1. ۱سکندر چو ز آلایش جهل پاکشد از علم یونانیان بهره ناک
2. ۲ز ناسازی روزگار شموسنگونسار شد دولت فیلقوس
3. ۳درین شش جهت کارگاه خیالمزاجش بگشت از حد اعتدال
4. ۴درین وحشت آباد پر قال و قیلبه گوش آمدش بانگ طبل رحیل
5. ۵فرستاد پیش ارسطو کسیستایشگری کرد با او بسی
6. ۶بدو گفت کای کوه فر و شکوهسردین پرستان دانش پژوه
7. ۷مرا بازوی عمر سستی گرفتتنم کسوت نادرستی گرفت
8. ۸بیا زود همراه شاگرد خویشپذیرنده کرد و ناکرد خویش
9. ۹که بر کار عمر اعتمادی نماندوز این بند امید گشادی نماند
10. ۱۰کمین کرد بر جان کمند اجلبه سر برد میدان سمند امل
11. ۱۱ارسطو چو زین قصه آگاه شدبه آن قبله ملک همراه شد
12. ۱۲رخ آورد در خدمت فیلقوسسرافراخت از دولت پایبوس
13. ۱۳ملک فیلقوس آن شه سرفرازبه روی سکندر چو شد دیده باز
14. ۱۴حکیمان آن ناحیت را بخواندطفیل سکندر به مجلس نشاند
15. ۱۵بفرمود تا از پی آزمونبپرسندش از مشکلات فنون
16. ۱۶ز هر نکته کردند او را سؤالبرون آمد از عهده قیل و قال
17. ۱۷به انصاف گردن برافراشتندبه تحسین او بانگ برداشتند
18. ۱۸که شاها سکندر همه بخردیستدلش روشن از پرتو ایزدیست
19. ۱۹نمانده ست هیچ آرزو در دلشکه نبود ز دانشوری حاصلش
20. ۲۰بر آن کس هزار آفرین بیش بادکه بر وی در گنج حکمت گشاد
21. ۲۱جهان را ز بی حکمتی نیست بیمچو باشد در او حاکم اینسان حکیم
22. ۲۲ز حکمت نزاید به جز عدل و دادز حکمت چه امکان ظلم و فساد
23. ۲۳چو شد واقف حال او فیلقوسبر اهل ممالک چه روم و چه روس
24. ۲۴دگرباره دادش به شاهی رواجبدو کرد تسلیم اورنگ و تاج
25. ۲۵همه سرکشان خاک راهش شدندسلاح آوران سپاهش شدند
26. ۲۶وز آن پس در آن پیر حکمت شناسرخ آورد و کرد این مراد التماس
27. ۲۷که ای گنج حکمت قلم تیز کنخردنامه ای از نو انگیز کن
28. ۲۸که اسرار شاهی بدان در بودقلاووز راه سکندر بود
29. ۲۹به هر کار کآرد درین عرصه روینخستین از آنجا شود بهره جوی
30. ۳۰گر آن کار باشد به وفق خردبه پای کفایت بدان پی برد
31. ۳۱وگرنه بدارد ازان کار دستکند بر سریر فراغت نشست
32. ۳۲ارسطو چو بشنید آن سر نغزتهی خامه را داد از اندیشه مغز
33. ۳۳به نام خدای اول آغاز کردوز آن پس خردنامه ای ساز کرد
34. ۳۴همه شرح حکم الهی در اوهمه بسط دستور شاهی در او
35. ۳۵سراسر صلاح معاد و معاشز بدکاری مفسدان دور باش
36. ۳۶چو آن طرفه نامه به عنوان رسیدتک و پوی خامه به پایان رسید
37. ۳۷دل فیلقوس از غم آزاد شدوز آن خوش رقم خاطرش شاد شد
38. ۳۸برآمد ز وی همره جان دمیوز آن دم به خون غرقه شد عالمی
39. ۳۹ازین غم دلی کو زبون نیست نیستز تیغ اجل غرق خون نیست نیست
40. ۴۰خردمند را زان جگر خون بودکه هر لحظه گیتی دگرگون بود
41. ۴۱گهی مرگ باشد گهی زندگیگهی پادشاهی گهی بندگی
42. ۴۲پدر را کند جا به تخته ز تختپسر را کند زان جگر لخت لخت
43. ۴۳پسر را برد از قبا در کفنپدر را زند چاک در پیرهن
44. ۴۴خوش آن زیرک مغز بین زیر پوستکه از مرگ هر کس چه دشمن چه دوست
45. ۴۵نیارد به دل جز غم خویشتنندارد به جز ماتم خویشتن
46. ۴۶نه از مردن خصم خرم شودنه از ماتم دوست در هم شود
47. ۴۷بود از غم خویش دردیش خاصکه از دشمن و دوست باشد خلاص
48. ۴۸بیا جامی از این و آن در گذروز این دار و گیر جهان درگذر
49. ۴۹پی دوستان سوکداری مکنز خون جگر اشکباری مکن
50. ۵۰مبین مرگ بدخواه را برگ خویشبه یاد آر ازان نوبت مرگ خویش
51. ۵۱ز آیینه ات زنگ غفلت زدایبه هر نیک و بد چشم عبرت گشای
52. ۵۲نگویم که بر نیک و بر بد گریببین مرگ ایشان و بر خود گری
53. ۵۳غم دور و نزدیک چندین مخورکس از تو به تو نیست نزدیکتر