1. ۱شنیدم که شاهی به هندوستانبرافروخت بزم از رخ دوستان
2. ۲چو طوطی به هر نکته گویا شدندبه نادر خبرها شکرخا شدند
3. ۳یکی گفت کاندر دیار عربیکی جانور دیده ام بس عجب
4. ۴شتر پیکری رسته زو بال و پرولیکن نه پرنده نی باربر
5. ۵پی طعمه سوزنده اخگر خوردچو عنقای مغرب که اختر خورد
6. ۶بود در دهان وی آتش چو آبنسوزد گلویش ازان تف و تاب
7. ۷ز وی هر کس آن قصه را کرد گوشبر او بانگ زد کای برادر خموش
8. ۸شتر را به روی زمین پر که دیدو یا طعمه مرغ از اخگر که دید
9. ۹به دل کی کند خانه مرغ مقالچو آید فرو ز آشیان محال
10. ۱۰چو گوینده انکار ایشان بدیدبه سوگند بسیار افغان کشید
11. ۱۱ولیکن چو برهان دیگر نداشتکس آن را به سوگند باور نداشت
12. ۱۲ازان جمع فرخنده شرمنده ماندچو شمع از خجالت سرافکنده ماند
13. ۱۳شد آتش ز اندوه و برخاست زودبرون رفت بر خویش پیچان چو دود
14. ۱۴ز پا راحله وز جگر زاد کردنهان از همه رو به بغداد کرد
15. ۱۵شتر مرغی آورد آنجا به دستبه عزم دیار خود احرام بست
16. ۱۶پس از سالی آورد سوی شهشبدان ساخت از صدق خویش آگهش
17. ۱۷شه آن را چو دید آفرین کرد و گفتکه ای قول تو بوده با صدق جفت
18. ۱۸بود صبح کاذب سخن بی فروغنیاید ز صادق زبانان دروغ
19. ۱۹ولی کی سزد حرفی از نکته سنجکه باید در اثبات آن برد رنج
20. ۲۰لب از دعویی به که داری نگاهکه آری دلیلش ز یکساله راه
21. ۲۱بیا ساقیا در ده آن جام صافکه شوید ز دل رنگ و بوی گزاف
22. ۲۲به هر جا که افتد ز عکسش فروغبه فرسنگ ها رخت بندد دروغ
23. ۲۳بیا مطربا زانکه وقت نواستبزن این نوا را در آهنگ راست
24. ۲۴که کج جز گرفتار خواری مبادبه جز راست را رستگاری مباد