1. ۱نوبهار آمد و آورد گل تازه فرازمی خوشبوی فزار آور و بربط بنواز
2. ۲ای بلنداختر نام‌آور، تا چند به کاخسوی باغ آی که آمد گه نوروز فراز
3. ۳بوستان عود همی‌سوزد، تیمار بسوزفاخته نای همی‌سازد، طنبور بساز
4. ۴به قدح بلبله را سر به سجود آور زودکه همی بلبل بر سرو کند بانگ نماز
5. ۵به سماعی که بدیعست، کنون گوش بنهبه نبیدی که لطیفست، کنون دست بیاز
6. ۶گر همی‌خواهی بنشست، ملکوار نشینور همی تاختن آری به سوی خوبان تاز
7. ۷بدوان از بر خویش و بپران از کف خویشبر آهوبچه، یوز و بر تیهوبچه، باز
8. ۸زرستان: مشک فشان، جام ستان، بوسه بگیرباده خور، لاله سپر، صید شکر، چوگان باز
9. ۹بخل کش، داد ده و شیرکش و زهره شکافتیغ کش، باره فکن، نیزه زن و تیرانداز
10. ۱۰طلب و گیر و نمای و شمر و ساز و گسلطرب و ملک و نشاط و هنر و جود و نیاز
11. ۱۱بستان کشور جود و بفشان زر و درمبشکن لشکر بخل و بفکن پیکر آز
12. ۱۲آفرین زین هنری مرکب فرخ پی توکه به یک شب ز بلاساغون آید به طراز
13. ۱۳شخ نوردیکه چو آتش بود اندر حملههمچنان برق مجال و به روش باد مجاز
14. ۱۴پایش از پیش دو دستش بنهد سیصد گامدستش از پیش دو چشمش بنهد سیصد باز
15. ۱۵بانگ او کوه بلرزاند، چون شنهٔ شیرسم او سنگ بدراند، چون نیش گراز
16. ۱۶چون ریاضتش کند رایض چون کبک دریبخرامد به کشی در ره و برگردد باز
17. ۱۷نه به دستش در خم و نه به پایش در عطفنه به پشتش در، پیچ و نه به پهلو در، ماز
18. ۱۸بهتر از حوت به آب اندر، وز رنگ به کوهتیزتر ز آب به شیب اندر وز آتش به فراز
19. ۱۹بگذرد او به یکی ساعت از پول صراطبجهد باز به یک جستن از کوه طراز
20. ۲۰ره بر و شخ شکن و شاد دل و تیز عنانخوش رو و سخت سم و پاک تن و جنگ آغاز
21. ۲۱گوش و پهلو و میان و کتف و جبهه و ساقتیز و فربی و نزار و قوی و پهن و دراز
22. ۲۲برق جه، باد گذر، یوز دو و کوه قرارشیر دل، پیل قدم، گورتک، آهو پرواز
23. ۲۳بجهد، گر به جهانی، ز سر کوه بلندبدود، گر بدوانی ز بر تار طراز
24. ۲۴که کن و بارکش و کارکن و راهنوردصفدر و تیزرو و تازه رخ و شیرآواز
25. ۲۵به چنین اسب نشین و به چنین اسب گذربه چنین اسب گذار و به چنین اسب گراز
26. ۲۶رخ دولت بفروز، آتش فتنه بنشاندل حکمت بزدای، آلت ملکت به طراز
27. ۲۷بر همه خلق ببند و به همه کس بگشایدرهای حدثان و خمهای بگماز
28. ۲۸نجهد از بر تیغت، نه غضنفر، نه پلنگنرهد از کف رادت، نه بضاعت، نه جهاز
29. ۲۹ماه را راس و ذنب ره ندهد در هر برجتا ز سعد تو ندارند مر این هر دو جواز
30. ۳۰ذاکر فضل تو و مرتهن بر تواندچه طرازی به طراز و چه حجازی به حجاز
31. ۳۱نصرت از کوههٔ زینت نه فرودست و نه بردولت از گوشهٔ تاجت نه فرازست و نه باز
32. ۳۲همچنین دیر زی و شاد زی و خرم زیهمچنین داد ده و نیزه زن و بخل گداز
33. ۳۳دست زی می بر و بر نه به سر نیکان تاججام بر کف نه و بر نه به دل اعدا گاز
34. ۳۴کش و بند و بر و آر و کن کار و خور و پوشکین و مهر و غم و لهو و بد و نیک و می و راز
35. ۳۵ده و گیر و چن و باز و گز و بوس و روو کنزر و جام و گل و گوی و لب و روی و ره ناز
36. ۳۶دل خویش و کف خویش و رخ خویش و سر خویشبزدای و بگشای و بفروز و بفراز