1. ۱حکیمی نه بر صورت دلپسندز سرمایه حسن نابهره‌مند
2. ۲ز حد تناسب برون پیکرشبه هم ناملایم ز پا تا سرش
3. ۳قدی راست چون همت سفله پسترخی همچو زلف بتان پر شکست
4. ۴ز آسیب لنگی‌ش پا پر خللز نیروی گیراییش دست شل
5. ۵ز قوّت تهی‌، حقه مشت اوبه فرمان او نی یک انگشت او
6. ۶فضولی بدو گفت دور از قبولکه ای طبع دانا ز شکلت ملول
7. ۷بدین شکل ناخوش ز حکمت ملافندیده کس از تیره‌گل آب صاف
8. ۸هر آن میوه کش نیست خوش رنگ و بویز شیرینی طعم او دست شوی
9. ۹به چشم عنایت مشو ناظرشکه عنوان باطن بود ظاهرش
10. ۱۰بخندید از آن ...‌گویی حکیمبدو گفت کای ...‌گوی سلیم
11. ۱۱ز من این هنر بس که جان کاستمبه نقش حقایق دل آراستم
12. ۱۲مصیقل شد آیینه‌سان سینه‌امدو عالم مصور در آیینه‌ام
13. ۱۳ز من یافت اجناس عالم نویشدم عالمی نو ولی معنوی
14. ۱۴به تکمیل معنی که مقدور بودقصور تکاسل ز من دور بود
15. ۱۵چو تحسین صورت به تدبیر مننیامد‌، مزن طعن تقصیر من
16. ۱۶به صنع از تو گر طعنه‌ای راجع استبه تحقیق آن طعنه بر صانع است
17. ۱۷به این طعنه کم ده زبان را گشادمده خرمن دین و دانش به باد
18. ۱۸بیا ساقی آن باده عیب‌شویکه از خم فتاده به دست سبوی
19. ۱۹بده تا دمی عیب‌شویی کنمدرون فارغ از عیب‌جویی کنم
20. ۲۰بیا مطرب و پرده‌ای خوش بسازوز آن پرده کن چشم عیبم فراز
21. ۲۱که تا گردم از عیب‌جویی خموششوم بر سر عیب‌ها پرده‌پوش