1. ۱زن چو دید او را که تند و توسنستگشت گریان گریه خود دام زنست
2. ۲گفت از تو کی چنین پنداشتماز تو من اومید دیگر داشتم
3. ۳زن در آمد از طریق نیستیگفت من خاک شماام نی ستی
4. ۴جسم و جان و هرچه هستم آن تستحکم و فرمان جملگی فرمان تست
5. ۵گر ز درویشی دلم از صبر جستبهر خویشم نیست آن بهر تو است
6. ۶تو مرا در دردها بودی دوامن نمی‌خواهم که باشی بی‌نوا
7. ۷جان تو کز بهر خویشم نیست ایناز برای تستم این ناله و حنین
8. ۸خویش من والله که بهر خویش توهر نفس خواهد که میرد پیش تو
9. ۹کاش جانت کش روان من فدااز ضمیر جان من واقف بُدا
10. ۱۰چون تو با من این چنین بودی بظنهم ز جان بیزار گشتم هم ز تن
11. ۱۱خاک را بر سیم و زر کردیم چونتو چنینی با من ای جان را سکون
12. ۱۲تو که در جان و دلم جا می‌کنیزین قدر از من تبرا می‌کنی
13. ۱۳تو تبرا کن که هستت دستگاهای تبرای ترا جان عذرخواه
14. ۱۴یاد می‌کن آن زمانی را که منچون صنم بودم تو بودی چون شمن
15. ۱۵بنده بر وفق تو دل افروخته‌ستهرچه گویی پخت گوید سوخته‌ست
16. ۱۶من سپاناخ تو با هرچه‌م پزییا ترش‌با یا که شیرین می‌سزی
17. ۱۷کفر گفتم نک به ایمان آمدمپیش حکمت از سر جان آمدم
18. ۱۸خوی شاهانه‌یْ ترا نشناختمپیش تو گستاخ خر درتاختم
19. ۱۹چون ز عفو تو چراغی ساختمتوبه کردم اعتراض انداختم
20. ۲۰می‌نهم پیش تو شمشیر و کفنمی‌کشم پیش تو گردن را بزن
21. ۲۱از فراق تلخ می‌گویی سُخُنهر چه خواهی کن ولیکن این مکن
22. ۲۲در تو از من عذرخواهی هست سربا تو بی من او شفیعی مستمر
23. ۲۳عذر خواهم در درونت خلق تستز اعتماد او دل من جرم جست
24. ۲۴رحم کن پنهان ز خود ای خشمگینای که خلقت به ز صد من انگبین
25. ۲۵زین نسق می‌گفت با لطف و گشاددر میانه گریه‌ای بر وی فتاد
26. ۲۶گریه چون از حد گذشت و های هایزو که بی گریه بُد او خود دلربای
27. ۲۷شد از آن باران یکی برقی پدیدزد شراری در دل مرد وحید
28. ۲۸آنک بنده‌یْ روی خوبش بود مردچون بود چون بندگی آغاز کرد
29. ۲۹آنک از کبرش دلت لرزان بودچون شوی چون پیش تو گریان شود
30. ۳۰آنک از نازش دل و جان خون بودچونک آید در نیاز او چون بود
31. ۳۱آنک در جور و جفااش دام ماستعذر ما چه‌بْوَد چو او در عذر خاست
32. ۳۲زین للناس حق آراسته‌ستزانچ حق آراست چون دانند جست
33. ۳۳چون پی یسکن الیهاش آفریدکی تواند آدم از حوا برید
34. ۳۴رستم زال ار بود وز حمزه بیشهست در فرمان اسیر زال خویش
35. ۳۵آنک عالم مست گفتش آمدیکلمینی یا حمیرا می‌زدی
36. ۳۶آب غالب شد بر آتش از لهیبزآتش او جوشد چو باشد در حجیب
37. ۳۷چونک دیگی حایل آمد هر دو رانیست کرد آن آب را کردش هوا
38. ۳۸ظاهرا بر زن چو آب ار غالبیباطنا مغلوب و زن را طالبی
39. ۳۹این چنین خاصیتی در آدمیستمهر حیوان را کمست آن از کمیست