1. ۱مرد گفت آری سبو را سر ببندهین که این هدیه‌ست ما را سودمند
2. ۲در نمد در دوز تو این کوزه راتا گشاید شه به هدیه روزه را
3. ۳کاین چنین اندر همه آفاق نیستجز رحیق و مایه‌ی اذواق نیست
4. ۴زانک ایشان ز آبهای تلخ و شوردایما پر علت‌اند و نیم‌کور
5. ۵مرغ کاب شور باشد مسکنشاو چه داند جای آب روشنش
6. ۶ای که اندر چشمه‌ی شورست جاتتو چه دانی شط و جیحون و فرات
7. ۷ای تو نارسته ازین فانی رباطتو چه دانی محو و سکر و انبساط
8. ۸ور بدانی نقلت از آب و جدستپیش تو این نامها چون ابجدست
9. ۹ابجد و هوز چه فاش است و پدیدبر همه طفلان و معنی بس بعید
10. ۱۰پس سبو برداشت آن مرد عربدر سفر شد می‌کشیدش روز و شب
11. ۱۱بر سبو لرزان بُد از آفات دهرهم کشیدش از بیابان تا به شهر
12. ۱۲زن مصلا باز کرده از نیازرب سلم ورد کرده در نماز
13. ۱۳که نگه‌دار آب ما را از خسانیا رب آن گوهر بدان دریا رسان
14. ۱۴گرچه شویم آگهست و پر فنستلیک گوهر را هزاران دشمنست
15. ۱۵خود چه باشد گوهر، آبِ کوثرستقطره‌ای زینست کاصل گوهرست
16. ۱۶از دعاهای زن و زاری اووز غم مرد و گران‌باری او
17. ۱۷سالم از دزدان و از آسیب سنگبرد تا دار الخلافه بی‌درنگ
18. ۱۸دید درگاهی پر از انعامهااهل حاجت گستریده دامها
19. ۱۹دم بدم هر سوی صاحب‌حاجتییافته زان در عطا و خلعتی
20. ۲۰بهر گبر و مؤمن و زیبا و زشتهمچو خورشید و مطر نی چون بهشت
21. ۲۱دید قومی در نظر آراستهقوم دیگر منتظر بر خاسته
22. ۲۲خاص و عامه از سلیمان تا بمورزنده گشته چون جهان از نفخ صور
23. ۲۳اهل صورت در جواهر بافتهاهل معنی بحر معنی یافته
24. ۲۴آنک بی همت چه با همت شدهوانک با همت چه با نعمت شده