1. ۱چون از نفس خزان درختانگشتند به باد داده رختان
2. ۲از خلعت سبز عور ماندندوز برگ و بهار دور ماندند
3. ۳گلزار ز هر گل و گیاهیشد رنگرزانه کارگاهی
4. ۴بنمود هزار رنگ بی قیلصباغ فلک ز یک خم نیل
5. ۵طاووس درخت پر بینداختسلطان چمن سپر بینداخت
6. ۶از پنجره های لاجوردیکم شد سیهی فزود زردی
7. ۷بستان ز هوای سرد بفسردتب لرزه ز رخ طراوتش برد
8. ۸گرداب شمر در آن علیلیقاروره نمایی و دلیلی
9. ۹شد هر شاخی ز برگ و بر پاکبر دوش درخت مار ضحاک
10. ۱۰از خون خوردن انار خندانآلوده به خون نمود دندان
11. ۱۱به گشت چو عاشقی رخش زرداز درد نشسته بر رخش گرد
12. ۱۲نارنج به شاخ پیش بیناگوی زر و صولجان مینا
13. ۱۳عناب ز برگ زرد پیدااشک و رخ عاشقان شیدا
14. ۱۴رز کرده گهی ز شاخ انگورعقد در ناب و ساعد حور
15. ۱۵گاه از سر دار طارم تاکآویخته زنگیان بی باک
16. ۱۶گه داده به دست دستبوسانرنگین انگشت نوعروسان
17. ۱۷امرود به شاخ خود نشستهبر دسته عود گوشه بسته
18. ۱۸بادام به عبرت ایستادهصد چشم به هر طرف نهاده
19. ۱۹باغی تهی از گل و شکوفهبغداد بدل شده به کوفه
20. ۲۰بغداد به کوفگی نشانمندبا کرگس و کوف گشته خرسند
21. ۲۱در زاویه زوال یابیعالم ز خزان بدین خرابی
22. ۲۲وان غیرت گلرخان بغدادیعنی لیلی گلی چمن زاد
23. ۲۳افتاد به خار خار مردنتن بنهاده به جان سپردن
24. ۲۴گریان شد کای ستوده مادرپاکیزه فراش پاک چادر
25. ۲۵ای مریم مهد مهرجوییبلقیس سبای نیکخویی
26. ۲۶یک لحظه به مهر باش مایلکن دست به گردنم حمایل
27. ۲۷روی شفقت بنه به رویمبگشا نظر کرم به سویم
28. ۲۸زین پیش ز گفت و گوی مردمبر من نامد تو را ترحم
29. ۲۹نگذاشتیم به دوست پیوندتا فرقت وی به مرگم افکند
30. ۳۰مرد او ز غم فراق و من نیزدل بنهادم به مرگ و تن نیز
31. ۳۱روزم بی او به شب رسیدهجانم محمل به لب کشیده
32. ۳۲محمل چو ببندد از لبم همبهرم فکنی بساط ماتم
33. ۳۳بین غرقه به خون نشیمنم راوز سیل مژه بشو تنم را
34. ۳۴از خلعت عصمتم کفن کنرنگش ز سرشک لعل من کن
35. ۳۵زان رنگ ببخش رو سفیدیمکانست علامت شهیدیم
36. ۳۶از آتش سینه مجمرم سازوز دود جگر معطرم ساز
37. ۳۷بر بند عصابه نیازمزان ساز به عشق سرفرازم
38. ۳۸بر رخ داغم ز دود غم کشزان نیل سعادتم رقم کش
39. ۳۹یاد آر حریف مقبلم راوآراسته ساز محملم را
40. ۴۰روی سفرم به خاک او کنجایم به مزار پاک او کن
41. ۴۱بشکاف زمین به زیر پایشزن حفره به قبر دلگشایش
42. ۴۲نه بر کف پای او سر منساز از کف پایش افسر من
43. ۴۳تا حشر که در وفاش خیزمآسوده ز خاک پاش خیزم
44. ۴۴مادر چو شنید آرزویشاز درد نهاد رو به رویش
45. ۴۵بگریست که ای خجسته فرزندوز صحبت من گسسته پیوند
46. ۴۶زین پیش اگر نه بر مرادترفتم دل ازان حزین مبادت
47. ۴۷آن روز نبود بی غباریدر کار تو هیچم اختیاری
48. ۴۸وامروز که باشد اختیارممقصود تو را به جان برآرم
