1. ۱خورشید به وقت بامدادانچون داد مراد نامرادان
2. ۲یعنی که به آفتابه زر ریختوز حقه پر گهر گهر ریخت
3. ۳مجنون به هزار نامرادیمی گشت به گرد کوه و وادی
4. ۴لیلی می گفت و راه می رفتهمراه سرشک و آه می رفت
5. ۵هر جا که ز پای رهنوردیدیدی به هوا ز دور گردی
6. ۶چون باد صبا هواش کردیسرمه ز غبار پاش کردی
7. ۷پر شعله دلی ز داغ لیلیاز وی کردی سراغ لیلی
8. ۸ناگه رمه ای برآمد از راهسردار رمه شبانی آگاه
9. ۹در وادی جست و جو کلیمیاز پشم سیه به بر گلیمی
10. ۱۰موسی وارش به کف عصاییدر دیده گرگ اژدهایی
11. ۱۱از فرق به سوی او قدم ساختچون سایه به پای او سر انداخت
12. ۱۲گفت ای دل و جان من فدایتروشن بصرم به خاک پایت
13. ۱۳یابم ز تو بوی آشناییآخر تو کیی و از کجایی
14. ۱۴این طرفه رمه که از بز و میشگرد تو گرفته از پس و پیش
15. ۱۵گردی که ز راهشان برآیدزان نکهت مشک و عنبر آید
16. ۱۶این بوی ز منزل که دارندشب پیش در که می گذارند
17. ۱۷گفتا که شبان لیلی ام منپرورده خوان لیلی ام من
18. ۱۸هست این رمه مایه بخش خوانشآبادان ساز خان ومانش
19. ۱۹اینک سر و گوششان نشانمنداز داغ و دروش آن خداوند
20. ۲۰شب خفتنشان به مسکن اوستاین عطر ز بوی دامن اوست
21. ۲۱هر جا که کشد به ناز دامانگیسوافشان شود خرامان
22. ۲۲گردد همه مشکبو زمینشجانبخش نسیم عنبرینش
23. ۲۳مجنون چو نشان دوست بشنیدچون اشک به خون و خاک غلطید
24. ۲۴افتاد ز پای رفته از کارچشم از نظر و زبان ز گفتار
25. ۲۵بی خود به زمین فتاد تا دیردر بی خودی ایستاد تا دیر
26. ۲۶وآخر که به هوشیاری آمددر پیش شبان به زاری آمد
27. ۲۷کای محرم خیل خانه دوستشبها سگ آستانه دوست
28. ۲۸امروز ز وی خبر چه داریگو روشن و راست هر چه داری
29. ۲۹سینه ز غمش پر است تا لباز بهر خدا که بر گشا لب
30. ۳۰گفتا که کنون خوش است در حیکس نیست به گرد خیمه وی
31. ۳۱در خیمه خود نشسته تنهاستچون ماه میان هاله یکتاست
32. ۳۲مردان قبیله رخت بستندوز عرصه حی برون نشستند
33. ۳۳دارند هوای آنکه غافلبر قصد گروهی از قبایل
34. ۳۴سازند کمین به صبحگاهانبر غارت مال بی پناهان
35. ۳۵از وی چو سماع این بشارتصبری که نداشت کرد غارت
36. ۳۶گفتا به شبان که ای نکو خویلطفی بکن و رضای من جوی
37. ۳۷این کهنه گلیم خود به من دهصد منت ازان به جان من نه
38. ۳۸چون بخت گلیم من سیه بافتبخت تو به آن ره از کجا یافت
39. ۳۹محروم ز دلبر قدیمیمن بعد من و سیه گلیمی
40. ۴۰باشد که زنم چنانکه دانیطبل طربی در او نهانی
41. ۴۱هر چند برون بود ز امکاندر زیر گلیم طبل پنهان
42. ۴۲این گفت و گلیم را بپوشیدمی رفت و ز شوق می خروشید
43. ۴۳رو کرد به سوی آن قبیلهاز بهر وصال آن جمیله
44. ۴۴لیلی جویان به حی درآمدفریاد ز جان وی برآمد
45. ۴۵در هر قدمی که پیش می رفتاندک اندک ز خویش می رفت
46. ۴۶چشمش چو به خانه وی افتادشد خانه هستیش ز بنیاد
47. ۴۷بانگی بزد از درون غمناکوافتاد به سان سایه بر خاک
48. ۴۸لیلی چو شنید بانگ بشناختاز خانه برون مقام خود ساخت
49. ۴۹بیرون از در چه دید مجنونافتاده ز عقل و هوش بیرون
50. ۵۰بالای سرش نشست خونریزاز نرگس شوخ فتنه انگیز
51. ۵۱از گریه به روش آب می زدنی آب که خون ناب می زد
52. ۵۲زان خواب گران به هوشش آورددر غلغله و خروشش آورد
53. ۵۳برخاست به روی دوست دیدنبنشست به گفتن و شنیدن
54. ۵۴هر دو به سخن زبان گشادندغم های گذشته شرح دادند
55. ۵۵مجنون ز شکایت سفر گفتلیلی ز غم وطن گهر سفت
56. ۵۶آن خواند حدیث کوه و وادیوین قصه کنج نامرادی
57. ۵۷آن بود ز ناله درددل گویوین بود ز گریه خون دل شوی
58. ۵۸آن گفت که بی رخت بجانماین گفت که من فزون از آنم
59. ۵۹آن گفت دلم هزار پاره ستاین گفت که این زمان چه چاره ست
60. ۶۰آن گفت شدم ز جان خود سیراین گفت که مرگ من رسد دیر
61. ۶۱آن گفت که هجر جانگداز استاین گفت که وصل چاره ساز است
62. ۶۲آن گفت که بی تو دردناکماین گفت که از غمت هلاکم
63. ۶۳آن گفت مراست دل ز غم ریشاین گفت مراست ریش ازان بیش
64. ۶۴آن گفت نمی روم ازین کویاین گفت به ترک جان خود گوی
65. ۶۵آن گفت در آتشم ز دوریاین گفت که پیشه کن صبوری
66. ۶۶آن گفت که صبر نیست کارماین گفت جز این دوا ندارم
67. ۶۷آن گفت که خوش بود رهاییاین گفت ز محنت جدایی
68. ۶۸آن گفت فغان ز کینه کیشاناین گفت که باد مرگ ایشان
69. ۶۹آن گفت دلم ز غم دو نیم استاین گفت چه غم خدا کریم است
70. ۷۰چون گفته شد آنچه گفتنی بودوان راز که هم نهفتنی بود
71. ۷۱زد شعله درون لیلی از بیمکان قوم ز عقل و دین به یک نیم
72. ۷۲ناگاه ز راه در نیایندوان دلشده را به سر نیایند
73. ۷۳بر وی نکشند تیغ بیدادو او را نرسد کسی به فریاد
74. ۷۴گفت ای ز میان عاشقان فرددر راه وفا به جان جوانمرد
75. ۷۵برخیز که تیغ چرخ تیز استبا ما و تو بر سر ستیز است
76. ۷۶با هم به وداع ایستادندوز هر مژه سیل خوش گشادند
77. ۷۷آن روی به دشت کرد یا کوهوین ماند به جا چو کوه اندوه
78. ۷۸اینست بلی زمانه را خویآسودگی از زمانه کم جوی
79. ۷۹صد سال بلا و رنج بینیک آسوده یکی نفس نشینی
80. ۸۰ناکرده تو جای خویشتن گرمهیچش ناید ز روی تو شرم
81. ۸۱دستت گیرد که زود برخیزپایت کوبد به سر که بگریز