1. ۱سوداگر چین این صحیفهاین نافه برون دهد ز نیفه
2. ۲کان دم که ز گریه چشم مجنوندور از لیلی نشست در خون
3. ۳نومیدی دیدن جمالشگرداند از آنچه بود حالش
4. ۴ناقه ز حریم حی برون راندوز خاک قبیله دامن افشاند
5. ۵شد آهوی دشت و کبک وادیخارا کن کوه نامرادی
6. ۶بر هر ضرری صبور می بودوز هر نفری نفور می بود
7. ۷کم داشت درین بساط غبراجز انس به وحشیان صحرا
8. ۸شبها که خیال خواب کردیوز پرده شب نقاب کردی
9. ۹کردی ز سرین گور بالینکیمخت گوزن را نهالین
10. ۱۰هر صبح که برزدی سر از خوابوز گریه زدی زمین دشت آب
11. ۱۱خونابه ز کاس لاله خوردیهمکاسگی غزاله کردی
12. ۱۲یک روز برهنه تن چو خامهاز صفحه ریگ کرده نامه
13. ۱۳زانگشت بر آن قلم همی زدلیلی لیلی رقم همی زد
14. ۱۴بر یاد دو زلف مشکفامشمی کرد نظاره دو لامش
15. ۱۵می ریخت ز خون دل ته پاشقطره ز مژه چو نقطه یاش
16. ۱۶بر ریگ چو نام او نوشتیوز رشح جگر به خون سرشتی
17. ۱۷از سیل مژه بشستیش پاکباز از هوس دل هوسناک
18. ۱۸آن طرفه رقم ز سر گرفتیزان وایه خویش برگرفتی
19. ۱۹این بود تمام روز کارشسرمایه عیش روزگارش
20. ۲۰ناگاه ز گرد ره رسیدندجمعی و به گردش آرمیدند
21. ۲۱بر کوهه زین همه سواراندر کوه و دره شکارکاران
22. ۲۲نوفل نامی در آن میانهچون مهر یگانه زمانه
23. ۲۳از دست کریم یم عطاییزانگشت کرم گره گشایی
24. ۲۴چون مهر به روزها زرافشانچو چرخ به صبح گوهر افشان
25. ۲۵در نظم بلند چون ثریادر سجع لطایفش مهیا
26. ۲۶با نوش لبان به عشقبازیبا تنگدلان به دلنوازی
27. ۲۷در معرکه دلاوری شیردر قطع امور ملک شمشیر
28. ۲۸از افسر ملک سربلندیشوز گنج نوال بهره مندیش
29. ۲۹نوفل خود را ز رخش گستاخانداخت فرو چو میوه از شاخ
30. ۳۰بر خاک نشست پیش رویشبگشاد زبان به گفت و گویش
31. ۳۱آن نام که می نوشت می خواندوز صاحب نام حرف می راند
32. ۳۲دانست نهفته راز او رامعشوقه عشوه ساز او را
33. ۳۳وان ماتم و سوگواریش دیدوان گریه زار و زاریش دید
34. ۳۴بر حال ویش ترحم آمدگریان شد و در تکلم آمد
35. ۳۵کای تخت نشین خامه ریگوی حرف نویس نامه ریگ
36. ۳۶این تخم خیال کشتنت چندوین حرف هوس نوشتنت چند
37. ۳۷زین وسوسه خیال باز آیزین دغدغه محال باز آی
38. ۳۸کز وسوسه کار برنیایدجانان به کنار درنیاید
39. ۳۹زین حرف که می کشی به انگشتکامت ننهد حریف در مشت
40. ۴۰زین ریگ که می کنی به خون رنگناری گهری به کف به جز سنگ
41. ۴۱یکچند بیا قرین من باشهمخانه و همنشین من باش
42. ۴۲برکش ز سر این لباس عوریتن پوش به خلعت صبوری
43. ۴۳نی خواب بود تو را و نی خورمی خسب چو دیگران و می خور
44. ۴۴تا بازآیی به آب و رنگتوز شکل کمان رهد خدنگت
45. ۴۵در خور باشی به وصل آن ماهلایق گردی به یار دلخواه
