۵۲ایشان ز برون به پندگوییلیلی ز درون به مهرجویی
53. ۵۳چون رو به دیار آن دل افروزشد قیس روان به رسم هر روز
54. ۵۴افتاد دوچار او عجوزیهمچون خر پیر پشت کوزی
55. ۵۵رویی که ز سختی و درشتیشاید صفتش به سنگپشتی
56. ۵۶از کشمکش حوادث دهرفرقی چو کدو ز موی بی بهر
57. ۵۷خالی سر او ز زیب معجرعاری تن او ز ستر میزر
58. ۵۸وامانده دو لب ولی نه خندانچون فرج دهان تهی ز زندان
59. ۵۹چشمش چو دهان به جز یکی نهدر دجالی او شکی نه
60. ۶۰زان صورت زشت و شکل هایلفالی بدش اوفتاد در دل
61. ۶۱کان کس که نخست بیند این رویآخر ز خوشی کیش رسد بوی
62. ۶۲بیچاره چو با دل پریشانشد همدم ماه مهر کیشان
63. ۶۳آن مه ز حدیث شب خبر گفتناسازی مادر و پدر گفت
64. ۶۴گفتا بنگر چه پیشم آمدبر ریش جگر چه نیشم آمد
65. ۶۵از عشق تو داشتم دلی نیششد زخم جداییت بر آن ریش
66. ۶۶از یکشبه فرقت توام دلمی سوخت به سان شمع محفل
67. ۶۷اکنون که کشد به ماه یا سالهم خود تو بگو که چون بود حال
68. ۶۸از آمدن تو صد بلایمگر زانکه رسد به تنگنایم
69. ۶۹زان می ترسم که ناپسندیناگه برساندت گزندی
70. ۷۰مجنون چو شنید این سخن رازد چاک ز درد پیرهن را
71. ۷۱جانی و دلی ز غصه جوشانبرگشت بدین نوا خروشان
72. ۷۲کای دل پس از این صبور می باشوز هر چه نه صبر دور می باش
73. ۷۳گر رد تو کرد دوست غم نیستآن رد ز قبول غیر کم نیست
74. ۷۴هجری که بود مرا دلبروصل است و ز وصل نیز خوشتر
75. ۷۵هر کس که نه بر رضای جاناندارد هوس لقای جانان
76. ۷۶در دعوی عشق نیست صادقنتوان لقبش نهاد عاشق
77. ۷۷عاشق که بود ز خویش رستهبر خود در آرزو ببسته
78. ۷۸افتاده به خاک نامرادیخالی ز غم و تهی ز شادی
79. ۷۹فارغ ز امید و ایمن از بیمبنهاده سری به خط تسلیم
80. ۸۰از محنت روزگار بی غماز هر چه رسد ز یار خرم