1. ۱بود بقّالی و وی را طوطییخوش‌نوایی سبز و گویا طوطیی
2. ۲بر دکان بودی نگهبان دکاننکته گفتی با همه سوداگَران
3. ۳در خطاب آدمی ناطق بُدیدر نوای طوطیان حاذق بُدی
4. ۴خواجه روزی سوی خانه رفته بودبر دکان طوطی نگهبانی نمود
5. ۵گربه‌ای برجست ناگه بر دکانبهر موشی طوطیک از بیم جان
6. ۶جَست از سوی دکان سویی گریختشیشه‌های روغنِ گُل را بریخت
7. ۷از سوی خانه بیامد خواجه‌اشبر دکان بنشست فارغ خواجه‌وَش
8. ۸دید پُر روغن دکان و جامه چرببر سرش زد، گشت طوطی کَل ز ضرب
9. ۹روزکی چندی سخن کوتاه کردمردِ بقّال از ندامت آه کرد
10. ۱۰ریش بر می‌کَند و می‌گفت ای دریغکافتابِ نعمتم شد زیر میغ
11. ۱۱دستِ من بشکسته بودی آن زمانکه زدم من بر سَرِ آن خوش زبان
12. ۱۲هدیه‌ها می‌داد هر درویش راتا بیابد نطقِ مرغِ خویش را
13. ۱۳بعد سه روز و سه شب حیران و زاربر دکان بنشسته بُد نومیدوار
14. ۱۴می‌نمود آن مرغ را هر گون نهفتتا که باشد اندرآید او بگُفت
15. ۱۵جولقیّی سَر برهنه می‌گذشتبا سر بی‌مو چو پُشت طاس و طشت
16. ۱۶آمد اندر گفت طوطی آن زمانبانگ بر درویش زد چون عاقلان
17. ۱۷کز چه ای کَل با کَلان آمیختی؟تو مگر از شیشه روغن ریختی؟
18. ۱۸از قیاسش خنده آمد خلق راکو چو خود پنداشت صاحب‌دلق را
19. ۱۹کارِ پاکان را قیاس از خود مگیرگرچه ماند در نبشتن شیر و شیر
20. ۲۰جمله عالَم زین سبب گمراه شدکم کسی ز ابدالِ حقّ آگاه شد
21. ۲۱هَمسری با انبیا برداشتنداولیا را همچو خود پنداشتند
22. ۲۲گفته اینک ما بشر ایشان بشرما و ایشان بستهٔ خوابیم و خَور
23. ۲۳این ندانستند ایشان از عَمیهست فرقی درمیان بی‌مُنتَهی
24. ۲۴هر دو گون زنبور خوردند از محللیک شد زان نیش و زین دیگر عسل
25. ۲۵هر دو گون آهو گیا خوردند و آبزین یکی سرگین شد و زان مُشکِ ناب
26. ۲۶هر دو نی خوردند از یک آب‌ْخَوراین یکی خالی و آن پر از شکر
27. ۲۷صد هزاران این چنین اَشباه بینفرقشان هفتاد ساله راه بین
28. ۲۸این خورد گردد پلیدی زو جداآن خورد گردد همه نور خدا
29. ۲۹این خورد زاید همه بُخل و حسدوآن خورد زاید همه نور احد
30. ۳۰این زمینِ پاک و آن شوره‌ست و بداین فرشتهٔ پاک و آن دیوست و دَد
31. ۳۱هر دو صورت گر به هم ماند رواستآب تلخ و آب شیرین را صفاست
32. ۳۲جز که صاحب ذوق کی شناسد بیاباو شناسد آبِ خوش از شوره‌آب
33. ۳۳سحر را با مُعجزه کرده قیاسهر دو را بر مَکر پندارد اساس
34. ۳۴ساحرانِ موسی از استیزه رابرگرفته چون عصای او عصا
35. ۳۵زین عصا تا آن عصا فرقی‌ست ژرفزین عمل تا آن عمل راهی شگرف
36. ۳۶لعنةُ الله این عمل را در قفارحمةُ الله آن عمل را در وفا
37. ۳۷کافران اندر مِری بوزینه طبعآفتی آمد درون سینه طبع
38. ۳۸هرچه مردم می‌کند بوزینه همآن کند کز مرد بیند دم بدم
39. ۳۹او گمان بُرده که من کردم، چو اوفرق را کی داند آن استیزه‌رو
40. ۴۰این کند از امر و او بهرِ ستیزبر سَرِ استیزه‌رویان خاک ریز