46. ۴۶دیوی تو کنون نه خورد و نه خفتبا حور چگونه سازمت جفت
47. ۴۷سوگند به آنکه از خردمندهمواره به نام اوست سوگند
48. ۴۸کانچ آوردم کنون به گفتارگر زانکه کنی به وفق این کار
49. ۴۹چندانکه توان بود کنم جهدتا کام تو خوش کنم بدین شهد
50. ۵۰در گردن آن پری شمایلبازوی تو را کنم حمایل
51. ۵۱کاری که ز ساختن بود دورسازند به زاری و زر و زور
52. ۵۲زاری که خلاف سربلندیستبا همچو خودی نه ارجمندیست
53. ۵۳هر چند که زر بود ببازمتا کار تو را چو زر بسازم
54. ۵۴ور زانکه به زر نگردد آن راستغم نیست که زور بازو اینجاست
55. ۵۵این عقده که بر رهت فتادهاز نوک سنان کنم گشاده
56. ۵۶ور کند بود سر سنانماز تیغ به مقطعش رسانم
57. ۵۷مجنون چو شنید این فسون رابگذاشت فسانه جنون را
58. ۵۸سر در ره هوشمندی آوردخاطر به خردپسندی آورد
59. ۵۹شد چون دگران رفیق راهشبرداشت قدم به خیمه گاهش
60. ۶۰اندام بشست و سر تراشیدخلعت پوشید و عطر پاشید
61. ۶۱آن سنبل مشکبار رستهشد چون گلش از غبار شسته
62. ۶۲بربست عمامه را عرب وارآورد شکوفه سرو او بار
63. ۶۳نوفل با او بدیهه گویانبودی به ره نشاط پویان
64. ۶۴هر لحظه بهانه ای نمودینو ساز ترانه ای سرودی
65. ۶۵بر عرصه دشت باده خوردیدلجویی او زیاده کردی
66. ۶۶گاهی غزل و نسیب خواندیگاهی سخن از حبیب راندی
67. ۶۷یک چند بر این نمط چو بگذشتمجنون ز گذشته تازه تر گشت
68. ۶۸آمد قد او به لطف اولشد برگ گلش ز خط مجدول
69. ۶۹طوطی خطش شکر به منقاربر نوفل و بزم او شکریار
70. ۷۰طاووس رخش ز جلوه کاریخجلت ده لاله بهاری
71. ۷۱دیوانه لطافت پری یافتتن پرتو روحپروری یافت
72. ۷۲آشفتگی از سرش به در شدبین شیشه شکن که شیشه گر شد
73. ۷۳القصه مصورش بیاراستزان گونه به لیلی اش همی خواست
74. ۷۴شکلی همه آرزوی لیلیبر سنگ زن سبوی لیلی
75. ۷۵نوفل شد ازین تفاوت آگاهدانا دلی اوفکند در راه
76. ۷۶تا پی به دیار لیلی آردپیش پدرش سخن گزارد
77. ۷۷سازد به سخن مسلسل او راآرد به حضور نوفل او را
78. ۷۸آمد پدرش بدان وسیلههمراه سران آن قبیله
79. ۷۹نوفل به هزار اهتمامشبنشاند به صدر احترامش
80. ۸۰چون خوان بکشید و سفره بگشادنوبت به سخن گزاری افتاد
81. ۸۱صد قصه نو و کهن در انداختوآخر ز غرض سخن درانداخت
82. ۸۲فرمود که قیس نیک پیوندکامروز بود مرا چو فرزند
83. ۸۳برتر باشد ز هر که گوییموصوف به هر هنر که گویی
84. ۸۴خواهم که بدین شرف تو هم نیزممتاز کنیش ز اهل تمییز
85. ۸۵منظور کنی به منظر خویشپیوند دهی به گوهر خویش
86. ۸۶بنگر که ز مال و زر چه خواهیچه مال و چه زر ز هر چه خواهی
87. ۸۷تا در نظرت به پای ریزموانهات به زیر پای ریزم
88. ۸۸باشیم من و تو خویش با همصافی دل و مهرکیش با هم
89. ۸۹آن سخت جواب تلخ گفتاربگشاد در سخن دگر بار
90. ۹۰هر عذر که گفته بود ازین پیشپیش پدرش ز جانب خویش
