1. ۱از هر چه سخنوران بدانندوز لوح سخنوری بخوانند
2. ۲مقبول ترین فسانه عشق استمطبوع ترین ترانه عشق است
3. ۳زین راز چو پرده باز کردموین طرفه ترانه ساز کردم
4. ۴شد طوطی طبع من شکرخااز قصه یوسف و زلیخا
5. ۵جست از کلکم در آن شکرریزشیرین سخنان شکر آمیز
6. ۶در عالم ازان فتاد شوریدر خاطر عاشقان سروری
7. ۷سر چشمه لطف بود لیکنزان تشنگیم نگشت ساکن
8. ۸مرغ دل من ز جای دیگرمی خواست زند نوای دیگر
9. ۹چون قرعه زدم به فال میمونافتاد به شرح حال مجنون
10. ۱۰هر چند که پیش ازین دو استاددر ملک سخن بلند بنیاد
11. ۱۱در نکته وری زبان گشادندداد سخن اندر آن بدادند
12. ۱۲از گنجه چو گنج آن گهر ریزوز هند چو طوطی این شکر ریز
13. ۱۳آن مقرعه زن به کوس دعویوین جلوه ده عروس معنی
14. ۱۴آن کنده ز نظم نقش در سنگوین داده به حسن صنعتش رنگ
15. ۱۵آن برده علم به اوج اعجازوین کرده فسون ساحری ساز
16. ۱۶من هم کمر از قفا ببستمبر ناقه بادپا نشستم
17. ۱۷هر جا که رسید رخش ایشاناز خاطر فیض بخش ایشان
18. ۱۸من نیز به فاقه ناقه راندمخود را به غبارشان رساندم
19. ۱۹گر مانده ام از شمارشان پسبر چهره من غبارشان بس
20. ۲۰اکسیر وجودم آن غبار استبر فرق نیازم آن نثار است
21. ۲۱نی نی غرقم به موج قلزماز خاک چرا کنم تیمم
22. ۲۲از چشمه همت آب جویموز روی خود آن غبار شویم
23. ۲۳فیاض همه سروش غیب استدریوزه که نی ازوست عیب است
24. ۲۴گوهر چو توان ز کان گرفتنسستی بود از دکان گرفتن
25. ۲۵در مشت من است دجله حقاحقابه نبایدم ز سقا
26. ۲۶جام از کف دست خویش کردنآب از نم جوی خویش خوردن
27. ۲۷به زانکه خوری به کاسه زراز حوضه ساقیان دیگر
28. ۲۸در لجه فیض نیست امساکلیکن قحط است خاطر پاک
29. ۲۹بسته ست دهان چشمه را سنگچون آب کند به جوشش آهنگ
30. ۳۰سرچشمه کنم ز سنگ خالیتا سر کشد آب بر حوالی
31. ۳۱هر سو جویی ز آب رانمهم خود خورم آب و هم خورانم
32. ۳۲سازم ز سروش غیب ساقیدریوزه کنم شراب باقی