1. ۱دهقان شکوفه بند این شاخاستاد رقم نگار این کاخ
2. ۲این حرف نوشت بر کتابهکان خانه خراب این خرابه
3. ۳چون شد به حدیث عشق مشهوروز مشهوران به عقل مهجور
4. ۴ز آوازه نکته های چون درکرد انجمن زمانه را پر
5. ۵نگذاشت ز عقد آن ل آلییک گوش به هیچ حلقه خالی
6. ۶زان گوش خلیفه شد گهر بندچشمی به لقایش آرزومند
7. ۷دادند خبر به والی نجدآن با خبر از حوالی نجد
8. ۸کان عاشق عامری نسب رامجنون لقب لبیب ادب را
9. ۹نشنیده ز هیچ کس بهانهسازد به دیار او روانه
10. ۱۰والی به سران آن ولایتشد نکته گزار ازین حکایت
11. ۱۱گفتند که او ز عقل دور استوز صحبت عاقلان نفور است
12. ۱۲منزل نکند به هیچ جاییطعمه نخورد به جز گیایی
13. ۱۳گاهی که بود نشیمنش کوهصد کوه به سینه اش ز اندوه
14. ۱۴همپنجه زور او پلنگ استماء/وای شبش شکاف سنگ است
15. ۱۵گاهی که به گرد دشت و وادیگردد به هزار نامرادی
16. ۱۶با دام و دد است روز همگامبا آهو و گور گشته شب رام
17. ۱۷درمانده به کار او خلایقدیدار خلیفه را چه لایق
18. ۱۸فرمود که چون خلیفه فرمانداده ست بدین غرض چه درمان
19. ۱۹کردند طلب به هر زمینشجستند نشان ز آن و اینش
20. ۲۰بر قله کوه یافتندشبا فر و شکوه یافتندش
21. ۲۱از موی به فرق چتر شاهیوز تن چو خلیفه در سیاهی
22. ۲۲گردش دد و دام حلقه بستهاو خوش به میانشان نشسته
23. ۲۳گفتند که خیز و رخت بربندفرمان خلیفه را کمر بند
24. ۲۴گفتا که ز رخت داشتم دستتا رخت به جز نبایدم بست
25. ۲۵در کوه و کمر کمر فکندمتا بهر کسی کمر نبندم
26. ۲۶از دود درون سیاه بختمبی رختی من بس است رختم
27. ۲۷پشتم ز سپاه غم شکسته ستبر پشت چنین کمر که بسته ست
28. ۲۸گفتند بترس ازین دلیریمپسند در آنچه گفت دیری
29. ۲۹گفتا که طمع نکرده زیرمبر نارفتن ازان دلیرم
30. ۳۰ناگشته طمع مهاربینینتوان به خلیفه همنشینی
31. ۳۱بر خلق که کارها دراز استاز شومی های حرص و آز است
32. ۳۲عاشق که به ترک این دو خاص استاز کشمکش جهان خلاص است
33. ۳۳گفتند مباد اگر ستیزدخونت نه به حجتی بریزد
34. ۳۴گفتا چو بریخت عشق خونمکی تیغ کسان کند زبونم
35. ۳۵از خنجر تیز کی کشم سربر کشته چه برگ گل چه خنجر
36. ۳۶بر زنده جفای زیر دستیباشد همه از برای هستی
37. ۳۷هستی ز میان چو رخت بربستخنجر به تهی فتاد و بشکست
38. ۳۸از وی به سخن چو باز ماندندناقه به ره دگر براندند
39. ۳۹اوبود پی بلاکشی کوهجا کرده به زیر تیغ اندوه
40. ۴۰کردند دراز دست تدبیربستند به پاش بند و زنجیر
41. ۴۱زانسان که زند به کوهساریبر شاخ گیاه حلقه ماری
42. ۴۲می خورد ز مار حلقه کردهصد زخم نهان به زیر پرده
43. ۴۳در پیچش مار مهره می سفتاز گوهر اشک خویش و می گفت
44. ۴۴من بسته دام زلف یارمزنجیری جعد مشکبارم
45. ۴۵زنجیر دگر به پای من چیستزنجیر بر بلای من کیست
46. ۴۶زنجیر من ار برآرد آوازدر مجلس عاشقان شود ساز
47. ۴۷زنجیرکشان قید تدبیرزان زمزمه بگسلند زنجیر
48. ۴۸پایی که به یک دو گام کمتربگذشت ز بند هفت کشور
49. ۴۹نی نی که ز چار میخ ارکانوز ششدر تنگ این نه ایوان
50. ۵۰هیهات که یک دو حلقه آهنلنگر شودش درین نشیمن
51. ۵۱سیری که نه سوی یار پویندوز وی نه وصال یار جویند
52. ۵۲گیرم که دهد به خلد راهیزان نیست عظیم تر گناهی
53. ۵۳در مذهب آن که نکته دان استاین بند گران جزای آنست
