1. ۱شبی کز شرف غیرت روز بودکواکب در او گیتی افروز بود
2. ۲تو گویی درین گنبد دلفروزز مشکین مشبک همی تافت روز
3. ۳همه روشنان دیده در هم زدهشهب میل در دیده غم زده
4. ۴رسید از سر سدره روح الامینرسانید ز اوج فلک بر زمین
5. ۵براقی به جستن چو رخشنده برقیکی شعله از نور پا تا به فرق
6. ۶چو آهوی چین بی خطا پیکریچو طاووس فردوس جولانگی
7. ۷تذروی رسیده ز باغ بهشتفروزنده تر از چراغ بهشت
8. ۸ز روشن بریشم مشعر تنشز مشک سیه زیور گردنش
9. ۹مدور سرینی معنبر دمیبرون از حد وصف پا و سمی
10. ۱۰ز بی داغیش بر دل ماه داغچو کافور با چشم او پر زاغ
11. ۱۱چو سوسن درین بوستان تیز گوشطلسمی عجب بر سر گنج هوش
12. ۱۲چو رخش خرد بر فلک خوش خرامچو تیر نظر بر زمین تیز گام
13. ۱۳نبودی ز همواری گام اوز جنبش رهی تا به آرام او
14. ۱۴چو کشتی شدی رفتنش آشکارز تغییر وضع یمین و یسار
15. ۱۵به همراهیش گر زدی تیر کسفتادی به فرسنگ ازو تیر پس
16. ۱۶پیمبر بر آن بارگی شد سوارچو برگ سمن بر نسیم بهار
17. ۱۷عنان عزیمت ز بطحا بتافتبه یکدم ز بطحا به اقصی شتافت
18. ۱۸ز اقصی علم سوی بالا کشیدسراپرده بر چرخ والا کشید
19. ۱۹براقش قدم بر سر ماه زدپی مقدمش ماه خرگاه زد
20. ۲۰عطارد ز وی جز عطا کد نکردبه رویش سئوال عطا رد نکرد
21. ۲۱به یمنش ز خط خطا باز رستورق را قلم زد قلم را شکست
22. ۲۲ز تار طرب زهره بگسست چنگکه بر مطربان عیش ازو گشت تنگ
23. ۲۳بر آمد به گردون چو مه بی نقابفرو شد ز شرمش به خود آفتاب
24. ۲۴پی صید بهرام مشکین کمندچو انداخت چون گورش آمد به بند
25. ۲۵به هر بنده دیدش کرم گستریبدو بایع خویش شد مشتری
26. ۲۶زحل با علوش ز صدر جلالچو ماه نو آمد به صف نعال
27. ۲۷ثوابت فتادند خوار و دژمبه راهش چو افشانده مشتی درم
28. ۲۸ز هر نقش لوح نهم ساده شدپی حرف تعلیمش آماده شد
29. ۲۹چو گرد از پی مفرش آب و گلبساط سماطی «کطی السجل »
30. ۳۰ز حد جهت پای بیرون نهادقدم از حد هر کس افزون نهاد
31. ۳۱بدید آنچه موسی بجست و ندیدشنید آنچه موسی چنان کم شنید
32. ۳۲دل پاک او مخزن راز گشتفقیر آمد اما غنی بازگشت
33. ۳۳ازین بام نه پایه آمد فرودبه گوهر گرانمایه آمد فرود
34. ۳۴نثاری که بر فرق اصحاب ریختز درج دو لب گوهر ناب ریخت
35. ۳۵ازان گوهر افشان توانگر شدندتوانگر چه، کانهای گوهر شدند
36. ۳۶به تخصیص آنان که بی تخت و تاجگرفتند از تاجداران خراج
37. ۳۷یکی «ثانی اثنین » در کنج غارکه چون مار شد ناوک جان شکار
38. ۳۸تن خود سپر کرد بی ترس و باککه زخمی نیاید بر آن جان پاک
39. ۳۹دوم آنکه از سکه عدل اوستکزین گونه دینار دین سرخ روست
40. ۴۰سیم شرمگینی که شد بی قصورز شمع نبوت نصیبش دو نور
41. ۴۱چهارم که آن ابر دریا نثارنم او کرم برق او ذوالفقار
42. ۴۲چو عنصر چهارند و زیشان به پایتو را قالب دین درین تنگنای
43. ۴۳ره اعتدال ار نداری نگاهمیانشان شود قالب دین تباه
44. ۴۴چو هر سفله بی اعتدالی مکندل از مهر این چار خالی مکن
45. ۴۵شو از مهر‌ِ دل خوشه‌چین همهکه کین یکی هست کین همه
46. ۴۶مزن طعن انکار بر کارشانچو جامی به جان دوست می‌دارشان
47. ۴۷بود روز تنهایی و بی‌کسیبدین دوستداری به جایی رسی