1. ۱آن پوست و مغز قصه اش نغزاز پوست چنین برون دهد مغز
2. ۲کان پوست شناس مغز دیدهاز پوست به مغز آن رسیده
3. ۳چون شد به دیار یار نزدیکشد کار بر او چو موی باریک
4. ۴نی رخصت پیش یار رفتننی صبر ازان دیار رفتن
5. ۵از قرب دیار شوق افزودوز وصل هزار مانعش بود
6. ۶سرگشته در آن دیار می گشتوآشفته و بی قرار می گشت
7. ۷هر کس که در آن دیار دیدییا در راهی به او رسیدی
8. ۸زو چاره کار خویش جستیدرمان درون ریش جستی
9. ۹روزی می گشت گرد آن دشتناگه رمه ای ز دور بگذشت
10. ۱۰شد گرد رمه عبیر جیبشکامد ز عبیردان غیبش
11. ۱۱از نور شبان چو لمعه نورمی تافت فروغ لیلی از دور
12. ۱۲زانه لمعه چو یافت روشناییافروخت چراغ آشنایی
13. ۱۳گفت ای ز تو در سیه گلیمیروشن شده آتش کلیمی
14. ۱۴هر کوه ز مقدم تو طوریدر طور ز آتش تو نوری
15. ۱۵ای وادی ایمن از تو این خاکترسان ز عصات نیل افلاک
16. ۱۶هر جا که ز کف بیفکنی چوببر معرکه ددان فتد کوب
17. ۱۷هر چند به صورت آن عصاییستدر دیده خصم اژدهاییست
18. ۱۸بربوده به دشت از دد و دامآواز فلاخن تو آرام
19. ۱۹هر گه سنگی به زور بازودر کفه آن کنی ترازو
20. ۲۰گرگ از رمه ات ز بیم آن سنگافتان خیزان جهد به فرسنگ
21. ۲۱ور زانکه شوی ازان فلاخنبر برج فلک عروسک افکن
22. ۲۲افتاده ز ترس لرزه بر شیرخود را زان برج افکند زیر
23. ۲۳ای کاسه تو کشیده خوانیپرورده ز شیر خود جهانی
24. ۲۴هر صبح ز خوانش این کهن پیربزغاله و بره را دهد شیر
25. ۲۵با تشنه لبی منم اسیریزین خوان کرم نخورده شیری
26. ۲۶با تشنه لبان چو چرخ مستیزیک جرعه شیر بر لبم ریز
27. ۲۷شیری نه که تن بپروراندشیری که غذا به جان رساند
28. ۲۸یعنی که ز لطف و مهربانیرحمی بنما چنانکه دانی
29. ۲۹بگشای به کوی لیلی ام دردزدیده به سوی لیلی ام بر
30. ۳۰تا بو که به گوشه ای نشینمپوشیده جمال او ببینم
31. ۳۱از تو به قلاده سگم خوشچون سگ به قلاده خودم کش
32. ۳۲باشد که طفیلی سگانشسایم سر خود بر آستانش
33. ۳۳یا کن ز سر وفا پسندیخاصم به لباس گوسفندی
34. ۳۴آمد تن من گسسته جانیبی پوست و گوشت استخوانی
35. ۳۵زین گله که جان فدای آنمیک پوست بکش در استخوانم
36. ۳۶شاید به حریم ارجمندانگنجم به طفیل گوسفندان
37. ۳۷چون گله به آن حرم درآیدلیلی سوی آن نظر گشاید
38. ۳۸من نیز به آن نظر درآیمپنهان سوی او نظر گشایم
39. ۳۹رویی بینم که در فراقشدل سوخته ام ز اشتیاقش
40. ۴۰این گفت و چو سایه بی خود افتادچون مرده به خاک مرقد افتاد
41. ۴۱تا ماهی و ماه کرد ازو راهاز دیده سرشک وز جگر آه
42. ۴۲بالای سرش شبان نشستهچشمی گریان دلی شکسته
43. ۴۳زان بیهوشی چو با خود آمدواندوه شده یکی صد آمد
44. ۴۴بگشاد شبان لب ترحمگفت ای شده در هوای دل گم
45. ۴۵خوش باش که وقت دلنوازیستوامشب شب وصل و کار سازیست
46. ۴۶آورد به سوی او یکی پوستکین پرده توست تا در دوست
47. ۴۷این را در پوش و شاد و خندانمی رقص میان گوسنفدان
48. ۴۸شاید کامروز همچو هر روزگرد رمه گردد آن دل افروز
49. ۴۹حال تو در آن میان نداندوز کف به تو راحتی رساند
50. ۵۰مسکین مجنون چو پوست را دیدسوی رمه میل دوست بشنید
51. ۵۱برخاست فکنده پوست در بربرساخت ز دست پای دیگر
52. ۵۲پیوسته دلی اسیر غم داشتکاندر ره عشق پای کم داشت
