1. ۱باز گرد و حال مطرب گوش‌دارزانک عاجز گشت مطرب ز انتظار
2. ۲بانگ آمد مر عُمَر را کای عُمَربندهٔ ما را ز حاجت باز خر
3. ۳بنده‌ای داریم خاص و محترمسوی گورستان تو رنجه کن قدم
4. ۴ای عمر بَرجه ز بیت المالِ عامهفتصد دینار در کف نِه تمام
5. ۵پیش او بر کای تو ما را اختیاراین قدر بستان کنون معذور دار
6. ۶این قدر از بهر ابریشم‌بهاخرج کن چون خرج شد اینجا بیا
7. ۷پس عمر زان هیبتِ آواز جَستتا میان را بهر این خدمت ببست
8. ۸سوی گورستان عمر بنهاد رودر بغل همیان، دوان در جست و جو
9. ۹گرد گورستان دوانه شد بسیغیر آن پیر، او ندید آنجا کسی
10. ۱۰گفت: این نَبْوَد! دگر باره دویدمانده گشت و غیرِ آن پیر او ندید
11. ۱۱گفت حق فرمود ما را بنده‌ایستصافی و شایسته و فرخنده‌ایست
12. ۱۲پیر چنگی کی بود خاص خدا؟حَبَّذا ای سر پنهان حَبَّذا
13. ۱۳بار دیگر گِرد گورستان بگشتهمچو آن شیرِ شکاری گردِ دشت
14. ۱۴چون یقین گشتش؛ که غیر پیر نیستگفت: در ظلمت دلِ روشن بسی است
15. ۱۵آمد او با صد ادب آنجا نشستبر عمر عطسه فتاد و پیر جست
16. ۱۶مر عمر را دید ماند اندر شگفتعزم رفتن کرد و لرزیدن گرفت
17. ۱۷گفت در باطن: خدایا از تو داد!محتسب بر پیرکی چنگی فتاد
18. ۱۸چون نظر اندر رخ آن پیر کرددید او را شرمسار و روی‌زرد
19. ۱۹پس عمر گفتش مترس از من مَرَمکه‌ت بشارتها ز حق آورده‌ام
20. ۲۰چند یزدان مِدْحَتِ خوی تو کردتا عُمَر را عاشقِ روی تو کرد
21. ۲۱پیش من بنشین و مهجوری مسازتا به گوشَت گویم از اقبال راز؛
22. ۲۲حق سلامت می‌کند، می‌پرسدتچونی از رنج و غمان بی‌حَدَت؟
23. ۲۳نک قُراضهٔ چند ابریشم‌بهاخرج کن این را و باز اینجا بیا
24. ۲۴پیر لرزان گشت چون این را شنیددست می‌خایید و بر خود می‌طپید
25. ۲۵بانگ می‌زد کای خدای بی‌نظیربس! که از شرم آب شد بیچاره پیر
26. ۲۶چون بسی بگریست و از حد رفت دردچنگ را زد بر زمین و خُرد کرد
27. ۲۷گفت ای بوده حجابم از الهای مرا تو راه‌زن از شاه‌راه
28. ۲۸ای بخورده خونِ من هفتاد سالای ز تو رویم سیه پیشِ کمال
29. ۲۹ای خدای با عطای با وفارحم کن بر عُمْرِ رفته در جفا
30. ۳۰داد حق عمری که هر روزی از آنکس نداند قیمت آن در جهان
31. ۳۱خرج کردم عمر خود را دم بدمدر دمیدم جمله را در زیر و بم
32. ۳۲آه کز یاد ره و پردهٔ عراقرفت از یادم دمِ تلخِ فراق
33. ۳۳وای کز تری زیر افکند خُردخشک شد کِشت دل من دل بمرد
34. ۳۴وای کز آواز این بیست و چهارکاروان بگذشت و بیگه شد نهار
35. ۳۵ای خدا فریاد زین فریادخواهداد خواهم نه ز کس زین دادخواه
36. ۳۶داد خود از کس نیابم جز مگرزانک او از من به من نزدیکتر
37. ۳۷کاین منی از وی رسد دم دم مراپس ورا بینم چو این شد کم مرا
38. ۳۸همچو آن کو با تو باشد زرشُمَرسوی او داری، نه سوی خود نظر