1. ۱ریحان شکن حریم این باغاین بو دهد از نسیم این باغ
2. ۲کان لاله داغدار هر دشتاز نوفل و نوفلی چو برگشت
3. ۳آزاده ز هر گروه بودیآواره دشت و کوه بودی
4. ۴هر جا که کسی ز دور دیدیچون آهو و گور ازو رمیدی
5. ۵یک روز فرود حال و وجدششد جای به کوهسار نجدش
6. ۶جا قله کوه خاره می کرددر هر طرفی نظاره می کرد
7. ۷دیده به دیار لیلی افکنددر کوزه ز گریه سیلی افکند
8. ۸شوقش به درون چو کوه بنشستقاروره صبر خرد بشکست
9. ۹پیکی طلبید کز دیارشآرد به حریم دل قرارش
10. ۱۰گوید خبر و بیان کند حالاز منزل یار و ربع و اطلال
11. ۱۱ناگاه ز گرد ره سوادیبنمود چه دید گردبادی
12. ۱۲زان خاک دیار بار بستهپرده به رخ از غبار بسته
13. ۱۳افتاد به سجده بر زمینشبگشاد زبان به آفرینش
14. ۱۴کای صوفی گرد گرد رقاصبی زحمت پا به رهروی خاص
15. ۱۵وی دشت نورد کوه پیماینگرفته سکون دو دم به یک جای
16. ۱۶در پای تو کوه و دشت یکساندر کوه روی چو دشت آسان
17. ۱۷پیچان شده اژدها نماییبر خویش ولی نه اژدهایی
18. ۱۸سر بر فلک اژدها که دیده ستجولان زده بر هوا که دیده ست
19. ۱۹خیزان نخلی ز خاک گستاخنی بیخ تو را پدید و نی شاخ
20. ۲۰وین طرفه که گر ز باغ خیزیمیوه فکنی و برگ ریزی
21. ۲۱نی راه تو بی غبار هرگزنی یک جایت قرار هرگز
22. ۲۲افتاده تو درخت چالاکبرداشته تو خار و خاشاک
23. ۲۳پیچیده چو دودی و نه دودیدوری ز سیاهی و کبودی
24. ۲۴پرگاری کاخ سقف زنگارچون قصر ارم ز تو ستون دار
25. ۲۵کشتی ست در آب ربع مسکونتو تیری و بادبانت گردون
26. ۲۶بر کشتوران درین نشیمنویران ز تو صد هزار خرمن
27. ۲۷امروز دلم به سینه خرماز مقدم توست خیر مقدم
28. ۲۸سویم که شده ست رهنمایتجان باد فدای خاک پایت
29. ۲۹بر من ز ره کرم گذشتیوآرام من رمیده گشتی
30. ۳۰از منزل یار بسته ای بارکاید ز تو بوی مشک تاتار
31. ۳۱این خاک که عطر محمل توستچون نافه چین حمایل توست
32. ۳۲گر از در اوست بر سرم ریزچون سرمه به دیده ترم ریز
33. ۳۳خاشاک تو کش شمیم مشک استریحان تری و عود خشک است
34. ۳۴زان آتش من بلند گردانبر وی دل من سپند گردان
35. ۳۵زان جان و جهان خبر چه داریبگشای زبان به هر چه داری
36. ۳۶بی او دل من ز غصه خون استبی من دل او بگو که چون است
37. ۳۷از یاد ویم فرامشی نیستوز حرف وفاش خامشی نیست
38. ۳۸هرگز گذرم به دل نهانشجنبد به حدیث من زبانش
39. ۳۹هیهات چه جای این سؤال استدارم هوسی ولی محال است
40. ۴۰شه بهر گدا کجا کشد آهمه سوی سها کی افکند راه
41. ۴۱شب کیست طفیلی سگانشسوده سر خود بر آستانش
42. ۴۲او کرده به بالش خوش آهنگبر بستر غم سر من و سنگ
43. ۴۳او داده به مهد عیش پهلومن خفته به خاک خواریم رو
44. ۴۴چون روز شود ز خواب خیزدبر لاله تر گلاب ریزد
45. ۴۵اول سوی او که می گرایددیده به رخش که می گشاید
46. ۴۶گرد دمنش ز من بدل نیستگرینده چو من بر آن طلل نیست
47. ۴۷از دور که می کند نگاهشدر طوف به گرد خیمه گاهش
48. ۴۸آنجا که شود به عشوه خندانگریه که کند ز دردمندان
49. ۴۹وان دم که شود ز لب شکرریزدندان طمع که می کند تیز
50. ۵۰گاهی که بود به هودجش جایدر راه طلب که می نهد پای
51. ۵۱روزی که قدم نهد به محملز آب مژه کیست مانده در گل
52. ۵۲شبها که به خانه اش مقام استبنشسته به پاس او کدام است
53. ۵۳بینا به رخش کسان و من کورنزدیک همه به او و من دور
54. ۵۴تو باد سبکروی و من خاکتو صرصر و من شکسته خاشاک
55. ۵۵گاهی که به سوی او زنی رایبردار به دست لطفم از جای
56. ۵۶چون خاک رهم به کوی او برخاشاک آسا به سوی او بر
57. ۵۷تا بر سر راه او نشینمیک بار دگر رخش ببینم
58. ۵۸ور زانکه نیم بدین سزاواربگذار مرا غریب و بیمار
59. ۵۹بیماری من بگوی با اووین زاری من بگوی با او
60. ۶۰کای کام دل و مراد جانمبینایی چشم خونفشانم
61. ۶۱زان روز که مانده از تو دورمتا ظن نبری که من صبورم
62. ۶۲جان و دل پاره پاره دارملیکن چه کنم چه چاره دارم
63. ۶۳هر تن که ز جان به داغ دوریستتنهایی او نه از صبوریست
64. ۶۴خواهد که ز جان جدا نماندلیکن چه کند نمی تواند
65. ۶۵هر حیله که بود آزمودمنی صلح و نه جنگ داشت سودم
66. ۶۶سودی ندهد چو نیست تقدیرنی سعی جوان نه همت پیر
67. ۶۷زین پس من و داغ نامرادیافتان خیزان به کوه و وادی
68. ۶۸افتم شب ها چو ناتوانیخیزم به سحر چو نیم جانی
69. ۶۹دانم که دل تو نیز خون استوز دست تو چاره ام برون است
70. ۷۰لیکن بکن اینقدر که باریدر دامن کوه و کنج غاری
71. ۷۱چون بی تو به سر رسد حیاتمیادی بکنی پس از وفاتم
72. ۷۲این گفت و چو پادشاه خاوربگسست طناب خیمه زر
73. ۷۳زد چرخ به عرصه زمانهبر رسم عرب سیاه خانه
74. ۷۴مسکین سر خود به خاره بنهادبر بستر خار بی خود افتاد
75. ۷۵چشمش همه شب به خواب نغنودبیهوش فتاد خوابش این بود