1. ۱یکی سفله با شکلی از طبع دورز دیدار او چشم مردم نفور
2. ۲ز زر بفت جامه تنش بهره مندبه مصری عمامه سر او بلند
3. ۳بیاراست بس دلگشا خانه ایبه از غرفه حور کاشانه ای
4. ۴زمینش چو فردوس عنبر سرشتمزین چو گردون به فیروزه خشت
5. ۵همه سقف و دیوار او پر نگارز هر چه آن نه زیبا درش استوار
6. ۶حکیمی که از حکمت آگاه بودو زو جهل را دست کوتاه بود
7. ۷بر آن سفله افتاد ناگه رهششد آن خانه یک لحظه منزلگهش
8. ۸سخن را نوایی ز نو ساز کردبه حکمت نواسازی آغاز کرد
9. ۹چنان شد گره در گلو بلغمشکه در گفت و گو برنیامد دمش
10. ۱۰ز راه گلو آن گره را چو کندنشد یافت جایی که بتوان فکند
11. ۱۱بپیچید رخ زان همه سرخ و زردفکندش به رخسار آن سفله مرد
12. ۱۲ازو تافت رو کای پسندیده خویچنینم چرا تف فکندی به روی
13. ۱۳بگفتا در این خانه کردم نظرنبود از تو چیزی در او زشت تر
14. ۱۴نشاید ز دانای نیکو سرشتکه تف بر نکو افکند پیش زشت
15. ۱۵بیا ساقی ای یار بیچارگانده آن می که در چشم میخوارگان
16. ۱۶درین زرکش آیینه نقره کوبازو بد نماید بد و خوب خوب
17. ۱۷بیا مطرب از زخمه زخم درشتبزن بر رگ پیر خم گشته پشت
18. ۱۸که هر حرف دشوار و آسان که هسترساند به گوش من آنسان که هست