53. ۵۳با آن پایی که داشت پیوستهر پای دگر کش آمد از دست
54. ۵۴با آن رمه خم ز بار غم پشتهم پای همی دوید هم پشت
55. ۵۵می زد به امید دست و پاییتا بو که ازان رسد به جایی
56. ۵۶می گفت به زیر لب که یارباین خلعت نورسیده کامشب
57. ۵۷از نرمی دولتم به پشت استبا آن سنجاب بس درشت است
58. ۵۸گر قصه آن رسد به قاقمدر خود کشد از خجالتش دم
59. ۵۹با نرمی آن ز مو درشتیاقرار کند به خارپشتی
60. ۶۰زین پوست شدم چو نافه مشکیناینجا چه سگ است آهوی چین
61. ۶۱ان نیست سزا به قد هر کستا جان دارم لباسم این بس
62. ۶۲از شادی این لباس بر تنصد پوست نشست گوشت بر من
63. ۶۳زین پوست شدم سعادت اندوزدر پوست همی نگنجم امروز
64. ۶۴با خود بود اندرین فسانهکاورد ره آن شبان به خانه
65. ۶۵لیلی آمد ز خانه بیرونچون چارده مه ز دور گردون
66. ۶۶گردن ز حلی بلند آوازساق از خلخال نغمه پرداز
67. ۶۷پر کرده ز زلف پر خم و تابدامان جهان ز عنبر ناب
68. ۶۸کرد از رمه جا به یک کنارهبگشاد نظر پی نظاره
69. ۶۹هر زنده به نوبت از بز و میشزان گله همی گذشتش از پیش
70. ۷۰نوبت چو به آن رمیده افتادهاز پوست به دوست دیده بگشاد
71. ۷۱نی صبر بماند نه قرارشوز دست برفت اختیارش
72. ۷۲بانگی زد و بی خبر بیفتادچون سایه به رهگذر بیفتاد
73. ۷۳لیلی چو شنید بانگ بشناختکان کیست نظر به سویش انداخت
74. ۷۴افتاده چه دید پوستی خشکپر خون جگرش چو نافه مشک
75. ۷۵هم عقل ز دست داده هم هوشهم چشم ز کار مانده هم گوش
76. ۷۶بالین ز کنار خویش کردشوز چهره به گریه شست گردش
77. ۷۷از خوی به گلاب عطر پروردزان بیهوشی به هوشش آورد
78. ۷۸آمد چو به هوش و دیده بگشادپیش رخ او به سجده افتاد
79. ۷۹کای مردم چشم چشم بازانوی قبله ناز پرنیازان
80. ۸۰ای گلبن باغ سربلندیوی نور چراغ ارجمندی
81. ۸۱ای عرش برین تو و زمین منهیهات که آن تو باشی این من
82. ۸۲باور نکنم من فتادهکین بر سر من تویی ستاده
83. ۸۳سر برده بر اوج لامکان عرشخاشاک زمین کیش سزد فرش
84. ۸۴دامان تو در کفم محال استگر نغلطم امشب این خیال است
85. ۸۵مستان که به شب خیال بیننددر خواب دو صد محال بینند
86. ۸۶آنجا که ز طالعم دلیل استاین واقعه هم ازان قبیل است
87. ۸۷خوابی که در او رخ تو بینمبا تو به فراغ دل نشینم
88. ۸۸بیداری دولت من است آنبینایی چشم روشن است آن
89. ۸۹لیلی چو نیازمندیش دیدوان نکته دلنواز بشنید
90. ۹۰گفت ای شده میهمانم امشبآسوده به توست جانم امشب
91. ۹۱این پوست بود ز دوست مانعاز دوست شو به پوست قانع
92. ۹۲از گردن خود بیفکن این پوستبی پوست نشین چو مغز با دوست
93. ۹۳تا چند سخن ز پرده گوییمرازی دو سه پوست کرده گوییم
94. ۹۴شب روشن بود و ماه تابانمحنت به ره عدم شتابان
95. ۹۵تا صبح به یکدگر نشستندیک لحظه لب از سخن نبستند
96. ۹۶صد قصه به آه و ناله گفتنددرد دل چند ساله گفتند
97. ۹۷صد نکته هنوز بود باقیزد مرغ ترانه فراقی
98. ۹۸صبح از دم گرگ رایت افراشتسگ خفت و خروس نعره برداشت
99. ۹۹چون نعره او سماع کردندیکدیگر را وداع کردند
100. ۱۰۰آن جانب خیمه قد ستون کردوین دشت ز گریه لاله گون کرد
101. ۱۰۱این است بلی سپهر را کارکز بعد هزار رنج و تیمار
102. ۱۰۲گر خسته دلی جگر فگارییابد ره وصل پیش یاری
103. ۱۰۳ناکرده نگاه در رخش تیزدستش گیرد که زود برخیز