54. ۵۴چون یک دو سه هفته ناقه راندندنزدیک خلیفه اش رساندند
55. ۵۵گرمیش به آب گرم بردندچرک از تن و مو ز سر ستردند
56. ۵۶شد جود خلیفه مهر پرتوآراست تنش به خلعت نو
57. ۵۷بر خوان کرامتش نشاندندعطر کرمش به سر فشاندند
58. ۵۸مسکین چو به حال خود فرو دیدخود را نه به شیوه نکو دید
59. ۵۹دانست که شد درین دبستانسیلی خور دست خودپرستان
60. ۶۰شد تنگ بر او فضای هستیدیوانگیش گرفت و مستی
61. ۶۱بر خویش فرو درید جامهافکند به خاک ره عمامه
62. ۶۲از گفت و شنید لب فرو بستدر زاویه ای خموش بنشست
63. ۶۳فرمود خلیفه تا کثیرآن در ره اهل عقل خیر
64. ۶۴در مجلس خاص حاضر آمددهشت بر آن مسافر آمد
65. ۶۵گفتا که نخست در برابرآماده کنید کلک و دفتر
66. ۶۶زان کلک که شعر او نویسیدسازید انگشت و شهد لیسید
67. ۶۷برداشت بلند آنگه آوازکرد از دل خود نشیدی آغاز
68. ۶۸در وی صفت جمال لیلیبی بهرگی از وصال لیلی
69. ۶۹بیماری قیس در فراقشخونخواری وی ز اشتیاقش
70. ۷۰زین گونه چو خواند چند بیتیزان یافت چراغ قیس زیتی
71. ۷۱کرد از رگ جان فتیله آن رابگشاد زبانه وش زبان را
72. ۷۲برخواند ز سوز یک قصیدهعقد عددش به صد رسیده
73. ۷۳هر بیت ازان چو خانه پرزاشک چو گهر سرشک چون در
74. ۷۴مصرع مصرع ازان چو درهاآمد شد درد را گذرها
75. ۷۵بودش به میان بیت ها چاکچاک افکن سینه های غمناک
76. ۷۶بحرش که ز موج برکند کوهگرد آمده سیل های اندوه
77. ۷۷از قافیه هاش صد دل تنگاز تنگی خود به سینه زن سنگ
78. ۷۸هر حرف ز عشق داستانیهر نقطه ز خون دل نشانی
79. ۷۹خوناب جگر تراوش دلاز چشمه حرفهاش سایل
80. ۸۰بر مطلعش اوفتاده تابیاز روی چو لیلی آفتابی
81. ۸۱در مقطع او بریدن امیداز طلعت آن خجسته خورشید
82. ۸۲زو صاعقه ها به خرمن دلاز یاد حبیب و ذکر منزل
83. ۸۳بگشاده زبان به شرح احوالزآثار خیام و رسم اطلال
84. ۸۴از هر مژه سیل خون گشادهصد داغ به هر دلی نهاده
85. ۸۵قاصد کرده ز مرغ یا بادبنوشته غم درون ناشاد
86. ۸۶خاک قدمش به خون سرشتهبنهاده به دستش آن نوشته
87. ۸۷بردن سوی دوست گر نیاردباری به سگان او سپارد
88. ۸۸زایام وصال در حکایتزآلام فراق در شکایت
89. ۸۹گه جامه دری ز دست غمازگه نوحه گری ز بخت ناساز
90. ۹۰هر کس که به آن نوا نهد گوشخون دلش از درون زند جوش
91. ۹۱هر کس که بر آن رقم نهد چشماز گریه به سیل غم دهد چشم
92. ۹۲چون قصه جان غصه پروردزان ماتم غم به آخر آورد
93. ۹۳از شعله آه آتش افروختهر دل که نه سنگ ز آتشش سوخت
94. ۹۴وز نوحه درد گریه برداشتیک چشم تهی ز گریه نگذاشت
95. ۹۵رخساره چو سایه بر زمین سایافتاد ز پای بند بر پای
96. ۹۶چون دید خلیفه دردمندشفرمود که برکنند بندش
97. ۹۷وانگه ز خزینه بند بگشادصد بدره سیم و زر عطا داد
98. ۹۸پس گفت که در دیار ما باشساکن شده در جوار ما باش
99. ۹۹در طی صحیفه عنایتخواهیم ز میر آن ولایت
100. ۱۰۰کو همت خود به آن گماردتا لیلی را پدر بیارد
101. ۱۰۱همسلک کنیم در و گوهرمقصود دلت شود میسر
102. ۱۰۲مجنون به وی التفات ننمودبر وعده وی ثبات ننمود
103. ۱۰۳دامن ز عطای او بیفشانددر وادی عشق بارگی راند
104. ۱۰۴چون آهوی دام جسته می رفتوز جور زمانه رسته می رفت
105. ۱۰۵می رفت و همی نشست و می خفتهر لحظه هزار شکر می گفت
106. ۱۰۶کز درد سر خلیفه رستمو احرام دیار یار بستم