1. ۱شیر و گرگ و روبهی بهر شکاررفته بودند از طلب در کوهسار
2. ۲تا به پشت همدگر بر صیدهاسخت بر بندند بار قیدها
3. ۳هر سه با هم اندر آن صحرای ژرفصیدها گیرند بسیار و شگرف
4. ۴گرچه زیشان شیر نر را ننگ بودلیک کرد اکرام و همراهی نمود
5. ۵این چنین شه را ز لشکر زحمتستلیک همره شد جماعت رحمتست
6. ۶این چنین مه را ز اختر ننگهاستاو میان اختران بهر سخاست
7. ۷امر شاورهم پیمبر را رسیدگرچه رایی نیست رایش را ندید
8. ۸در ترازو جو رفیق زر شدستنه از آن که جو چو زر جوهر شدست
9. ۹روح قالب را کنون همره شدستمدتی سگ حارس درگه شدست
10. ۱۰چونک رفتند این جماعت سوی کوهدر رکاب شیر با فر و شکوه
11. ۱۱گاو کوهی و بز و خرگوش زفتیافتند و کار ایشان پیش رفت
12. ۱۲هر که باشد در پی شیر حرابکم نیاید روز و شب او را کباب
13. ۱۳چون ز کُه در بیشه آوردندشانکشته و مجروح و اندر خون کشان
14. ۱۴گرگ و روبه را طمع بود اندر آنکه رود قسمت به عدل خسروان
15. ۱۵عکسِ طمْعِ هر دوشان بر شیر زدشیر دانست آن طمعها را سند
16. ۱۶هر که باشد شیرِ اسرار و امیراو بداند هر چه اندیشد ضمیر
17. ۱۷هین نگه دار ای دل اندیشه‌خودل ز اندیشهٔ بدی در پیش او
18. ۱۸داند و خر را همی‌راند خموشدر رخت خندد برای روی‌پوش
19. ۱۹شیر چون دانست آن وسواسشانوا نگفت و داشت آن دم پاسشان
20. ۲۰لیک با خود گفت بنمایم سزامر شما را ای خسیسان گدا
21. ۲۱مر شما را بس نیامد رای منظنتان اینست در اعطای من
22. ۲۲ای عقول و رایتان از رای مناز عطاهای جهان‌آرای من
23. ۲۳نقش با نقاش چه سگالد دگرچون سگالش اوش بخشید و خبر
24. ۲۴این چنین ظنِ خسیسانه به منمر شما را بود ننگانِ زمن
25. ۲۵ظانین بالله ظن السؤ راگر نبرم سر بود عین خطا
26. ۲۶وا رهانم چرخ را از ننگتانتا بماند در جهان این داستان
27. ۲۷شیر با این فکر می‌زد خنده فاشبر تبسمهای شیر ایمن مباش
28. ۲۸مال دنیا شد تبسمهای حقکرد ما را مست و مغرور و خلَق
29. ۲۹فقر و رنجوری بهستت ای سندکان تبسم دام خود را بر کند