91. ۹۱گفت آن همه را و بیشتر نیزافزود بر آن بسی دگر نیز
92. ۹۲از بس که به عذر شد سخن کوشزد سینه نوفل از غضب جوش
93. ۹۳شد تیز سخن به سان شمشیرتهدید ده از زبان شمشیر
94. ۹۴کای ... درای این بیابانبر بانگ درای خود شتابان
95. ۹۵ترسم که بدین تهی دراییچون بی شتران ز پا درآیی
96. ۹۶خیز و پی پاس حال خود گیررنگ شفقت بر آل خود گیر
97. ۹۷زان پیش که آورم سپاهیچون دور زمانه کینه خواهی
98. ۹۸نی بحر و چو بحر هیبت انگیزموجش همه تیر و خنجر تیز
99. ۹۹زان موج شوند پای تا فرقاعیان قبیله ات به خون غرق
100. ۱۰۰آن گوهر ناب را به من دهصد منت ازان به جان من نه
101. ۱۰۱تا سر به سپهر برفرازمجشنی به عروسیش بسازم
102. ۱۰۲کایند شب عروسی اوحوران به بساط بوسی او
103. ۱۰۳گفتا پدر عروس کای شاهبرتاب عنان خویش ازین راه
104. ۱۰۴هر چند که ما نه مرد جنگیماز جنگ نه آنچنان به تنگیم
105. ۱۰۵روزی که زنی تو کوس و ناییما نیز زنیم دست و پایی
106. ۱۰۶گر زانکه شویم بر تو فیروزعیدی باشد خجسته آن روز
107. ۱۰۷از پیچش پنجه تو رستیموز رنج شکنجه تو جستیم
108. ۱۰۸وز زانکه تو را ظفر دهد دستما را علم ظفر شود پست
109. ۱۰۹چون برق جهم به خانه خویشپیش گهر یگانه خویش
110. ۱۱۰از تیغ زنم به سینه چاکشآلوده به خون نهم به خاکش
111. ۱۱۱پوشم تن آن عروس چالاکدر پرده خون و حجله خاک
112. ۱۱۲وآسوده زیم درین غم آباداز نام عروس و ننگ داماد
113. ۱۱۳در خاک نهفته به نگاریکافتاده به دست خاکساری
114. ۱۱۴پوشیده به آن گهر به سنگیکاید به وی از سفال ننگی
115. ۱۱۵نوفل ز سماع قصه نوچشمی سوی قیس زد که بشنو
116. ۱۱۶قیس هنری هنروری کرددر معرکه شان دلاوری کرد
117. ۱۱۷بگشاد زبان سحر پردازکای بد سخنان ناخوش آواز
118. ۱۱۸بادی که ز نای جهان خیزددر دیده عقل خاک بیزد
119. ۱۱۹حرفی که نه دانشش نگارددر نامه سیاه رویی آرد
120. ۱۲۰نوفل نه سخن ز جهل گویدتا نکته سهو و سهل گوید
121. ۱۲۱مغز است نه پوست هر چه او گفتنغز است و نکوست هر چه او گفت
122. ۱۲۲از گفته او ورق مپیچیدروی دل ازین سبق مپیچید
123. ۱۲۳آن فیض نسیم نیکخواهیستنی باد بروت پادشاهیست
124. ۱۲۴حکمت که تراود از دل شاهعکسی ست ز نور چشمه ماه
125. ۱۲۵زان عکس کسی که دور مانددر ظلمت شب ز نور ماند
126. ۱۲۶لیلی ست زلال زندگانیمن سوخته ای ز تشنه جانی
127. ۱۲۷گر روی نهد به تشنه ای آبخاکش بر سر کزان زند تاب
128. ۱۲۸لیلی ست گلی به طرف جوییمن قانع ازان گلم به بویی
129. ۱۲۹دل باد چو لاله باغبان راکز باد دریغ دارد آن را
130. ۱۳۰لیلی ست به بزم جان چراغیمن دارم ازو به سینه داغی
131. ۱۳۱آن کو نه چراغ من فروزدیارب که به داغ من بسوزد
132. ۱۳۲لیلی می گفت و آن حسودانکوران ز حسودی و کبودان
