1. ۱گیتی که نشیمن زوال استآسوده دلی در او محال است
2. ۲ماتمکده ایست تیره و تنگدر وی ز وفا نه بوی نی رنگ
3. ۳هر گل که برآید از گل اوچاک است ز خار غم دل او
4. ۴هر لاله که بردمد ز باغشباشد ز فنا به سینه داغش
5. ۵سروش که کله به چرخ سایداز باد اجل ز پا درآید
6. ۶گردون که حواله گاه عامه ستدر ماتم خود کبود جامه ست
7. ۷خورشید کش از فلک حصاریستاز بیم و زوال رعشه داریست
8. ۸انجم که برین بلند طاقنددرمانده به داغ احتراقند
9. ۹ارکان که درین سرای پستنداز هم شب و روز درشکستند
10. ۱۰گه باد کشد چراغ آتشگه گردد ازو سموم ناخوش
11. ۱۱گه خاک شود بر آب چیرهسازد گهرش چو خویش تیره
12. ۱۲گاهی شود آب سیل بی باکصد چانه زند به سینه خاک
13. ۱۳روزی دو سه گر شوند ناکامدر طینت تو به یکدگر رام
14. ۱۴آن رام شدن نه جاودانیستدامی پی مرغ زندگانیست
15. ۱۵این دام درد به یکدم از هموین مرغ کند ز دامگه رم
16. ۱۶زیرک مرغی که پر نینداختدر حلقه دام کار خود ساخت
17. ۱۷بگشاد ز خود رهی نهانیتا نزهتگاه جاودانی
18. ۱۸چون دام ز پیش برگرفتندوارکان ره خویش برگرفتند
19. ۱۹او نیز به جای خویشتن رفتزین تنگ قفس سوی چمن رفت
20. ۲۰بیرون ز مضیق بیم و امیدبرداشت نوای عیش جاوید
21. ۲۱نادان مرغی که دام نشناختبر روضه جان نظر نینداخت
22. ۲۲بر دولت خود ببست ره رامعشوقه گرفت دامگه را
23. ۲۳از گیسوی دام و خال دانهشد بند به عشق جاودانه
24. ۲۴معشوقه چو روی ازو بپوشیددر قطع ره فراق کوشید
25. ۲۵افتاد جدا ز وصل معشوقبگذشت فغان او ز عیوق
26. ۲۶لیکن چو فراق دیدنی بودفریاد و فغان کجا کند سود
27. ۲۷معشوقه گرفته در بغل نیجز حسرت و درد ازو به دل نی
28. ۲۸بختش چو بدین وبال باشدآسودگیش محال باشد
29. ۲۹جامی به کسی مگیر پیوندکاخر دل ازو ببایدت کند
30. ۳۰از خلق جهان جلیس خود شوزین وحشتیان انیس خود شو
31. ۳۱بیگانه شو از برون سراییبا جوهر خود کن آشنایی
32. ۳۲کرده ز برونیان فراموشبا جوهر خویش شو هم آغوش
33. ۳۳معشوق ازل که در بر توستآیینه طلب ز جوهر توست
34. ۳۴در هر چه زنی به غیر خود چنگبر آینه تو گردد آن زنگ
35. ۳۵تا آینه تو غرق زنگ استنزهتگه وصل بر تو تنگ است
36. ۳۶زآیینه خویش زنگ بزدایراهی به حریم وصل بگشای
37. ۳۷چون آینه تو ساده گرددآن ره بر تو گشاده گردد
38. ۳۸چندان تابد لوامع نورک آیینه شود هم از میان دور
39. ۳۹مغزت یابد رهایی از پوستاز پوست جدا تو مانی و دوست
40. ۴۰نی نی که تو نیز هم نمانیبا او باشی ز خود نهانی