1. ۱ماه رمضان رفت و مرا رفتن او بهعید رمضان آمد، المنه لله
2. ۲آنکس که بود آمدنی آمده بهترو آنکس که بود رفتنی او رفته بده به
3. ۳برآمدن عید و برون رفتن روزهساقی بدهم باده، بر باغ و به سبزه
4. ۴من روزه بدین سرخ‌ترین آب گشایمزان سرخ‌ترین آب رهی را ده و مسته
5. ۵برنه به کف دستیم آن جام چو کوثرجام دگر آور، به کف دست دگر نه
6. ۶من می نخورم، تا نبود بر دو کفم جامیا ساتگنی بر سر خوانم ننهی سه
7. ۷چون می بدهی، نوش همی‌گوی و همی‌باشچون می بخورم، جام همی‌گیر و همی‌جه
8. ۸ور جهد کند خواجه و گوید نخورم میبا جان و سر سلطان سوگندش همی‌ده
9. ۹ور خواجهٔ اعظم قدحی کهتر خواهدحقا که میش مه دهی و هم قدحش مه
10. ۱۰بر بار خدای رؤسا خواجه محمدکهتر بر او مهتر و مهتر بر او که
11. ۱۱تایید خدایی به تن او متنزلاقبال سمائی به رخ او متوجه
12. ۱۲پاکیزه‌لقایی که ز بس حکمت و جودش«الحکمة و الجود سری مفتخرا به»
13. ۱۳آراسته خورشید چنان ز ابر نتابدکز دو رخ او تابد یزدانی فره
14. ۱۴دو ساعد او چون دو درختست مبارکانگشت بر او: شاخ و بر و جود فواکه
15. ۱۵بدخو شود از عشرت او سخت نکوخوعاقل شود از عادت او سخت موله
16. ۱۶پرویز ملک چون سخن خوب شنیدیآن را که سخن گفتی، گفتیش که هان زه!
17. ۱۷پرویز گر ایدون که در ایام تو بودیبودی همه الفاظ ترا جمله مزهزه
18. ۱۸زیرا که حدیث تو به ده راه نمایدگفتار جز از تو نبرد راه سوی ده
19. ۱۹اندر چله جهل، کمالت شکند تیرواندر گلوی آز، نوالت فکند زه
20. ۲۰کوچک دو کفت، مه زد و دریای بزرگستبسیار نزارست مه از مردم فربه
21. ۲۱از منفعت دریا و ز مردم دریابسیار که و پیش خرد منفعتش مه
22. ۲۲نام خرد و فهم نکو ما ز تو بردیمانگور ز انگور برد رنگ و به از به
23. ۲۳مکره به گه بخل تو باشی و نه مطواعمطواع گه جود تو باشی و نه مکره
24. ۲۴من بنده که نزدیک تو شعر آرم، باشمآسیمه سر و ساده دل و خیره و واله
25. ۲۵از بی‌ادبی باشد و از پست مقامیسجع متنبی گفتن، پیش متفقه
26. ۲۶ای خواجهٔ فرخنده، ار ایدون که نیامداین شعر تو نیکوتر از آن روز دوشنبه
27. ۲۷معذور همی‌دار که این بار دگر منشعریت بیارم که بود صد ره از ین به
28. ۲۸تا راه توان یافت به دریا ز ستارهتا دور توان گشت به توشه ز مهامه
29. ۲۹بختت ازلی باد و بقایت ابدی بادایزد مرساناد به روی تو مکاره