1. ۱ای ساقی جان فداک روحیپر کن قدح از می صبوحی
2. ۲زان می که بر اهل دل مباح استروشن کن غره صباح است
3. ۳تا حاضر صبحدم نشینیمدر پرتو آن به هم نشینیم
4. ۴رانیم به مجلس حریفانحرفی ز لطایف لطیفان
5. ۵آنان که به هم رفیق بودیمبر یکدیگر شفیق بودیم
6. ۶با هم قدم طلب نهادیمبا هم ورق ادب گشادیم
7. ۷در غیبت و در حضور همپشتبی هم به نمک نبرده انگشت
8. ۸ما را بگذاشتند و رفتندزین باک نداشتند و رفتند
9. ۹چون لاله جدا ز باغ ایشانداریم به سینه داغ ایشان
10. ۱۰فردوس برین مقامشان بادکوثر رشحی ز جامشان باد
11. ۱۱ساقی می غم زدای دردهوان جام طرف فزای درده
12. ۱۲آن می که چو طبع ازان شود شاداز حال مقدمان دهد یاد
13. ۱۳ثابت قدمان راه تجریدصافی قدحان بزم توحید
14. ۱۴پیران مسالک طریقتشیران مهالک حقیقت
15. ۱۵رو تافتگان ز خودپرستیره یافتگان به سر هستی
16. ۱۶بنهاده به سینه داغ بودندبر ظلمتیان چراغ بودند
17. ۱۷خلقی زیشان درین شب تاربودند در اقتباس انوار
18. ۱۸فارغ ز چراغ و شمع گشتندمستغرق نور جمع گشتند
19. ۱۹هر جا زیشان نشان پاییستتا پایه قرب رهنماییست
20. ۲۰بادا سر ما فدای ایشانجان خاک ره وفای ایشان
21. ۲۱ساقی دل ما ز ما گرفته ستغم شیب و فراز ما گرفته ست
22. ۲۲می ده که ازین منی و مایییکدم ما را دهد رهایی
23. ۲۳لب های امید را بخنداناز جرعه جام نقشبندان
24. ۲۴از نقش خودی و خودپسندیما را برهان به نقشبندی
25. ۲۵زین پیش اگر چه بود بغداداز یمن جنیدیان بس آباد
26. ۲۶بغداد شده کنون سمرقندباشد ز عبیدیان خطرمند
27. ۲۷چون نام بری جنیدیان راکن قافیه شان عبیدیان را
28. ۲۸در شعر چو زان سخن برآیدزین قافیه خوبتر نشاید
29. ۲۹ترتیب رسوم صوفیانهنظمیست بدیع در زمانه
30. ۳۰این نظم که باد لایزالیزین قافیه ها مباد خالی
31. ۳۱ساقی بده آن می چو خورشیددر جام جهان نمای جمشید
32. ۳۲آن می که بود ز نور پرتوتاریخ گشای کهنه و نو
33. ۳۳بهرام کجا و گور او کووان بازوی شیر زور او کو
34. ۳۴کاووس چه کرد کاس خود راوان کاخ سپهر اساس خود را
35. ۳۵چنگیز که بود گرگ این دشتوین دشت ز گرگیش تهی گشت
36. ۳۶در پنجه مرگ روبهی کردقالب به مصاف او تهی کرد
37. ۳۷تیمور شه آن چو سد آهنایمن ز فساد رخنه افکن
38. ۳۸شد در کف عجز نرم چون مومجان داد ز ملک و مال محروم
39. ۳۹شهرخ که به فرخی به سر بردآوازه به شهرخی بدر برد
40. ۴۰شد در صف این بساط آفاتبا شاهرخی قرینه مات
41. ۴۱ساقی نفسی بهانه بگذاررطلی دو می مغانه پیش آر
42. ۴۲آن می که دمد به بویش از دلریحان دعای شاه عادل
43. ۴۳شاهی که ز ظلم عار داردوز عدل و کرم شعار دارد
44. ۴۴عدلش چو پناه تخت و تاج استاو را به دعا چه احتیاج است
45. ۴۵فاروق چو ناقه زین فضا راندآوازه عدل او به جا ماند
46. ۴۶حجاج چو رخت ازین دکان بستاز ظلمت ظلم او جهان رست
47. ۴۷آن گشت به عادلی نکونامدر روض رضا گرفت آرام
48. ۴۸وین زیست ز ظالمی بداندیشصد عقبه عقوبت آمدش پیش
49. ۴۹خوش وقت کسی که پند گیردعبرت ز کس دگر پذیرد
50. ۵۰بر سبلت ناپسند خنددوان را که پسند کار بندد
51. ۵۱ساقی بده آن می کهنسالیاقوت مذاب و لعل سیال
52. ۵۲آن می که چو دوستان بنوشندبا هم به وفا و مهر کوشند
53. ۵۳آرام شود رمیدگان راپیوند دهد بریدگان را
54. ۵۴یاری که کند به یار پیوندنخل املش شود برومند
55. ۵۵یار است کلید گنج امیدیار است نوید عیش جاوید
56. ۵۶مقصود وجود چیست جز یارزین سوداسود چیست جز یار
57. ۵۷تا خاتمت وجود از آغازمرغی نکند چو یار پرواز
58. ۵۸خاصه که به باغ آشناییبر شاخ وفا بود نوایی
59. ۵۹یعنی که نوای لطف سازددل های شکستگان نوازد
60. ۶۰کاری نبود به جای این کاریاران جهان فدای این یار
61. ۶۱ساقی دم صبح مشکبیز استو انفاس نسیم صبح خیز است
62. ۶۲آمد ز شرابخانه بوییبرخیز و به دست کن سبویی
63. ۶۳زان می که چو شمع جان فروزدپروانه عقل را بسوزد
64. ۶۴چون عقل بسوخت عشق سر زدگنجشک بشد همای پر زد
65. ۶۵خود را برهان ز حیله عقلو آزاده شو از عقیله عقل
66. ۶۶تا سود بری ز مایه عشقوآسوده زیی به سایه عشق
67. ۶۷هر جا عشق است پاکبازیستهر جا عقل است حیله سازیست
68. ۶۸جامی به جنون عشقبازیخود را برهان ز حیله سازی
69. ۶۹ور زانکه بدان شرف نیرزیکایین جنون عشق ورزی
70. ۷۰بنشین و فسانه خوان و افسونزان کس که ز عشق بود مجنون