1. ۱سیاح حدود این ولایتنظام عقود این حکایت
2. ۲زین قصه روایت اینچنین کردکان خاک نشیمن زمین گرد
3. ۳نخجیر دره گوزن بیشهنخجیر و گوزن تگ همیشه
4. ۴چون ماند ز طوف کوی لیلیوز گام زدن به سوی لیلی
5. ۵آشفته و بی قرار می گشتشوریده به هر دیار می گشت
6. ۶از چهره به خون غبار می شستسرگشته نشان یار می جست
7. ۷هر جا می دید کاروانیپیدا می کرد کاردانی
8. ۸می سوخت ز درد و داغ جانانمی کرد ز وی سراغ جانان
9. ۹رزی که سموم نیمروزیبرخاست به کوه و دشت سوزی
10. ۱۰شد دشت ز ریگ و سنگپارهطشتی پر از اخگر و شراره
11. ۱۱حلقه شده مار ازو به هر سویزانسان که بر آتش اوفتد موی
12. ۱۲گر گور به دشت رو نهادیگامی به زمین او نهادی
13. ۱۳چون نعل ستور راهپیمایپر آبله گشتیش کف پای
14. ۱۴گیتی ز هوای گرم ناخوشتفسان چو تنوره ای ز آتش
15. ۱۵هر کوه گران در آن تنورهریزان از هم چو سنگ نوره
16. ۱۶هر چشمه به کوه در خروشانسنگین دیگی پر آب خوشان
17. ۱۷کردی ماهی ز آب لابهبا روغن داغ و روی تابه
18. ۱۸هر تخته سنگ داشت بر خواننخجیر کباب و کبک بریان
19. ۱۹از سایه گوزن دل بریدهدر سایه شاخ خود خزیده
20. ۲۰بیچاره پلنگ از تف و تابدر پای درخت سایه نایاب
21. ۲۱افتاده چو سایه درختیظلمت لختی و نور لختی
22. ۲۲گشته به گمان سایه نخجیرز آسیمه سری به وی پنه گیر
23. ۲۳آن روز به هر دره که سیلیکرد از بالا به زیر میلی
24. ۲۴آن سیل نبود از نم میغبود آن شده آب کوه را تیغ
25. ۲۵مجنون رمیده در چنین روزانگشت شده ز بس تف و سوز
26. ۲۶زو شعله دل زبانه می زدآتش به همه زمانه می زد
27. ۲۷آرام نمی گرفت یک جایمی سوخت بر آتشش مرگ پای
28. ۲۸ناگاه چو لاله داغ بر دلبالای تلی گرفت منزل
29. ۲۹انداخت به هر طرف نگاهیاز دور بدید خیمه گاهی
30. ۳۰خیمه زده جوق جوق مردمگشته چو فلک زمین پر انجم
31. ۳۱برجست و نفیر آه برداشتره جانب خیمه گاه برداشت
32. ۳۲آنجا چو رسید از کناریبیرون آمد شترسواری
33. ۳۳بر وی سر ره گرفت مجنونکای طلعت تو به فال میمون
34. ۳۴این قافله روی در کجایندمحمل به کجا همی گشایند
35. ۳۵آن جوق کدام وین کدام استآن قوم چه نام وین چه نام است
36. ۳۶آن ناقه سوار بی شتابیمی گفت ز یک یکش جوابی
37. ۳۷گفتا همه روی در حجازندبر نیت حج بسیچ سازند
38. ۳۸پرسید در آن میان ز خیلیگفتا لیلی و آل لیلی
39. ۳۹مسکین چو شنید از وی این نامزان گفت و شنو گرفت آرام
40. ۴۰از گرد وجود خویشتن پاکافتاد به سان سایه بر خاک
41. ۴۱بعد از چندی ز خاک برخاستاز هستی خویش پاک برخاست
42. ۴۲احرام حجاز بست با یاراز بی یاری برست با یار
43. ۴۳لیلی می راند محمل خویشمجنون از دور با دل ریش
44. ۴۴می رفت رهی به آن درازیبا محمل او به عشقبازی
45. ۴۵می بود دلش به ناله زاربربسته به محملش جرس وار
46. ۴۶هر بار که محملش بدیدیافغان چو درای برکشیدی
47. ۴۷گفتی که چه حاجتش به محملاین بس که مرا نشسته در دل
48. ۴۸محمل که بر آن دو رخ حجاب استمحمل نه که برج آفتاب است
49. ۴۹کو بخت که بر چو من خرابیزین برج بتابد آفتابی
50. ۵۰گردم فارغ ز هوش و تمییزدر پرتو آن چو ذره ناچیز
51. ۵۱محمل کش او چو ناقه راندیوز ناقه نشان پا بماندی
52. ۵۲مجنون ز قفا بایستادیبوسه به نشان پاش دادی
53. ۵۳وز روی چو زر به زر گرفتیوز هر مژه در گهر گرفتی
54. ۵۴کین مانده به ره نشان یار استوز ناقه دوست یادگار است
55. ۵۵گر یار به دست نیست باریگیرم به نشان او قراری
56. ۵۶مسکین عاشق به عاشقی بنداز دوست بود به هیچ خرسند
57. ۵۷گر یار به وصل در نسازدبا او به خیال عشق بازد
58. ۵۸از پایش اگر اثر نیابدبر خاک رهش به پی شتابد
59. ۵۹زان دور که پای وی ببوسدنایافته پای پی ببوسد
60. ۶۰جامی بنگر که در چه کاریوز دوست به دست خود چه داری
61. ۶۱عالم همه مست جام اوینددل کرده شکار دام اویند
62. ۶۲هر یک شده مست آرزوییآن مست به رنگ وین به بویی
63. ۶۳او خورشیدیست عرش پایهاز وی همه عرش و فرش سایه
64. ۶۴می دار نظر به سایه دوستلیکن زان رو که سایه اوست
65. ۶۵در سایه مدار روی امیدزانسان که شود حجاب خورشید
66. ۶۶از تیرگی حجاب بگذروز سایه در آفتاب بنگر