1. ۱کمان گردنی از پی و استخوانکلاغش پی طعمه زاغ کمان
2. ۲بدل گشته او را ز بار درشتچو گردن به تقعیر تحدیث پشت
3. ۳شده پیر و چون شاهد خودپرستهم آیینه هم شانه او را به دست
4. ۴نموده ز آیینه اش مرگ رویز بس محنت از شانه اش رفته موی
5. ۵ز بی گوشتی ایمن از گرگ و شیرچریدی به هر دشت و وادی دلیر
6. ۶ز بس بوده کوهان او بارسنجبه پشتش ازان آمده کوه رنج
7. ۷دوچارش فتاد از قضا روبهیز حالات حیلتگران آگهی
8. ۸بدو گفت کای قانع سربلندازین باغ کرده به خاری پسند
9. ۹ز گیتی نوردان چه کهنه چه نوچو تو کیست کم خوار و بسیار رو
10. ۱۰خرد کشتی خشک دریات خواندکسی چون تو کشتی به خشکی نراند
11. ۱۱چرایی چنین لاغر و پشت ریشچرا آمد این پشت ریشیت پیش
12. ۱۲نیازرده موری ز تو ماه و سالچو مورت که کرد اینچنین پایمال
13. ۱۳بگفتا چه گویم به تو حال خویشخبرهای ادبار و اقبال خویش
14. ۱۴گرفتار سنگین دلی گشته امکه از وی به خون دل آغشته ام
15. ۱۵به پشتم نهد از نمکسار بارکشد زیر بارم به بینی مهار
16. ۱۶نسنجیده باری به آنسان ثقیلکه از ثقل آن بشکند پشت پیل
17. ۱۷ازان بار هر جا درافتم ز پایبجنباند از زخم چوبم ز جای
18. ۱۸چنین پشت و پهلوی من ریش ازوستبه هر ریش من آمده نیش ازوست
19. ۱۹به ناله زبان کرده ام چون جرسمرا هیچ کس نیست فریادرس
20. ۲۰چو روبه شنید این حدیث درازپی چاره کاریش شد حیله ساز
21. ۲۱بگفتا میان نمکسار و شهربود رودی از موج دریاش بهر
22. ۲۲چو آنجا رسی زن در آن آب جککه گردد نمک از گدازش سبک
23. ۲۳وز آن پس برون نه ازان رود گامسبک بار تا شهر خوش می خرام
24. ۲۴شتر چون ز روبه شنید این سخنبدان حیله شد خویش را چاره کن
25. ۲۵پیاپی در آن دجله نیک تکبه یک نیمه آورد بار نمک
26. ۲۶شتربان چو زان حیله آگاه شدبه چالاکی او را جزا خواه شد
27. ۲۷به یکبار ترک نمکسار کردبدو جمله پشم و نمد بار کرد
28. ۲۸ازان حیله مسکین شتر در حجاببه دستور خود خفت در رود آب
29. ۲۹ز بس آب برداشت پشم و نمدیکی ده شده آن باز و ده گشت صد
30. ۳۰به سختی همی رفت آن راه رابه نفرین همی گفت روباه را
31. ۳۱که بادش ز روی زمین نام گمکه بر من روا داشت این اشتلم
32. ۳۲من از یک نمک داشتم دل دو نیمبه آبم درافکند پشمین گلیم
33. ۳۳گلیم خود از آب گر برکشمز شادی بر اوج فلک سرکشم
34. ۳۴بیا ساقیا فکر آن باده کنکه دل را بود از حیل ساده کن
35. ۳۵به یک جرعه ام ساز ازان شیر گیرخلاصی ده از مکر روباه پیر
36. ۳۶بیا مطربا نقشی از نو ببندبزن این نوا را به بانگ بلند
37. ۳۷که آنست شیر این گذرگاه راکه از سر کشد پوست روباه را
38. ۳۸یکی اشتر از ضعف چون عنکبوتسوی دشت شد تار تن گرد قوت