1. ۱طغراکش این فراقنامهاین رشحه برون دهد ز خامه
2. ۲کان حله نشین عرابی راددر ربع و دمن رئیس و استاد
3. ۳یکچند چو در دیار خود بودمشغول به کار و بار خود بود
4. ۴سر زد ز دلش هوای مجنونطیاره ز حله راند بیرون
5. ۵بر عامریان گذشت از آغازجست از همه کس نشان او باز
6. ۶گفتند که یک دو هفته بیش استکز وی دل این قبیله ریش است
7. ۷نی دیده ز وی کسی نشانینی نیز شنیده داستانی
8. ۸بیرون ز وقوف غیر باشدان شاء/الله که خیر باشد
9. ۹برخاست عرابی و شتابانرو کرد ز حله در بیابان
10. ۱۰نه کوه گذاشت نی در و دشتبر هر جایی چو باد بگذشت
11. ۱۱می گشت وجب وجب زمین رامی جست حریف نازنین را
12. ۱۲چو یک دو سه روز جست و جو کردنومید به راه خویش رو کرد
13. ۱۳ناگاه نمود زیر کوهیجمع آمده وحشیان گروهی
14. ۱۴شد تیز به سویشان روانهمجنون را دید در میانه
15. ۱۵با آهویکی سفید و روشنهمچون لیلی به چشم و گردن
16. ۱۶خفته به مغاکیی هم آغوشوز مرگ شده به خواب خرگوش
17. ۱۷بر بالش خاک و بستر خارجان داده ز داغ فرقت یار
18. ۱۸همخوابه چو دیده ماجرایشاو نیز بمرده در وفایش
19. ۱۹گردش دد و دام حلقه بستهشاخ طرب همه شکسته
20. ۲۰از سینه آهو آه خیزانوز چشم گوزن اشکریزان
21. ۲۱روبه زده جیب پوستین چاکوافشانده به سر به پنجه ها خاک
22. ۲۲گرگان کنده ازان تغابنرخسار زمین به زخم ناخن
23. ۲۳گوران که ز داغ رسته بودندزان داغ به خون نشسته بودند
24. ۲۴زان واقعه دید چون عرابیدر کاخ حیات وی خرابی
25. ۲۵خواند»انالله راجعون «از نوک مژه سرشک خون راند
26. ۲۶در کشمکش وفاش نالیدرخساره به خاک پاش مالید
27. ۲۷کردش چو نگاه در پس پشتبر ریگ نوشته دید از انگشت
28. ۲۸کاوخ که به داغ عشق مردمبر بستر هجر جان سپردم
29. ۲۹شد مهر زمانه سرد بر منکس مرحمتی نکرد بر من
30. ۳۰بشکست شب صبوریم پشتوایام به تیغ دوریم کشت
31. ۳۱کس کشته بی دیت چو من نیستمحروم ز تعزیت چو من نیست
32. ۳۲نی بر سر من گریست یارینی شست ز روی من غباری
33. ۳۳نز دوست کسی سلامی آورددر پرسش من پیامی آورد
34. ۳۴دادم به طبیبی فلک دستنبضم نه به اعتدال می جست
35. ۳۵داد از قدح سراب آبموز رشحه خون دل شرابم
36. ۳۶فکر غذیم جگر تراشیدبهر غذیم جگر خراشید
37. ۳۷یک زنده غذا چو من نخوردهیک مرده به روز من نمرده
38. ۳۸شد شیشه چرخ بر دلم تنگزد شیشه زندگیم بر سنگ
39. ۳۹تا حشر خلد به هر دلی ریشاین شیشه ریزه ریزه چون نیش
40. ۴۰چون خواند عرابی این قصیدهبا پر آتش دلی رمیده
41. ۴۱شد معنی سو...ک هر بیتبر آتش او به خاصیت زیت
42. ۴۲از آتش دل فغان برآوردوان ناقه به زیر ران درآورد
43. ۴۳زان بارگی بلند پایهبر عامریان فکند سایه
44. ۴۴سایه نه که شعله های سوزانشد در دل و جانشان فروزان
45. ۴۵یعنی که ازان خبر برافروختصد شعله و جان عالمی سوخت
46. ۴۶چون اهل حی آن خبر شنیدندبر خود همه جامه ها دریدند
47. ۴۷از فرق عمامه ها فکندندمو ببریدند و چهره کندند
