1. ۱روشن سخن عرب کثیربر طارم نظم نجم نیر
2. ۲با عزه که رشک حور عین بودرونق شکن بتان چین بود
3. ۳بیرون ز قیاس داشت میلیچون قیس رمیده دل به لیلی
4. ۴چون گل به نسیم او شگفتیگفتی به هوایش آنچه گفتی
5. ۵شعرش که حلاوتی نکو داشتهر چاشنیی که داشت زو داشت
6. ۶آری نمک سخن ز عشق استنور فلک سخن ز عشق است
7. ۷از سوز دل است در سخن شوروز شعله عشق بر فلک نور
8. ۸روزیش خلیفه پیش خود خواندبر خوان نوال خویش بنشاند
9. ۹گفتا که بخوان نسیبی امروزاز آتش عزه مجلس افروز
10. ۱۰برداشت به یاد او سرودیوز دیده روانه ساخت رودی
11. ۱۱در فرقت او نسیب می خواندوز هر مژه سیل اشک می راند
12. ۱۲می کرد ز اشک و نظم خود پردامن ز عقیق و مجلس از در
13. ۱۳چون دید خلیفه آن غم و دردپرسید ز وی که ای جوانمرد
14. ۱۴دانم که ز عاشقان بسی رادیدی، دیدی چو خود کسی را
15. ۱۵گفتا که بلی دلی ز غم ریشرفتم به دیار عزه زین پیش
16. ۱۶در راه به وادیی فتادمکز بیم عنان ز دست دادم
17. ۱۷رفتم دو سه روز بی خور و خوابنی نان دیده ز دور نی آب
18. ۱۸ناگه دیدم خجسته حالیبا پشت خمیده چون هلالی
19. ۱۹خونین جگری چون نافه مشکاز غم شده پوست بر تنش خشک
20. ۲۰بنهاده به قصد صید دامیرفتم کردم بر او سلامی
21. ۲۱با وی به ادب خطاب کردمدریوزه نان و آب کردم
22. ۲۲گفتا که ز حی فتاده دورموز مرده دلان حی نفورم
23. ۲۳با من نه طعام نی شراب استنانم گیه آب من سراب است
24. ۲۴لیکن بنشین دمی که شایدبر ما در روزیی گشاید
25. ۲۵یک صید به دام ما درافتدوین رنجکشی ز ما برافتد
26. ۲۶من هم به کناره ای نشستمبر راه امید چشم بستم
27. ۲۷ناگاه شد آهویی خوش اندامزنجیری بند و حلقه دام
28. ۲۸آهو نه که لعبتی مصورزیبا شکل و بدیع منظر
29. ۲۹چشمش برده ز آهوان دستبی سرمه سیاه و بی قدح مست
30. ۳۰مستان همه در خمار چشمشآهو چشمان شکار چشمش
31. ۳۱شاخش چو فتیله ای ز عنبربر فرق فتیله موی دلبر
32. ۳۲شاخی بی برگ کس ندیدهزان گونه ز مشک تر دمیده
33. ۳۳بر مشک ممر ناف شد چستبر ناصیه زور کرد و بر رست
34. ۳۴هر بند ازان دو شاخ نوزادقلاب دل هزار صیاد
35. ۳۵از بی عقدی و بی وشاحیبا گردن ساده چون صراحی
36. ۳۶آهو چشمی به عشوه جستهپیوند حمایلش گسسته
37. ۳۷سینه چو شکم به رنگ کافورنافش مشکین چو نیفه حور
38. ۳۸نسرین سرین او درین باغچون لاله ندیده محنت داغ
39. ۳۹پشتش نکشیده هیچ باریبر وی ننشسته جز غباری
40. ۴۰پرورده میان سبزه و آبآسوده ز دست رنج قصاب
41. ۴۱پایش قلمی خط آزمودهجز بر خط سبزه سر نسوده
42. ۴۲افتاده به دام خود چو دیدشبرجست و چو جان به بر کشیدش
43. ۴۳چشمش بوسید و گردش افشاندصد بیت به وصف او فرو خواند
44. ۴۴بگشاد ز پاش حلقه دامبگذاشت که در چرا زند گام
45. ۴۵آهو چو ز بند او شد آزادنگریخته پیش او باستاد
46. ۴۶زد بانگ که پیش چشم لیلیچشم چو تو صد بود طفیلی
47. ۴۷باز آی و مترس کز همه کسمن یار توام ز عالم و بس
48. ۴۸مادام که باشد آدمیزادبادی تو و لیلی از غم آزاد
49. ۴۹این گفت و فتاد صید دیگردر دام وی از نخست بهتر
50. ۵۰با وی به همین نسق به سر بردپس دست به آهوی دگر برد
51. ۵۱این قاعده با سه چار پنجیپرداخت نخورده دست رنجی
52. ۵۲از گرسنگی نماند تابمگفتم که بزن بر آتش آبم
53. ۵۳دام از پی صید داشتن چیستچون بگرفتی گذاشتن چیست
54. ۵۴مهمان توام به طعمه محتاجاین طعمه چرا دهی به تاراج
55. ۵۵گفتا که ازین هوس خمش باشبا هشیاری چو من بهش باش
56. ۵۶زآتش گیرم که مثل لیلی ستبا مثل ویم عظیم میلی ست
57. ۵۷بوسم به محبت ویش پایبر دیده روشنش کنم جای
58. ۵۸کام دل خویش ازو برآرمبازش به فدای او گذارم
59. ۵۹چیزی که بود چنین مرا پشتخود گوی که چون توانمش کشت
60. ۶۰چیزی که بود شبیه یارمچون طاقت خوردن وی آرم
61. ۶۱ور نی من از این شکار کردنمحتاجترم ز تو به خوردن
62. ۶۲چیزی نخورم ز خشک و تر هیچجز شاخ گیاهی و دگر هیچ
63. ۶۳او بود درین که برد ناگاهآهوی دگر به دام او راه
64. ۶۴گفتم که دوان شوم ازو پیشوان را بکشم به دشنه خویش
65. ۶۵او پیش ز من دوید و آن رابگرفت چنانکه دیگران را
66. ۶۶صد بوسه به روی چشم او دادکردش به فدای لیلی آزاد
67. ۶۷نومید شدم ز کار و بارشبی طعمه بماندم از شکارش
68. ۶۸زان گفت و شنو در آن زمینمگشت از سخنان او یقینم
69. ۶۹کز عامریان وی است مجنونحال از غم لیلی اش دگرگون