1. ۱مرد گفت اکنون گذشتم از خلافحکم داری تیغ برکش از غلاف
2. ۲هرچه گویی من ترا فرمان برمدر بد و نیک آمدِ آن ننگرم
3. ۳در وجود تو شوم من منعدمچون محبم حب یعمی و یصم
4. ۴گفت زن آهنگ بِرَّم می‌کنییا بحیلت کشف سِرَّم می‌کنی
5. ۵گفت والله عالمَ الْسِرَّ الْخَفیکآفرید از خاک آدم را صفی
6. ۶در سه گز قالب که دادش وا نمودهر چه در الواح و در ارواح بود
7. ۷تا ابد هرچه بود او پیش‌پیشدرس کرد از علَّمَ الْاَسماء خویش
8. ۸تا مَلَکْ بی‌خود شد از تدریس اوقدس دیگر یافت از تقدیس او
9. ۹آن گشادیشان کز آدم رو نموددر گشاد آسمانهاشان نبود
10. ۱۰در فراخی عرصهٔ آن پاک‌جانتنگ آمد عرصهٔ هفت آسمان
11. ۱۱گفت پیغامبر که حق فرموده استمن نگنجم هیچ در بالا و پست
12. ۱۲در زمین و آسمان و عرش نیزمن نگنجم این یقین دان ای عزیز
13. ۱۳در دل مؤمن بگنجم ای عجبگر مرا جویی در آن دلها طلب
14. ۱۴گفت اُدْخُل فی عِبادی تَلتَقیجَنَّةً مِن رُویَتی یا مُتَّقی
15. ۱۵عرش با آن نورِ با پهنای خویشچون بدید آنرا، برفت از جای خویش
16. ۱۶خود بزرگی عرش باشد بس مدیدلیک صورت کیست چون معنی رسید
17. ۱۷هر مَلَکْ می‌گفت ما را پیش ازینالفتی می‌بود بر روی زمین
18. ۱۸تخم خدمت بر زمین می‌کاشتیمزان تعلق ما عجب می‌داشتیم
19. ۱۹کین تعلق چیست با این خاکمانچون سرشت ما بُدَست از آسمان
20. ۲۰اُلْفِ ما انوارْ، با ظُلْمات چیست؟چون تواند نور با ظُلْمات زیست؟
21. ۲۱آدما آن اُلفْ از بوی تو بودزانک جسمت را زمین بُد تار و پود
22. ۲۲جسم خاکت را ازینجا بافتندنور پاکت را درینجا یافتند
23. ۲۳این که جان ما ز روحت یافتستپیش‌پیش از خاک آن می‌تافتست
24. ۲۴در زمین بودیم و غافل از زمینغافل از گنجی که در وی بُد دفین
25. ۲۵چون سفر فرمود ما را زان مقامتلخ شد ما را از آن تحویل کام
26. ۲۶تا که حجتها همی گفتیم ماکه به جای ما کی آید ای خدا
27. ۲۷نورِ این تسبیح و این تهلیل رامی‌فروشی بهر قال و قیل را
28. ۲۸حکم حق گسترد بهر ما بساطکه بگویید ازطریق انبساط
29. ۲۹هرچه آید بر زبانتان بی‌حذرهمچو طفلان یگانه با پدر
30. ۳۰زانک این دمها چه گر نالایقسترحمت من بر غضب هم سابقست
31. ۳۱از پی اظهار این سبقْ ای مَلَکدر تو بنهم داعیهٔ اشکال و شک
32. ۳۲تا بگویی و نگیرم بر تو منمنکر حِلْمم نیارد دم زدن
33. ۳۳صد پدر صد مادر اندر حلمِ ماهر نفس زاید در افتد در فنا
34. ۳۴حلم ایشان کف بحر حلم ماستکف رَوَد آید، ولی دریا بجاست
35. ۳۵خود چه گویم پیش آن دُرّ این صدفنیست الا کف کف کف کف
36. ۳۶حق آن کف، حق آن دریای صافکامتحانی نیست این گفت و نه لاف
37. ۳۷از سر مهر و صفا است و خضوعحق آنکس که بدو دارم رجوع
38. ۳۸گر به پیشت امتحانست این هوسامتحان را امتحان کن یک نفس
39. ۳۹سِر مپوشان تا پدید آید سِرمامر کن تو، هرچه بر وی قادرم
40. ۴۰دل مپوشان تا پدید آید دلمتا قبول آرم هر آنچ قابلم
41. ۴۱چون کنم در دست من چه چاره استدرنگر تا جان من چه کاره است