1. ۱گوهر کش سلک این حکایتدر قصه چنین کند روایت
2. ۲کان داده درین محیط مواجسرمایه عقل و دین به تاراج
3. ۳آن کشتی عافیت شکستهبر تخت شکسته ای نشسته
4. ۴چون مژده مرگ دشمن خویشبشنید ز یار مصلحت کیش
5. ۵دانست که خاست مانع از راهشد راه به کوی وصل کوتاه
6. ۶مه در مهد است و پاسبانی نیگل نوعهد و غم خزانی نی
7. ۷از قوت شوق کوی جانانشد ناقه بادپای رانان
8. ۸چون قوت شوق بارگی واربردش به دیار آن وفادار
9. ۹حیران می گشت وز چپ و راستاز دوست نشانه ای همی خواست
10. ۱۰ناگاه ز دور دید یک سگافتاده ز پای و مانده از تگ
11. ۱۱هم بازوی او ز کار رفتههم پنجه اش از شکار رفته
12. ۱۲داء/الثعلب ببرده مویشوز زخم ددان فگار مویش
13. ۱۳از لاغریش ز پوست هر سوپیدا شده استخوان پهلو
14. ۱۴بود انبانی و استخوان پریا خود قربانی از کمان پر
15. ۱۵دمش که ز مو نداشت تاریحلقه زده می نمود ماری
16. ۱۶خالیش دهان لقمه فرسایاز دندان های استخوان خای
17. ۱۷چون گر سنگیش قصد جان کردگویی دندان چو استخوان خورد
18. ۱۸پهلوش ز سختی زمین ریشدر ناله ز دست پهلوی خویش
19. ۱۹هر ریش به پوستش دهانیدر وی ز وفاکشان زبانی
20. ۲۰همچون دندان ازان دهان هابنموده سفید استخوان ها
21. ۲۱نی نی شده پوستش بر اندامصد چشمه زیاده بود چون دام
22. ۲۲زان دام به جای صید نخجیرگشته پی قوت خود مگس گیر
23. ۲۳روبه با وی به سرفرازیهر دم گفتی به طنز و بازی
24. ۲۴کای شیر پلنگ گیر برخیزبا روبه خسته دل درآویز
25. ۲۵تا کی عریان به هر زمینیخسبی به کف آر پوستینی
26. ۲۶مجنون چو بدید روی آن سگچون اشک دوید سوی آن سگ
27. ۲۷چون سایه به زیر پایش افتادصد بوسه به خاک پای او داد
28. ۲۸رفتش ته پا به دیده ترگسترده ز ریگ نرم بستر
29. ۲۹بالین سر زانوی خودش ساختبر سر سایه ز مهرش انداخت
30. ۳۰شستن به دو چشم تر جراحتخارید تنش به دست راحت
31. ۳۱گرد از سر و روی او بیفشاندوز پهلو و پشت او مگس راند
32. ۳۲چون دست ز شغل کار سازیبگشاد زبان به دلنوازی
33. ۳۳کای طوق وفا قلاده توشیران جهان فتاده تو
34. ۳۴هستی به وفا ز آدمی بیشوز جمله به راه محرمی پیش
35. ۳۵یک لقمه ز دست هر که خوردیصد سنگ خوری و برنگردی
36. ۳۶کار تو شبانه پاسبانیوآیین تو روزها شبانی
37. ۳۷دزد از تو ز کار خویشتن سیرگرگ از تو اسیر پنجه شیر
38. ۳۸بانگت دل شبروان شکستهدست عسسان به چوب بسته
39. ۳۹در معرکه گاه راستکارانیک موی تو وز عسس هزاران
40. ۴۰چون در ره پردلی زنی تگبا شیری تو عسس کم از سگ
41. ۴۱بس گمشده در شبان تاریکز بانگ خودت به منزل آری
42. ۴۲آن را که به شب ز ره برون استبانگ تو نوای ارغنون است
43. ۴۳ور زانکه ز کوی دوست آیداز رشته جان گره گشاید
44. ۴۴روزی که بود شکار کارتسلطان جهان بود شکارت
45. ۴۵در بازوی وی بود کمندتدر پنجه وی گشاد و بندت
46. ۴۶دلقت ز حریر و خز ملمعطوقت ز زر و گهر مرصع
47. ۴۷از همتگی تو گر بمانددر پیروی تو رخش راند
48. ۴۸کار تو به خود کند حوالهوز خوان خودت دهد نواله
49. ۴۹چون سر دهدت به صید نخجیرناید به دویدن از تو تقصیر
50. ۵۰از بس که سبکروی کنی سازماند ز تو سایه در قفا باز
51. ۵۱گر مرغ شود شکار یا بادمشکل ز دم تو گردد آزاد
52. ۵۲بس روبه جلد کار دیدهکش زخم تو پوستین دریده
53. ۵۳وان را پی دوختن همان روزداده به دکان پوستین دوز
