1. ۱یک شب اعرابی‌زنی مر شوی راگفت و از حد برد گفت و گوی را
2. ۲کین همه فقر و جفا ما می‌کشیمجمله عالم در خوشی ما ناخوشیم
3. ۳نان‌مان نه، نان‌خورش‌مان درد و رشککوزه‌مان نه، آب‌مان از دیده اشک
4. ۴جامهٔ ما، روز تاب آفتابشب، نهالین و لحاف از ماهتاب
5. ۵قرص مه را قرص نان پنداشتهدست سوی آسمان برداشته
6. ۶ننگ درویشان ز درویشی ماروز شب، از روزی‌اندیشی ما
7. ۷خویش و بیگانه شده از ما رمانبر مثال سامری از مردمان
8. ۸گر بخواهم از کسی یک مشت نسکمر مرا گوید خمش کن مرگ و جسک
9. ۹مر عرب را فخر غزوست و عطادر عرب تو همچو اندر خط خطا
10. ۱۰چه غزا ما بی‌غزا خود کشته‌ایمما به تیغ فقر بی‌سر گشته‌ایم
11. ۱۱چه عطا ما بر گدایی می‌تنیممر مگس را در هوا رگ می‌زنیم
12. ۱۲گر کسی مهمان رسد گر من منمشب بخسپد، دلقش از تن بر کنم