1. ۱چون زرده ... های گردونآمد سحر از سپیده بیرون
2. ۲زیر خم طاق لاجوردیزان زرده زمین گرفت زردی
3. ۳مجنون پی جست و جوی دلبربرداشت ز خواب بیخودی سر
4. ۴لیلی گویان به ره درآمدتا نوبت چاشتگه سر آمد
5. ۵می شد چو سموم نیمروزانافتان خیزان به ریگ سوزان
6. ۶لب تشنه ز آه دشنه می کردبر سینه ز آه دشنه می خورد
7. ۷می جست چو صید زخم خوردهاز صیدگران کناره کرده
8. ۸ناگه به دهی گذارش افتادچون باغ بهشت راحت آباد
9. ۹در وادی گرم شد پدیداراز نار خلیل تازه گلزار
10. ۱۰گشت از تف خور شده چو زاغیدیوارنشین طرفه باغی
11. ۱۱آمد به نیاز خواجه باغکای باز سیاه گشته چون زاغ
12. ۱۲منت نه و میهمان من باشزینت ده آشیان من باش
13. ۱۳دیوار نه آشیانه توستدر دیده نشین که خانه توست
14. ۱۴غم نیست اگر سیه نهادیدر دیده روشنم سوادی
15. ۱۵مجنون ز نیاز آن جوانمردجنبید و هوای آشیان کرد
16. ۱۶چون ورد عرابیان بیجیفنحن العرب است و نکرم الضیف
17. ۱۷او هم ز کرم کشید خوانیدر پیش گزیده میهمانی
18. ۱۸وآماده نهاد بر سر خوانشهد صافی و مرغ بریان
19. ۱۹مجنون نگشاد سوی خوان دستوز خوردن آن لب و دهان بست
20. ۲۰گفتا کاینها طعام من نیستدر خورد گلو و کام من نیست
21. ۲۱آیین دد است صید کردنوز پهلوی کشته لقمه خوردن
22. ۲۲بر من همه جانور حرامندزان رو با من همیشه رامند
23. ۲۳دندان کردی به خونشان تیزناچار کنند از تو پرهیز
24. ۲۴از شیره نحل آیدم قیقی کرده نحل کی خورم کی
25. ۲۵از بیخ نبات های شیرینشد تلخ به کام ذوق من این
26. ۲۶حلوای نبات من همین بسلیک این نشود خورای هر کس
27. ۲۷در چاشتگهان طعامش این بودشب هم چو رسید شامش این بود
28. ۲۸شب رونق روز را چو بشکستشد خواجه به خانه خواب و دربست
29. ۲۹در صحن سراش بود نخلیآسان خرجی نفیس دخلی
30. ۳۰خرجش ز نم سحاب توشهدخلش سر و شاخ غرق خوشه
31. ۳۱هر خوشه رواجبخش خوانهاشیرین کن تلخی دهان ها
32. ۳۲خوشه نه که شوشه های زر بودهر یک سلک عقیق تر بود
33. ۳۳رنگش چو عقیق و چاشنی شهدلب طالب کام او به صد جهد
34. ۳۴قدی چو قد شکر دهانانمرغان ز سرش نشید خوانان
35. ۳۵مجنون به خیال قد لیلیدریافت به وی ز خویش میلی
36. ۳۶سر بر قدمش نهاد و بگریستکز دوست جدا نه خوش توان زیست
37. ۳۷خوش آن که ز دوست بهره مند استوز بوسه به پاش سربلند است
38. ۳۸کردم به طلب همه جهان طیدر دستم ازو نه پای نی پی
39. ۳۹امروز به درد و سوز من کیستوز تیره شبی به روز من کیست
40. ۴۰او بود درین که مرغی از شاخبرداشت نوا به ناله گستاخ
41. ۴۱می کرد چنان فغانی از دردکاندر دل سنگ رخنه می کرد
42. ۴۲می داد ز پر خراش آوازچون نوحه گران ترانه ها ساز
43. ۴۳از عود شجر که بی وتر بودهر لحظه به پرده دگر بود
44. ۴۴هر دم که ز غم زدی نواییاز هر پرش آمدی صدایی
45. ۴۵گویی که ز ناله های پر حالموسیقاریش بود هر بال
46. ۴۶یا خود چنگی ز ناله زاررگ های تنش بر آن چو اوتار
47. ۴۷در هر نفش استخوان پرهاشمضراب زننده بر وترهاش
48. ۴۸مجنون چو شنید ناله اوشد محنت و غم حواله او
49. ۴۹هر چند که ناله زارتر شدجان و دل او فگارتر شد
