1. ۱مجنون چو به حکم آن دل افروزمحروم شد از زیارت روز
2. ۲تا روز غمش به شب رسدیصد ره جانش به لب رسیدی
3. ۳شبها به لباس شبروانهگشتی به ره طلب روانه
4. ۴منزل به دیار یار کردیوانجا همه شب قرار کردی
5. ۵هر گاه که یافتی مجالیلب بگشادی به حسب حالی
6. ۶گفتی ز فراق روز با اوصد قصه سینه سوز با او
7. ۷هر چند ز هجر غصه کش بودبا این تک و پوی نیز خوش بود
8. ۸یک شب به هم آن دو پاکداماندر کشور عشق نیکنامان
9. ۹بودند نشسته هر دو تنهاانداخته در میان سخن ها
10. ۱۰از مرده دلان حی جوانیدر شیوه عشق بدگمانی
11. ۱۱بگذشت بر در آن شکسته حالانبا هم ز درون خسته نالان
12. ۱۲بر صحبت تنگشان حسد بردواندر حقشان گمان بد برد
13. ۱۳آری نیکی ز بد نیایدهر حامله جنس خویش زاید
14. ۱۴چیزی که بود ز سرکه یا میدر کوزه همان تراود از وی
15. ۱۵القصه ز چشمه سار لیلییک قطره که دید ساخت سیلی
16. ۱۶شد روز دگر به خلوت رازپیش پدرش فسانه پرداز
17. ۱۷در خرمن خشکش آتش افروختزان شعله نخست خرمنش سوخت
18. ۱۸آمد سوی لیلی آتش افکنوان راز شبانه ساخت روشن
19. ۱۹بهر ادبش گشاد پنجهگل را به طپانچه ساخت رنجه
20. ۲۰چون نیلوفر ز زخم سیلیکردش رخ لاله رنگ نیلی
21. ۲۱از ضربت چوب تر بر اعضاشگل خاست ز چوب گلبن آساش
22. ۲۲هر دم می گفت توبه لیلیاز هر چه نه عشق قیس یعنی
23. ۲۳هر دم می کرد ناله زارلیکن نه ز لت، ز فرقت یار
24. ۲۴هر دم می ریخت از مژه خونلیکن ز فراق روی مجنون
25. ۲۵بعد از همه یاد کرد سوگنداول به جلال آن خداوند
26. ۲۶کز هیبت اوست چرخ افلاکآورده رخ نیاز در خاک
27. ۲۷وانگه به لوایح کمالشلامع ز بدایع جمالش
28. ۲۸وانگه به مقربان درگاهز اسرار صفات و ذاتش آگاه
29. ۲۹کز جراء/ت قیس ازین غم آبادخواهم به خلیفه برد فریاد
30. ۳۰او کیست که گاه صبح و گه شامدر طوف حریم من زند گام
31. ۳۱صد دام نهد ز حیله و کیدتا طرفه غزال من کند صید
32. ۳۲گر داد خلیفه داد من خوشور نی بندم من ستمکش
33. ۳۳در رهگذر وی از ستیزهمحکم بندی ز تیغ و نیزه
34. ۳۴یا پای برون نهد ازین راهیا دست کند ز عمر کوتاه
35. ۳۵مجنون چو ازین حدیث جانسوزآگاهی یافت هم در آن روز
36. ۳۶شد عرصه دهر تنگ بر ویزد غصه هجر چنگ در وی
37. ۳۷گشت از تک و پوی پای او سستوز حرف امید لوح دل شست
38. ۳۸بنشست و کشید پا به داماناز رفتن آشکار و پنهان
39. ۳۹نی از غم خویش از غم یارکز جور پدر نبیند آزار