1. ۱دبیر خردمند دانش پژوهنویسنده قصه هر گروه
2. ۲نوشت از سکندر شه نامدارکه چون سلطنت یافت بر وی قرار
3. ۳چو نور خرد بودش اندر سرشتخردنامه های حکیمان نوشت
4. ۴ز هر حرف حکمت که شد بهره یابنوشتش به حل یافته زر ناب
5. ۵بلی نقد بحر خرد گوهر استبه زر نظم سلک گهر خوشتر است
6. ۶به هر لحظه کردی در آنجا نظرشدی از سوادش مکحل بصر
7. ۷گرفتی به دستور آن کار پیشبه آن راست کردی همه کار خویش
8. ۸نخست از ارسطو کش استاد بودبه شاگردی او دلش شاد بود
9. ۹خردنامه ای نغز عنوان گرفتکه مغز از قبول دل و جان گرفت
10. ۱۰ز نام خدایش سر آغاز کردوز آن پس نوای دعا ساز کرد
11. ۱۱که شاها دلت چشمه راز بادبه روی تو چشم رضا باز باد
12. ۱۲زبانی که باشد به فرمان گرونباشد به از گوش فرمان شنو
13. ۱۳فضیلت بود در قبول سخننه اندر فضولی کن یا مکن
14. ۱۴ز سوسن گل باغ ازان بهتر استکه این جمله گوش آن زبان آور است
15. ۱۵خدای آنچه با بندگان می کندازیشان توقع همان می کند
16. ۱۶کند لطف تا لطف خویی کنندکند نیکویی تا نکویی کنند
17. ۱۷بپرورد در لجه جودشانبه جودی که پرورد فرمودشان
18. ۱۸گناه همه از نم عفو شستبه جرم کسان از همه عفو جست
19. ۱۹ازان با همه زد دم از راستیکه تابد عنانشان ز کم کاستی
20. ۲۰به هر کس ز داد و ستد ره گشادنمی خواهد از وی به جز آنچه داد
21. ۲۱میفکن به کار رعیت گرهخدا آنچه دادت به ایشان بده
22. ۲۲ترحم کن و عفو و بخشش نمایکه اینها رسیدت ز فضل خدای
23. ۲۳جهان کوه و فعل تو آمد نداجزای تو بر فعل باشد صدا
24. ۲۴ازین کوه کز فعل تو پر نداستصدا جز به وفق ندا برنخاست
25. ۲۵به کوه آنچه گویی جز آن نشنویبه خاک آنچه کاری جز آن ندروی
26. ۲۶نهالی که کاری درین تیره خاکچنان کار کز وایه طبع پاک
27. ۲۷دهد نام نیکوت امروز باربه فردات خشنودی کردگار
28. ۲۸اگر واگذاری به او کار خویشنیاید تو را هیچ دشوار پیش
29. ۲۹ز کار تو دشمن هراسان شودهمه کارها بر تو آسان شود
30. ۳۰وگر جز بدو افکنی کار رانشانه شوی تیر ادبار را
31. ۳۱بماند تو را کار ناساختهدل از نقد اقبال پرداخته
32. ۳۲نیاورده روی دل اندر صلاحز تو قصد اصلاح نبود مباح
33. ۳۳ز گم کرده ره رهنمایی که یافتز دود سیه روشنایی که یافت
34. ۳۴ز سرچشمه چون تلخ و شور آید آبز لب تشنگان کی برد تف و تاب
35. ۳۵گر اصلاح خلق جهان بایدتدل از هر بدی بر کران بایدت
36. ۳۶نشسته ز خود حرف عیب از نخستز تو عیب شویی نیاید درست
37. ۳۷چو ناپاک آید به تو آب جویمجو پاکی جامه از شست و شوی
38. ۳۸مشو غره حسن گفتار خویشنکو کن چو گفتار کردار خویش
39. ۳۹چو کردار ناصح بود ناپسندنصیحت کی افتد ز وی سودند
40. ۴۰خرد عیب آن بی خرد می کندکه منع کس از کار خود می کند
41. ۴۱نشد مانع طفل قول پدرکه خود خورد حلوا و گفتش مخور
42. ۴۲پی زجر نادان بی باک کیشبود قوت فعل از قول بیش
43. ۴۳ودیعت نهادت فلک در سرشتبسی خوی نیک و بسی خوی زشت
44. ۴۴هلاک تو در خوی زشت است لیکنجات تو بخشد ازان خوی نیک
45. ۴۵چو غالب شود خوی بد بر مزاجنباشد به جز خوی نیکش علاج
46. ۴۶بزن شیشه خشم را سنگ حلمبشو ظلمت جهل را زآب علم
47. ۴۷به فکرت ز دل زنگ نسیان ببربه شکر از درون داغ کفران ببر
48. ۴۸چو باری ز گردونت آید به دوشدر افکندن آن مشو حیله کوش
49. ۴۹به پشت تحمل کش آن بار رامکن حیله گر نفس مکار را
50. ۵۰مبادا شود سخت تر کار توبه پشت تو گردد فزون بار تو