1. ۱شوی گفتش چند جویی دخل و کشتخود چه ماند از عمر افزون‌تر گذشت
2. ۲عاقل اندر بیش و نقصان ننگردزانک هر دو همچو سیلی بگذرد
3. ۳خواه صاف و خواه سیل تیره‌روچون نمی‌پاید دمی از وی مگو
4. ۴اندرین عالم هزاران جانورمی‌زید خوش‌عیش بی زیر و زبر
5. ۵شکر می‌گوید خدا را فاختهبر درخت و برگ شب نا ساخته
6. ۶حمد می‌گوید خدا را عندلیبکاعتماد رزق بر تست ای مجیب
7. ۷باز دست شاه را کرده نویداز همه مردار ببریده امید
8. ۸همچنین از پشه‌گیری تا به پیلشد عیال الله و حق نعم المعیل
9. ۹این همه غمها که اندر سینه‌هاستاز بخار و گردِ باد و بود ماست
10. ۱۰این غمان بیخ‌کن چون داس ماستاین چنین شد و آنچنان وسواس ماست
11. ۱۱دان که هر رنجی ز مردن پاره‌ایستجزو مرگ از خود بران گر چاره‌ایست
12. ۱۲چون ز جزو مرگ نتوانی گریختدان که کلش بر سرت خواهند ریخت
13. ۱۳جزو مرگ ار گشت شیرین مر ترادان که شیرین می‌کند کل را خدا
14. ۱۴دردها از مرگ می‌آید رسولاز رسولش رو مگردان ای فضول
15. ۱۵هر که شیرین می‌زید او تلخ مردهر که او تن را پرستد جان نبرد
16. ۱۶گوسفندان را ز صحرا می‌کشندآنک فربه‌تر مر آن را می‌کشند
17. ۱۷شب گذشت و صبح آمد ای تمرچند گیری این فسانهٔ زر ز سر
18. ۱۸تو جوان بودی و قانع‌تر بدیزر طلب گشتی، خود اول زر بدی
19. ۱۹رز بدی پر میوه چون کاسد شدی؟وقت میوه پختنت فاسد شدی
20. ۲۰میوه‌ات باید که شیرین‌تر شودچون رسن تابان، نه واپس‌تر رود
21. ۲۱جفت مایی جفت باید هم‌صفتتا برآید کارها با مصلحت
22. ۲۲جفت باید بر مثال همدگردر دو جفت کفش و موزه در نگر
23. ۲۳گر یکی کفش از دو تنگ آید به پاهر دو جفتش کار ناید مر ترا
24. ۲۴جفت در یک خرد وان دیگر بزرگجفت شیر بیشه دیدی هیچ گرگ
25. ۲۵راست ناید بر شتر جفت جوالآن یکی خالی و این پر مال مال
26. ۲۶من روم سوی قناعت دل‌قویتو چرا سوی شناعت می‌روی
27. ۲۷مرد قانع از سر اخلاص و سوززین نسق می‌گفت با زن تا بروز