49. ۴۹لیلی چو مراد خود روا دیداز ذوق چو تازه گل بخندید
50. ۵۰رو سوی دیار یار دیرینافشاند به خنده جان شیرین
51. ۵۱مادر می دید جانفشانیشمی سوخت ز حسرت جوانیش
52. ۵۲می کند ز سر به پنجه های مویمی کوفت به کف طپانچه بر روی
53. ۵۳روی از ناخن خراش می کردناخن ناخن تراش می کرد
54. ۵۴از آه به سینه چاک می زدبر خویش در هلاک می زد
55. ۵۵دستی ننهاد بر دل خویشجز وقت طپانجه بر دل ریش
56. ۵۶بر دل کف راحتش همین بودتسکین جراحتش همین بود
57. ۵۷دل چون ز طپانچه گشتیش تنگبر سینه به درد کوفتی سنگ
58. ۵۸در سنگ زدن چو گرم گشتیسنگ از گرمیش نرم گشتی
59. ۵۹چون برد به سر به گریه و سوزروزی که مباد کس بدان روز
60. ۶۰آهنگ به ساز رفتنش کردترتیب جهاز رفتنش کرد
61. ۶۱زان بیش که خواستی دل اوآراسته ساخت محمل او
62. ۶۲بر محمل او چو نخل بستنداز شاخ خزان ورق شکستند
63. ۶۳یعنی که گلی بدین لطیفیشد رهزنش آفت خریفی
64. ۶۴نگذشته هنوز نوبهارشدر جان ز خزان خلید خارش
65. ۶۵او خفته به هودج عروسیمادر به رهش به خاکبوسی
66. ۶۶او رفته به دوش مهربانانمادر ز عقب سرشک رانان
67. ۶۷او رانده به وصل دوست محملمادر ز فراق سنگ بر دل
68. ۶۸بردندش ازان قبیله بیرونیکسر به حظیره گاه مجنون
69. ۶۹خاکش به جوار دوست کندنددر خاک چو گوهرش فکندند
70. ۷۰پهلوی هم آن دو گوهر پاکخفتند فراز بستر خاک
71. ۷۱شد روضه آن دو کشته غمسر منزل عاشقان عالم
72. ۷۲باران کرم نثارشان بادسرسبز کن مزارشان باد
73. ۷۳ایشان بستند رخت ازین حیما نیز روانه ایم در پی
74. ۷۴هر دم هوسی نشاید اینجاجاوید کسی نپاید اینجا
75. ۷۵گردون که به عشوه جان ستانیستزه کرده به قصد ما کمانیست
76. ۷۶زان پیش کزین کمان کین توزبر سینه خوریم تیر دلدوز
77. ۷۷آن به که به گوشه ای نشینیمزین مزرعه خوشه ای بچپینیم
78. ۷۸زان خوشه کنم توشه خویشگیریم ره نجات در پیش
79. ۷۹از هستی خود نجات یابیموز عمر ابد حیات یابیم
80. ۸۰عمری که درین حیات فانیستبرقی ز سحاب زندگانیست
81. ۸۱در برق ورق گشاد نتوانبر نور وی اعتماد نتوان
82. ۸۲نور ازل و ابد طلب کنآن را چو بیافتی طرب کن
83. ۸۳آن نور نهفته در گل توستتابنده ز مشرق دل توست
84. ۸۴دل را به خیال گل میارایوین روزنه را به گل میندای
85. ۸۵چون روزنه را به گل ببستیدر ظلمت آب و گل نشستی
86. ۸۶شد نور تو زین حجاب مستورخود گو که چه بهره یابی از نور
87. ۸۷ای نور ازل در آرزویتاز ظلمتیان بتاب رویت
88. ۸۸ظلمت که حجاب نور باشدآن به که ز دیده دور باشد
89. ۸۹خوش آنکه شوی ز پای تا فرقچون ذره در آفتاب خود غرق
90. ۹۰هر چند نشان خویش جوییکم یابی اگر چه بیش جویی
91. ۹۱دلگرم شوی به آفتابیخود را همه آفتاب یابی
92. ۹۲بی برگی تو شود همه برگایمن گردی ز آفت مرگ
93. ۹۳جایی دل تو مقام گیردکانجا جز مرگ کس نمیرد
94. ۹۴اینست حیات جاودانیرمزی گفتیم اگر بدانی