1. ۱دلم را چو فکرت بدینجا رسیدبه مداحی شاه والا کشید
2. ۲زمان را امان و امان را ضماندرین نه صدف او و خور توامان
3. ۳ملاذ الوری ملجاء الخافقینهژ بر ظفر صید سلطان حسین
4. ۴ز چترش سپهر برین سایه ایز قدرش فلک کمترین پایه ای
5. ۵چو خورشید کو آسمان را گرفتبه میغ زرافشان جهان را گرفت
6. ۶جهانگیری او به خود بود و بسنبودش در آن منت از هیچ کس
7. ۷به تختش همه خسروان سوده تاجبه تیغش همه سرکشان داده باج
8. ۸فلک چون ببیند کمانش ز بیمبه قربانیش آورد سبز ا دیم
9. ۹چو از زه فتد بر کمانش گرهبرآید ز قوس قزح بانگ زه
10. ۱۰چو جنبد خدنگش ازان سهم تیرنشیند به خاک از سپهر اثیر
11. ۱۱چو رمحش کند با فلک سرکشیشود زان تغابن شهاب آتشی
12. ۱۲به بهرام چرخ ار کمند افکندبه خاکش ز اوج بلند افکند
13. ۱۳به خود و سپر درنیاورد سرکه پاس خداوند بودش سپر
14. ۱۴زره بر تن خود نکرد استوارکه دریا که دیده ست در چشمه سار
15. ۱۵نگهدار آن کس که یزدان بودچه آسیبش از چرخ گردان بود
16. ۱۶زهی بهر معماری این سرایتو را ز آب و گل بر کشیده خدای
17. ۱۷درین پر خلل چار دیوار خویشمشو یک زمان غافل از کار خویش
18. ۱۸به هر جا فتد رخنه فتنه زایبه یک مشت گل دست رحمت گشای
19. ۱۹مبادا که دور از گل تازه ایشود رخنه تنگ دروازه ای
20. ۲۰درآید ز دروازه خیل بلابگیرد در و بام سیل بلا
21. ۲۱به هر جا بود زین سرا خانه ایشود خالی از گنج ویرانه ای
22. ۲۲صدای خوش است این کهن طاق راکه عدل است معموری آفاق را
23. ۲۳ز عدل است این گوی گردان به پایز عدل است این تنگ میدان به جای
24. ۲۴اگر عدل نبود نماند جهانبه هم در رود آشکار و نهان
25. ۲۵هر آن دل که از عدل جان پروردکجا رو به ظلمات ظلم آورد
26. ۲۶بترسد ز ظلم آن که سالم هش استکه نفرین مظلوم ظالم کش است