41. ۴۱آن منافق با موافق در نمازاز پی استیزه آید نه نیاز
42. ۴۲در نماز و روزه و حجّ و زکاتبا منافق مؤمنان در بُرد و مات
43. ۴۳مؤمنان را برد باشد عاقبتبر منافق مات اندر آخرت
44. ۴۴گرچه هر دو بر سَرِ یک بازی‌اندهر دو با هم مروزی و رازی‌اند
45. ۴۵هر یکی سوی مقام خود رودهر یکی بر وفق نام خود رود
46. ۴۶مؤمنش خوانند جانش خوش شودور منافق تیز و پر آتش شود
47. ۴۷نام او محبوب از ذات وی استنام این مبغوض از آفات وی است
48. ۴۸میم و واو و میم و نون تشریف نیستلفظ مؤمن جُز پی تعریف نیست
49. ۴۹گر منافق خوانیش این نامِ دونهمچو کژدم می‌خلد در اندرون
50. ۵۰گرنه این نام اشتقاق دوزِخَستپس چرا در وی مَذاق دوزخست
51. ۵۱زشتی آن نامِ بَد از حرف نیستتلخی آن آبِ بحر از ظرف نیست
52. ۵۲حرفْ ظرف آمد درو معنی چو آببحرِ معنی عِندَهُ اُمُّ الکِتاب
53. ۵۳بحرِ تلخ و بحرِ شیرین در جهاندر میانشان بَرزَخُ لا یَبغیان
54. ۵۴وانگه این هر دو ز یک اصلی روانبر گذر زین هر دو رو تا اصلِ آن
55. ۵۵زرّ قلب و زرّ نیکو در عیاربی محک هرگز ندانی ز اعتبار
56. ۵۶هر که را در جان خدا بنهد مِحَکهر یقین را باز داند او ز شَک
57. ۵۷در دهان زنده خاشاکی جهدآنگه آرامد که بیرونش نهد
58. ۵۸در هزاران لقمه یک خاشاکِ خُردچون در آمد حِسّ زنده پی ببُرد
59. ۵۹حِسّ دنیا نردبان این جهانحِسّ دینی نردبان آسمان
60. ۶۰صحّت این حس بجویید از طبیبصحّت آن حس بجویید از حبیب
61. ۶۱صحّت این حس ز معموریّ تنصحّت آن حس ز تخریبِ بدن
62. ۶۲راهِ جان مر جسم را ویران کندبعد از آن ویرانی آبادان کند
63. ۶۳کرد ویران خانه بهر گنج زروز همان گنجش کند معمورتر
64. ۶۴آب را ببرید و جو را پاک کردبعد از آن در جو روان کرد آبِ خورد
65. ۶۵پوست را بشکافت و پیکان را کشیدپوستِ تازه بعد از آنش بر دمید
66. ۶۶قلعه ویران کرد و از کافر ستدبعد از آن بر ساختش صد برج و سَد
67. ۶۷کارِ بی‌چون را که کیفیّت نهداینک گفتم این ضرورت می‌دهد
68. ۶۸گَه چنین بنماید و گَه ضِدّ اینجز که حیرانی نباشد کار دین
69. ۶۹نه چنان حیران که پشتش سوی اوستبل چنان حیران و غرق و مَستِ دوست
70. ۷۰آن یکی را روی او شد سوی دوستوان یکی را روی او خود روی اوست
71. ۷۱روی هر یک می‌نگر می‌دار پاسبوکْ گردی تو ز خدمت روشناس
72. ۷۲چون بسی ابلیسِ آدم‌روی هستپس به هر دستی نشاید داد دست
73. ۷۳زانک صیّاد آورد بانگ صفیرتا فریبد مرغ را آن مرغ‌گیر
74. ۷۴بشنود آن مرغ بانگ جنس خویشاز هوا آید بیابد دام و نیش
75. ۷۵حرفِ درویشان بدزدد مَردِ دونتا بخواند بر سلیمی زان فسون
76. ۷۶کارِ مَردان روشنی و گرمیَستکارِ دونان حیله و بی‌شرمیَست
77. ۷۷شیر پشمین از برای کَد کنندبومُسَیلِم را لقب احمد کنند
78. ۷۸بومُسَیلِم را لقب کذّاب ماندمر محمد را اولُو الاَلباب ماند
79. ۷۹آن شراب حق خِتامش مُشکِ نابباده را ختمش بود گَند و عذاب