1. ۱برخیز هان ای جاریه، می در فکن در باطیهآراسته کن مجلسی، از بلخ تا ارمینیه
2. ۲آمد خجسته مهرگان، جشن بزرگ خسرواننارنج و نار و اقحوان، آورد از هر ناحیه
3. ۳گلنارها: بیرنگ‌ها، شاهسپرم: بی‌چنگ‌هاگلزارها چون گنگ‌ها، بستان‌ها چون اودیه
4. ۴لاله نروید در چمن، بادام نگشاید دهننه شبنم آید بر سمن، نه بر شکوفه اندیه
5. ۵نرگس همی در باغ در، چون صورتی از سیم و زروان شاخه‌های مورد تر چون گیسوی پر غالیه
6. ۶وان نارها بین ده رده، بر نارون گرد آمدهچون حاجیان گرد آمده در روزگار ترویه
7. ۷گردی بر آبی بیخته، زر از ترنج انگیختهخوشه ز تاک آویخته، مانند سعد الاخبیه
8. ۸شد گونه گونه تاک رز، چون پیرهان رنگرزاکنونت باید خز و بز گردآوری و اوعیه
9. ۹بلبل نگوید این زمان، لحن و سرود تازیانقمری نگرداند زبان، بر شعر ابن طثریه
10. ۱۰بلبل چغانه بشکند، ساقی چمانه پرکندمرغ آشیانه بفکند و اندر شود در زاویه
11. ۱۱انگورها بر شاخها، مانندهٔ چمچاخهاواویجشان چون کاخها، بستانشان چون بادیه
12. ۱۲گردان بسان کفچه‌ای، گردن بسان خفچه‌ایواندر شکمشان بچه‌ای، حسناء مثل الجاریه
13. ۱۳بچه نداند از بوو مادر نداند از عدوآید ببردشان گلو، با اهل بیت و حاشیه
14. ۱۴آرد سوی چرخشتشان، وانگه بدرد پستشاناز فرقشان و پشتشان وز رو، ز پی وز ناصیه
15. ۱۵چون خانهاشان برکند، خونشان ز تن بپراکندآرد فرود و افکند، در خسروانی خابیه
16. ۱۶محکم کند سرهای خم تا ماه پنجم یا ششموانگه بیاید بافدم آنگه بیارد باطیه
17. ۱۷خشت از سر خم برکند باده ز خم بیرون کندوانگه به قمعی افکند در قصعهٔ مروانیه
18. ۱۸چون صبح صادق بردمد، میر مرا او می‌دهدجامی به دستش برنهد چون چشمهٔ معمودیه
19. ۱۹گوید: بخور کت نوش باد، این جام می در بامدادای از در ملک قباد با تخت و تاج و الویه
20. ۲۰ای بختیار راستین مولا امیرالمؤمنینچون تو نه اندر خانقین چون تو نه در انطاکیه
21. ۲۱آن کوادب داند همی، صاحب ترا خواند همیکالفاظ تو ماند همی، بالفاظهای بادیه
22. ۲۲دستت هی بدره کشد، سایل از آن بدره کشدشاعر همی بدره کشد، پیشت به جای غاشیه
23. ۲۳دشمنت را جویندگان، جویند اندر دومکاندر بند و چه در این جهان، در آن جهان در هاویه
24. ۲۴خشمت اگر یک دم زدن، جنبش کند بر خویشتنگردد چو اطلال و دمن دیوار قسطنطانیه
25. ۲۵از جد نیکو رای تو، وز همت والای تورسواترند اعدای تو از نقشهای الفیه
26. ۲۶پیرایهٔ عالم تویی، فخر بنی‌آدم توییداناتر از رستم تویی در کار جنگ و تعبیه
27. ۲۷یار تو خیر و خرمی، چون یارشاعی فاطمیجفت تو جود و مردمی چون جفت حاتم ماویه
28. ۲۸ما را دهی از طبع خوش، ماهان خوش حوران کشچون داد سالار حبش مر مصطفی را جاریه
29. ۲۹روزی بود کاین پادشا بخشد ولایت مر ترااز حد خط استوا تا غایت افریقیه
30. ۳۰بر فرخی و بر بهی، گردد ترا شاهنشهیاین بنده را گرمان دهی، وان بنده را گرمانیه
31. ۳۱بسته عدو را دست پس، چون ملحد ملعون خسکش کرد مهدی در قفس و آویختش در مهدیه
32. ۳۲من گفته شعری مشتهر، در تهنیت و اندر ظفراز «سیف اصدق» راست‌تر در فتح آن عموریه
33. ۳۳چون من ترا مدحت کنم، گویی که خود اعشی منماز بسکه اندر دامنم از چرخ بارد قافیه
34. ۳۴تا لاله و نسرین بود، تا زهره و پروین بودتا جشن فروردین بود، تا عیدهای اضحیه
35. ۳۵عمر تو بادا بیکران، سود تو بادا بی‌زیانهمواره پای و جاودان، در عز و ناز و عافیه