1. ۱دید احمد را ابوجهل و بگفتزشت نقشی کز بنی‌هاشم شکفت
2. ۲گفت احمد مر ورا که راستیراست گفتی گرچه کار افزاستی
3. ۳دید صدیقش بگفت ای آفتابنی ز شرقی نی ز غربی خوش بتاب
4. ۴گفت احمد راست گفتی ای عزیزای رهیده تو ز دنیای نه چیز
5. ۵حاضران گفتند ای صدر الوریراست‌گو گفتی دو ضدگو را چرا
6. ۶گفت من آیینه‌ام مصقول دستترک و هندو در من آن بیند که هست
7. ۷ای زن ار طماع می‌بینی مرازین تحری ...نه برتر آ
8. ۸آن طمع را ماند و رحمت بودکو طمع آنجا که آن نعمت بود
9. ۹امتحان کن فقر را روزی دو توتا به فقر اندر غنا بینی دوتو
10. ۱۰صبر کن با فقر و بگذار این ملالزانک در فقرست عز ذوالجلال
11. ۱۱سرکه مفروش و هزاران جان ببیناز قناعت غرق بحر انگبین
12. ۱۲صد هزاران جان تلخی‌کش نگرهمچو گل آغشته اندر گلشکر
13. ۱۳ای دریغا مر ترا گنجا بدیتا ز جانم شرح دل پیدا شدی
14. ۱۴این سخن شیرست در ... جانبی کشنده خوش نمی‌گردد روان
15. ۱۵مستمع چون تشنه و جوینده شدواعظ ار مرده بود گوینده شد
16. ۱۶مستمع چون تازه آمد بی‌ملالصدزبان گردد به گفتن گنگ و لال
17. ۱۷چونک نامحرم در آید از درمپرده در پنهان شوند اهل حرم
18. ۱۸ور در آید محرمی دور از گزندبرگشایند آن ستیران روی‌بند
19. ۱۹هرچه را خوب و خوش و زیبا کننداز برای دیدهٔ بینا کنند
20. ۲۰کی بود آواز چنگ و زیر و بماز برای گوش بی‌حس اصم
21. ۲۱مشک را بیهوده حق خوش‌دم نکردبهر حس کرد و پی اخشم نکرد
22. ۲۲حق زمین و آسمان بر ساخته‌ستدر میان بس نار و نور افراخته‌ست
23. ۲۳این زمین را از برای خاکیانآسمان را مسکن افلاکیان
24. ۲۴مرد سفلی دشمن بالا بودمشتری هر مکان پیدا بود
25. ۲۵ای ستیره هیچ تو بر خاستیخویشتن را بهر کور آراستی
26. ۲۶گر جهان را پُر دُرِ مکنون کنمروزی تو چون نباشد چون کنم
27. ۲۷ترک جنگ و ره‌زنی ای زن بگوور نمی‌گویی به ترک من بگو
28. ۲۸مر مرا چه جای جنگ نیک و بدکین دلم از صلحها هم می‌رمد
29. ۲۹گر خمش گردی و گر نه آن کنمکه همین دم ترک خان و مان کنم