48. ۴۸از مادر و از پدر چه گویمقاصر زانست هر چه گویم
49. ۴۹مسکین پدرش ز خود بدر شدآغشته به رشحه جگر شد
50. ۵۰زان داغ بسوخت جان مادرافتاد به هر برادر آذر
51. ۵۱یکسر همه اهل آن قبیلهاز صدق درون برون ز حیله
52. ۵۲گشتند روان به پای آن کوهبر سینه هزار کوه اندوه
53. ۵۳دل پر غم و درد و دیده پر خونراه آوردند سوی مجنون
54. ۵۴افتاده به خواریش چو دیدندفریاد و نفیر برکشیدند
55. ۵۵هر کس ره ماتم دگر زدبر دل رقم غم دگر زد
56. ۵۶آن خورد دریغ بر جوانیشوین کرد فغان ز ناتوانیش
57. ۵۷آن کرد ز بی طبیبیش یادوین خواست ز بی نصیبیش داد
58. ۵۸آن گفت ز طبع نکته زایشوین گفت ز نظم جانفزایش
59. ۵۹آن خواند حدیث پاکی اووین قصه دردناکی او
60. ۶۰مسکین مادر ز درد نالیدرویش بر روی زرد مالید
61. ۶۱بیچاره پدر ز دیده خون ریختخاک قدمش به خون برآمیخت
62. ۶۲زان شور و شغب چو باز ماندندچون مه به عماریش نشاندند
63. ۶۳همخوابه مرده را ز یاریبا او کردند همعماری
64. ۶۴اظهار بزرگواریش راعامر نسبان عماریش را
65. ۶۵بر گردن و دوش جای کردندرفتن سوی حله رای کردند
66. ۶۶در هر گامی که می نهادندصد چشمه ز چشم می گشادند
67. ۶۷در هر قدمی که می بریدندصد ناله ز درد می کشیدند
68. ۶۸از دجله چشمشان به هر میلشط بر شط بود نیل بر نیل
69. ۶۹وحش در و دشت از فغانشاناز گرد به فرق خاکپاشان
70. ۷۰آهسته همی زدند گامیفریادکنان به هر مقامی
71. ۷۱چون نغمه درد و غم سرایانآمد ره دورشان به پایان
72. ۷۲خونابه غم چشیدگانششستند به آب دیدگانش
73. ۷۳چون خنجر عشق ریختش خونزاشکش کردند خرقه گلگون
74. ۷۴چاک افکندند در دل خاکجا کرد به خاک با دل چاک
75. ۷۵برداشته شد ز سینه رنجشانباشته زیر خاک گنجش
76. ۷۶وان آهوی رفته در هوایشخسبید به خاک زیر پایش
77. ۷۷یعنی که درین سرای بی سورلایق به همند آهو و گور
78. ۷۸وان دم که شدند مهرباناندامن ز غبار او فشانان
79. ۷۹هر یک به مقام خویشتن بازمجروح ز جور دور ناساز
80. ۸۰در ریخت ز دشت و در دد و دامکردند به خوابگاهش آرام
81. ۸۱چون خاک وی آهوان بدیدنددر چشم سیاه خود کشیدند
82. ۸۲گشت از لب گور بوس بسیارخرپشته او به خاک هموار
83. ۸۳خاکش چو گوزن ز اشک خود شستزان لاله دمید و سبز بر رست
84. ۸۴در پرتو آن مزار پر نورگشتند ددان ز خوی بد دور
85. ۸۵جاروب کشیش کرد روباهبرداشت غبار حیله از راه
86. ۸۶شد شیر رمیده دل ز گرگیپی برده به پایه بزرگی
87. ۸۷آری عاشق که پاکباز استعشقش نه ز عالم مجاز است
88. ۸۸تریاک مجرب است خاکشاکسیر وجود عشق پاکش
89. ۸۹قلبی ببرد ز جان قلابگردد مس قلب او زر ناب
90. ۹۰مجنون که به خاک در نهان شدگنج کرم همه جهان شد
91. ۹۱هر کس ز غمی فتاده در رنجزد دست طلب به پای آن گنج
92. ۹۲زان گنج کرم مراد خود یافتگر یک دو مراد جست صد یافت
93. ۹۳روی همه در خظیره اش بودچشم همه بر ذخیره اش بود
94. ۹۴شد روضه جان حظیره اورضوان ابد ذخیره او
95. ۹۵رفت همه زان حظیره خوش بادجان همه زان ذخیره کش باد