133. ۱۳۳فریاد بر او زدند کای خامدربند زبان به کام ازین نام
134. ۱۳۴او نیست ز نام او چه حاصلزین حرف زبان خویش بگسل
135. ۱۳۵هر لحظه مبر به ... نامشوآلوده مکن به گوش عامش
136. ۱۳۶ور زانکه بری زبان داریتنها نه زبان که جان نداری
137. ۱۳۷خواهیم تو را زبان بریدنوز کالبد تو جان کشیدن
138. ۱۳۸مجنون چو سماع این سخن کردزو قطع امید خویشتن کرد
139. ۱۳۹دانست کزان نهال نوبرکامیش نمی شود میسر
140. ۱۴۰رو گریه کنان به نوفل آوردکای مرهم داغ و داروی درد
141. ۱۴۱در خواه ازین ستیزه کارانتا رسم ستیزه را گذاران
142. ۱۴۲چندانکه به طرف جوی یک بارمرغی بنهد در آب منقار
143. ۱۴۳بر من در مرحمت گشایندوز دور رخش به من نمایند
144. ۱۴۴تا یک نظرش ز دور بینموانگه به خیال او نشینم
145. ۱۴۵سازم همه عمر زان ذخیرهبهر شب تار و روز تیره
146. ۱۴۶گفت کزین خیال بگذرزین داعیه محال بگذر
147. ۱۴۷دیدار وی و تو ای رمیدهچون آب است و سگ گزیده
148. ۱۴۸خیز و ره این هوس سپردنبگذار که دیدن است و مردن
149. ۱۴۹ور هستی ازین حیات دلگیردر غمکده فراق می میر
150. ۱۵۰مجنون نه به یار خود رسیدننی در همه عمر امید دیدن
151. ۱۵۱با نوفل گفت کای ستمگرای وعده تو سراب یکسر
152. ۱۵۲رنج از دل من به گفت رفتیگفتی و نکردی آنچه گفتی
153. ۱۵۳لیکن نه ز توست از من است اینبر هر که نه کور روشن است این
154. ۱۵۴نامقبلیم علم برافراختواقبال تو را علم بینداخت
155. ۱۵۵من کی و سرود عیش سازانمن کی و فسون عشوه بازان
156. ۱۵۶چون می نکند فسون مرا بهآشفتگی و جنون مرا به
157. ۱۵۷این گفت و ز جای خویش برخاسترقصان به نوای خویش برخاست
158. ۱۵۸انداخت شکوفه سان عمامهچون شاخ خزان رسیده جامه
159. ۱۵۹نومید دلیش رنجه در برمی زد چو چنار پنجه بر سر
160. ۱۶۰خلقی ز پیش سرشک ریزانواو خاک به فرق خویش بیزان
161. ۱۶۱خلقی ز پیش به دل ...ن سنگواو چاک فکن به سینه تنگ
162. ۱۶۲چون آهوی دام جسته بگذشتزان مردم و رو نهاد در دشت
163. ۱۶۳شد باز چنانکه بود و می رفتوین زمزمه می سرود و می رفت
164. ۱۶۴لیلی و سریر عشرت و نازمجنون و نفیر شوق پرداز
165. ۱۶۵لیلی و عنان به دست دورانمجنون و به دشت یار گوران
166. ۱۶۶لیلی و به این و آن سبک رومجنون و به آهوان تک و دو
167. ۱۶۷لیلی و سکون به کوه و...نمجنون و به کوه با گو...ن
168. ۱۶۸لیلی و ترانه گو به هر کسمجنون و صفیر کوف و کرکس
169. ۱۶۹لیلی و خروش چنگ و خرگاهمجنون و خراش گرگ و روباه
170. ۱۷۰لیلی و چو مه به قلعه داریمجنون و به غار غم حصاری
171. ۱۷۱آری هر کس برای کاریستهر شیر سازی مرغزاریست
172. ۱۷۲دولت به درم خرید نتوانایوان به ارم کشید نتوان
173. ۱۷۳آن به که به نیک و بد بسازیمهر کس به نصیب خود بسازیم
174. ۱۷۴گل نیست ز خار بهره گیریمبا خار زییم تا بمیریم