1. ۱یکی خاد مرغ هوایی شکارفرو ماند از ضعف پیری ز کار
2. ۲ز بال و پرش زور پرواز رفتبه صید غرض چنگش از ساز رفت
3. ۳ز بی قوتیش خاست از جان نفیروطن ساخت گرد یکی آبگیر
4. ۴پس از مدتی کردن آنجا درنگدر افتاد غوکیش ناگه به چنگ
5. ۵برآورد فریاد بیچاره غوککه ای سورم از دست تو گشته سوک
6. ۶مکن یک زمان در هلاکم شتابزمام شتاب از هلاکم بتاب
7. ۷نیم من به جز طعمه طبع کوبنه در کام نیکم نه در معده خوب
8. ۸تنم نیست جز پوستی ناگواربه آن کی قناعت کند گوشتخوار
9. ۹اگر لب گشایی به آزادیمفرستی به دل مژده شادیم
10. ۱۰به هر لحظه زآیین سحر و فسونبه تو ماهیی را شوم رهنمون
11. ۱۱در آب روان پرورش یافتهاز الوان نعمت خورش یافته
12. ۱۲تن او همه گوشت سر تا به دمازو پوست دور استخوان نیز گم
13. ۱۳به پشت آبگون وز شکم سیم ناببه چشمان چو عکس کواکب در آب
14. ۱۴چو در شب سپهر از نثار کرمهمه پشت و پهلوی او پر درم
15. ۱۵نه در طبع اهل خرد رد چو منیکی لقمه از وی به از صد چو من
16. ۱۶گشا لب گرت هست ازین وعده بیمبه تلقین سوگندهای عظیم
17. ۱۷چو خاد این سخن را ز وی گوش کردتهی معده گی را فراموش کرد
18. ۱۸به تلقین سوگند لب ها گشادز منقار او غوک بیرون فتاد
19. ۱۹به یک جستن افتاد در آبگیربه حرمان دگر باره شد خاد اسیر
20. ۲۰گرسنه به خاک تباهی نشستنه غوکش به پنجه نه ماهی به شست
21. ۲۱منم همچو آن خاد حرمان زدهره خرمی بر دل و جان زده
22. ۲۲ز فکر سخن رفته از دل حضورز نقصان فکرم سخن پر قصور
23. ۲۳به دستم ز محرومی بخت مننه جمعیت دل نه لطف سخن
24. ۲۴بیا ساقیا ساغر می بیارفلک وار دور پیاپی بدار
25. ۲۵ازان می که آسایش دل دهدخلاصی ز آلایش گل دهد
26. ۲۶بیا مطربا عود بنهاده گوشبه یک گوشمال آورش در خروش
27. ۲۷خروشی که دل را به هوش آوردبه دانا پیام سروش آورد