50. ۵۰آن ناله چو زار شد ز حد بیشافتاد برون ز طاقت خویش
51. ۵۱برجست به فرق خاک ده روفتتا خواجه و در بر او فرو کوفت
52. ۵۲کای خواجه خانه این چه حال استکز جان خود امشبم ملال است
53. ۵۳این مرغ چه درد و سوز داردکین ناوک سینه سوز دارد
54. ۵۴از ناله او که دردناک استدر سینه من هزار چاک است
55. ۵۵زین نغمه غم که می سرایدترسم جانم ز تن برآید
56. ۵۶این نوحه او ز پرده رازاز درد من است قصه پرداز
57. ۵۷گفتا دو حمامه مطوقبودند به صد صفا و رونق
58. ۵۸زین نخل گرفته آشیانهبر طارم شاخ کرده خانه
59. ۵۹با هم بودی به خانه دمسازبا هم کردی بر اوج پرواز
60. ۶۰با هم رفتی و دانه خوردیتا چشمه آب ره سپردی
61. ۶۱نی هرگزشان ز هم ملالینی دیده ز هجر گوشمالی
62. ۶۲از دامنشان به گاه و بیگاهآفات زمانه دست کوتاه
63. ۶۳زین پیش به یک دو روز بازیدر شیوه صید حیله سازی
64. ۶۴ره یافت به آشیان ایشانشد تفرقه گر میان ایشان
65. ۶۵هر یک به گریز پر گشادندمهجور ز یکدگر فتادند
66. ۶۶این باز آمد به خانه خویشوان ماند ز آشیانه خویش
67. ۶۷معلوم نشد که حال او چیستدر چنگل باز مرد یا زیست
68. ۶۸درد دل این ز دوری اوستوز تفرقه ضروری اوست
69. ۶۹مجنون چو شنید این فسانهاز خواجه آن سرا و خانه
70. ۷۰بانگی بزد از درون پر تابکز زلزله ده درآمد از خواب
71. ۷۱بگریست که درد من جز این نیستزین درد کسی چو من حزین نیست
72. ۷۲وانگه سوی نخل رفت و بنشستبگشاد زبان به آن زبان بست
73. ۷۳کای مرجان ساق لعل منقارلعل تو گهر ز خاک بردار
74. ۷۴فندق سر و فستقی پر و بالهمخرقه آسمان مه و سال
75. ۷۵یاقوتی چشم عنبرین طوقسر بر کرده ز چنبر شوق
76. ۷۶ناقوسی دیر آشناییمزماری بزم بینوایی
77. ۷۷چوبک زن کاخ این عماریکافراخته شد ز چوب کاری
78. ۷۸آگاهی بخش شب سیاهاناز غفلت خواب صبحگاهان
79. ۷۹یارب که به سابق عنایتوز لاحق فضل بی نهایت
80. ۸۰گم کرده خویش را بیابیوان دولت پیش را بیابی
81. ۸۱ماند دامان این کرامتموصول به دامن قیامت
82. ۸۲من هم با تو درین بلایموافتاده ز یار خود جدایم
83. ۸۳عمری من و یار خویش با همفارغ ز مخالفان عالم
84. ۸۴همراز حریم قرب بودیمدر مهد وفا به هم غنودیم
85. ۸۵نی در ره ما ز هجر خارینه بر رخ ما ز غم غباری
86. ۸۶هم بسته زبان پندگویانهم خسته درون عیبجویان
87. ۸۷بودیم به هم دو مغز و یک پوستپوشیده ز چشم دشمن و دوست
88. ۸۸ایام ز سنگ بی وفاییافکند میان ما جدایی
89. ۸۹اکنون از هم نشسته فردیمبی یکدیگر زبون دردیم
90. ۹۰هیهات چه گفتم این دروغ استخورشید دروغ بی فروغ است
91. ۹۱من بر دل ازو چو لاله داغیزان داغ منش چو گل فراخی
92. ۹۲او فارغ و من عظیم مشتاقاو جفت کسان و من ز وی طاق
93. ۹۳آن را که به عشقش آشناییستاین غم بتر از غم جداییست
94. ۹۴پر قصه درد عالم از منواو همدم دیگری کم از من
95. ۹۵معشوقه به زیر خاره و خاربهتر که بود به دست اغیار
96. ۹۶میوه به زمین فتاده در باغزان به که به غارتش برد زاغ
97. ۹۷این گفت و ز دیده سیل خون ریختخوناب دل از درون برون ریخت
98. ۹۸وز خواجه میزبان جدا شدمعلوم نشد که تا کجا شد