1. ۱گفت زن یک آفتابی تافتستعالمی زو روشنایی یافتست
2. ۲نایب رحمان خلیفهٔ کردگارشهر بغدادست از وی چون بهار
3. ۳گر بپیوندی بدان شه شه شویسوی هر ادبیر تا کی می‌روی
4. ۴همنشینی با شهان چون کیمیاستچون نظرشان کیمیایی خود کجاست
5. ۵چشم احمد بر ابوبکری زدهاو ز یک تصدیق صدیق آمده
6. ۶گفت من شه را پذیرا چون شومبی بهانه سوی او من چون روم
7. ۷نسبتی باید مرا یا حیلتیهیچ پیشه راست شد بی‌آلتی
8. ۸همچو مجنونی که بشنید از یکیکه مرض آمد به لیلی اندکی
9. ۹گفت آوه بی بهانه چون رومور بمانم از عیادت چون شوم
10. ۱۰لیتنی کنت طبیبا حاذقاکنت امشی نحو لیلی سابقا
11. ۱۱قل تعالوا گفت حق ما را بدانتا بود شرم‌اشکنی ما را نشان
12. ۱۲شب‌پران را گر نظر و آلت بدیروزشان جولان و خوش حالت بدی
13. ۱۳گفت چون شاه کرم میدان رودعین هر بی‌آلتی آلت شود
14. ۱۴زانک آلت دعوی است و هستی استکار در بی‌آلتی و پستی است
15. ۱۵گفت کی بی‌آلتی سودا کنمتا نه من بی‌آلتی پیدا کنم
16. ۱۶پس گواهی بایدم بر مفلسیتا مرا رحمی کند شاه غنی
17. ۱۷تو گواهی غیر گفت و گو و رنگوا نما تا رحم آرد شاه شنگ
18. ۱۸کین گواهی که ز گفت و رنگ بدنزد آن قاضی القضاة آن جرح شد
19. ۱۹صدق می‌خواهد گواه حال اوتا بتابد نور او بی قال او