1. ۱سخن ز آسمان ها فرود آمده ستبر اقلیم جان ها فرود آمده ست
2. ۲گشاده ز اقلیم جان پر و بالچو طاووس در جلوه‌گاه خیال
3. ۳گهی گشته بر نی چو طفلان سواربه روم آمده از ره زنگبار
4. ۴چو عباسیان در عبای سیاهسواد بصر ساخته جلوه‌گاه
5. ۵گهی بادپای نفس زیر رانبرون رانده از رهگذار زبان
6. ۶فرود آمده زین فضای فراخبه دهلیزه تنگ کاخ صماخ
7. ۷ز ذوق قدومش دل تیزهوشبود دیده بر روزن چشم و گوش
8. ۸ازان بنگرد جلوه ناز اووز این بشنود دلکش آواز او
9. ۹ازان جلوه کون و مکان پر شعاعوز این نغمه جان و جهان در سماع
10. ۱۰بود تابش ماه و مهر از سخنبود گردش نه سپهر از سخن
11. ۱۱دو حرفند از دفترش کاف و نونبه هستی شده نیست را رهنمون
12. ۱۲سخن گر نبودی نبودی قلمبه لوح بیان سر نسودی قلم
13. ۱۳قلم زوست نالان به چنگ دبیرنوای طرب زن به لحن صریر
14. ۱۴زبان مغنی برون زان صدابود چون تنی مانده از جان جدا
15. ۱۵تهی زان نوا چنگ و دف نغز نیستچه حاصل ازان پوست کش مغز نیست‌؟
16. ۱۶سخن مایه سحر و افسون بودبه تخصیص وقتی که موزون بود
17. ۱۷ازان سحر بستم زبان چند باروز آن نادر افسون شدم توبه‌کار
18. ۱۸ولیکن چو بود آن مرا در سرشتنگشت از سرم حرف آن سرنوشت
19. ۱۹دگر باره گشتم به آن حرف بازسخن را به هر صورتی حرفه‌ساز
20. ۲۰زدم عمری از بی مثالان مثلسرودم به وصف غزالان غزل
21. ۲۱قلم‌وار از سر قدم ساختمز مشکین‌خطان نامه پرداختم
22. ۲۲دم از ساده‌رویان رعنا زدمغزل را ز مه خیمه بالا زدم
23. ۲۳نمودم ره راست عشاق راز آوازه پر کردم آفاق را
24. ۲۴به قصد قصاید شدم تیز گامبرآمد به نظم معمام نام
25. ۲۵ز بیچارگی‌ها درین چارسویبه قول رباعی شدم چاره‌جوی
26. ۲۶کنون کرده‌ام پشت همّت قویدهم مثنوی را لباس نوی
27. ۲۷کهن مثنوی‌های پیران کارکه مانده‌ست ازان رفتگان یادگار
28. ۲۸اگرچه روان‌بخش و جان‌پرور استدر اشعار نو لذت دیگر است
29. ۲۹به چندین هنر پیر آراسته ستولی نی چو خوبان نوخاسته ست
30. ۳۰دل نونیازان کوی امیدخط سبز خواهد‌، نه موی سفید
31. ۳۱نظامی که استاد این فن ویستدرین بزمگه شمع روشن ویست
32. ۳۲ز ویرانه گنجه شد گنج‌سنجرسانید گنج گهر را به پنج
33. ۳۳چو خسرو به آن پنج هم‌پنجه شدوز آن بازوی فکرتش رنجه شد
34. ۳۴کفش بود ازان گونه گوهر تهیدهش ساخت لیک از زر دَه‌دَهی
35. ۳۵زر از سیم اگر چند برتر بودبسی کمتر از در و گوهر بود
36. ۳۶من مفلس عور دور از هنرنه در حقه گوهر نه در صره زر
37. ۳۷درین کارگاه فسون و فسوسز مس ساختم پنج گنج فلوس
38. ۳۸من و شرمساری ز ده گنج‌شانکه این پنج من نیست ده‌پنج‌شان
39. ۳۹ولی داشت چون زور پایم نویزدم گام همّت به چابک‌روی
40. ۴۰گشادم به مفتاح عزم درستدر گنج گفتار را وز نخست
41. ۴۱ز لب تحفه آوردم احرار رابه کف سبحه بسپردم ابرار را
42. ۴۲وز آن پس چو کلک تصرف زدمرقم بر زلیخا و یوسف زدم
43. ۴۳چو طفلان ز نی چون فرس تاختمبه لیلی و مجنون فرس ساختم
44. ۴۴چو زین چار شد طبع من کامیابکنون آورم رو به پنجم کتاب
45. ۴۵به یک سلک خواهم چو گوهر کشیدخردنامه‌ها کز سکندر رسید
46. ۴۶خردنامه زان اختیار من استکه افسانه‌خوانی نه کار من است
47. ۴۷ز اسرار حکمت سخن راندنبه از قصه‌های کهن خواندن
48. ۴۸ز بهرام گورش نراندم سخننکشتم به باغ خود آن سرو بن
49. ۴۹چو معموره عمر شد خاک تودز معماری هفت‌پیکر چه سود‌؟
50. ۵۰بر آن بحر یک مثنوی داشتمکه تخم حقایق در او کاشتم
51. ۵۱همه نکته‌های حکیمان دینحکایات ارباب کشف و یقین
52. ۵۲چو این گوهرم بود زان بحر ژرفمکرر نراندم در آن بحر حرف
53. ۵۳سخن گرچه باشد چو آب زلالز تکرار خیزد غبار ملال
54. ۵۴چو افتاد بی‌آن به کارم خللتلافی‌ش کردم به نعم البدل
55. ۵۵شدم از دگر بحر گوهرفشانوز آن کردم ابرار را سبحه‌خوان
56. ۵۶دریغا که بگذشت عمر شریفبه جمع قوافی و فکر ردیف
57. ۵۷کند قافیه تنگ بر من نفسازان چون ردیفم فتد کار پس
58. ۵۸نیاید برون حرفی از خامه‌امکه نبود سیه‌رویی نامه‌ام
59. ۵۹چو بر دست نبود شش انگشت خوشچرا سازم از خامه انگشت شش‌؟
60. ۶۰ز راه خرد خط چو بیرونی استبه کف خامه انگشت افزونی است
61. ۶۱حضور دل از دست دادم به نقدکه بکر سخن را درآرم به عَقد
62. ۶۲رمید از من آن وین نگردید رامگرفت آن هوا وین نیامد به دام
63. ۶۳کنون می‌دهد دور چرخم به یادبه ضرب المثل قصه غوک و خاد