54. ۵۴ناگشته پلنگ رنجه توترسید ز زور پنجه تو
55. ۵۵با آن درع و سلاح داریبر قله کوه شد حصاری
56. ۵۶شیر از تو شنید مکر و دستاناز بیم خزید در نیستان
57. ۵۷با آن همه انبوهی نیزهپیچید ز تو سر ستیزه
58. ۵۸با زور تو ک آفت گوزن استآهوی حقیر را چه وزن است
59. ۵۹هر گور که زخم خورده از توجان با تگ پا نبرده از تو
60. ۶۰خرگوش تو را به خواب دیدهاز ترس تو خواب ازو رمیده
61. ۶۱اینست حکایت جوانیتتاریخ صفای زندگانیت
62. ۶۲واکنون که فلک ز پا فکندتشد زور ز پای زورمندت
63. ۶۳کردند رها تو را به خواریناکرده کسیت حقگزاری
64. ۶۴تا مرگ نگرددم هم آغوشحاشا که تو را کنم فراموش
65. ۶۵بودی سگ آستان لیلیشبها شده پاسبان لیلی
66. ۶۶هر چند کزان شرف فتادیوان مرتبه را ز دست دادی
67. ۶۷هستم سگ تو من فتادهاز حلقه دم کنم قلاده
68. ۶۸دست آر ز دوستی سوی منکن طوق سعادتم به گردن
69. ۶۹بگذار به حرمت وفایتتا روی نهم به خاک پایت
70. ۷۰کین پای به کوی او رسیده ستگاهی ز قفای او دویده ست
71. ۷۱نگرفته شبی ز پاسش آرامبرگردش خیمه اش زده گام
72. ۷۲چشمت بوسم که گاه گاهیکرده ست به روی او نگاهی
73. ۷۳یا باد به میل خار و خاشاکشد سرمه کشش ز راه آن پاک
74. ۷۴بندم به دم تو ز اشک گوهرکان حلقه زده بسی بر آن در
75. ۷۵داغی که ازو بود به رانتوز سر وفا دهد نشانت
76. ۷۶خواهم دل خود نهم بر آن داغتا داغ دلم شود ازان باغ
77. ۷۷هستی القصه پای تا فرقدر نور جمال یار من غرق
78. ۷۸خواهم که ز خود تهی کنم جایتا بو که به جای من نهی پای
79. ۷۹من باز رهم ز دلخراشیدرمان خراش من تو باشی
80. ۸۰خاکم به ره تو ای وفادارزنهار و هزار بار زنهار
81. ۸۱روزی که رسی به خاک آن کویباز آیدت آب رفته بر جوی
82. ۸۲افتد به حریم او گذارتبخشند بر آن ستانه بارت
83. ۸۳هر جا که نشان پاش بینیخاک ره فرق ساش بینی
84. ۸۴بوسی ز لبم نشان آن پایوز فرق سرم شوی زمین سای
85. ۸۵گاهی که طفیل میهمانییادی کندت به استخوانی
86. ۸۶زان طعمه شوی چو بهره اندیشیاد آری ازین طفیلی خویش
87. ۸۷شبها که بر آستانه اوگردی پی پاس خانه او
88. ۸۸بی خوابی من به خاک و خواریدور از در او به خاطر آری
89. ۸۹چون دامن خیمه اش بهاراناز ابر شود سرشکباران
90. ۹۰آبی آری به روی کارماز قصه چشم اشکبارم
91. ۹۱بر گردن میخ ها طنابشچو حلقه شود به پیچ و تابش
92. ۹۲بر گردن مانده زیر باریمنت نه ازان به طوقداری
93. ۹۳یک شب که به چشم نایدش خوابآید بیرون به گشت مهتاب
94. ۹۴ساز از پی خواب او بهانهگوی از من بی دل این فسانه
95. ۹۵کای شیر شکار آهوی شنگتیغ تو به خون پردلان رنگ
96. ۹۶تا چند من غریب شیداگردم ز تو گرد کوه و صحرا
97. ۹۷عمری ز در تو دور بودمدمساز گوزن و گور بودم
98. ۹۸امروز که آمدم به نزدیکچشمم ز غبار هجر تاریک
99. ۹۹ترسم که اگر قدم نهم پیشاندوه تو بر دلم شود بیش
100. ۱۰۰یک مانع اگر ز راه برخاستصد مانع دیگرم مهیاست
101. ۱۰۱گر گرد جوانه شیر شبگیردر حیله گریست روبه پیر
102. ۱۰۲بر شیر شکسته پای در سنگصد زخم رسد ز روبه لنگ
103. ۱۰۳گر دل دهیم کنم دلیریدر بیشه این دیار شیری
104. ۱۰۴سر پای کنم به راه وصلتآیم به شکارگاه وصلت
105. ۱۰۵در بیشه تو مقام گیرموز وصل تو صید کام گیرم
106. ۱۰۶ور نی باشم چنانکه زین بیشبودم به خیال مردن خویش
107. ۱۰۷میرم به مراد بخت ناسازتو از من و من ز خود رهم باز