1. ۱این حکایت بشنو از صاحب بیاندر طریق و عادت قزوینیان
2. ۲بر تن و دست و کَتَف‌ها بی‌گزنداز سر سوزن کبودیها زنند
3. ۳سوی دلاکی بشد قزوینییکه کبودم زن بکن شیرینیی
4. ۴گفت چه صورت زنم ای پهلوانگفت برزن صورت شیر ژیان
5. ۵طالعم شیرست نقش شیر زنجهد کن رنگ کبودی سیر زن
6. ۶گفت بر چه موضعت صورت زنمگفت بر شانه گهم زن آن رقم
7. ۷چونک او سوزن فرو بردن گرفتدرد آن در شانه‌گه مسکن گرفت
8. ۸پهلوان در ناله آمد کای سنیمر مرا کشتی چه صورت می‌زنی
9. ۹گفت آخر شیر فرمودی مراگفت از چه عضو کردی ابتدا
10. ۱۰گفت از دمگاه آغازیده‌امگفت دم بگذار ای دو دیده‌ام
11. ۱۱از دُم و دُمگاه شیرم دَم گرفتدُمگه او دَمگهم محکم گرفت
12. ۱۲شیر بی‌دُم باش گو ای شیرسازکه دلم سستی گرفت از زخم گاز
13. ۱۳جانب دیگر گرفت آن شخص زخمبی‌محابا و مواسایی و رحم
14. ۱۴بانگ کرد او کین چه اندامست ازوگفت این گوشست ای مرد نکو
15. ۱۵گفت تا گوشش نباشد ای حکیمگوش را بگذار و کوته کن گلیم
16. ۱۶جانب دیگر خلش آغاز کردباز قزوینی فغان را ساز کرد
17. ۱۷کین سوم جانب چه اندامست نیزگفت اینست اِشکمِ شیر ای عزیز
18. ۱۸گفت تا اشکم نباشد شیر راگشت افزون درد کم زن زخمها
19. ۱۹خیره شد دلاک و پس حیران بماندتا بدیر انگشت در دندان بماند
20. ۲۰بر زمین زد سوزن از خشم اوستادگفت در عالم کسی را این فتاد؟
21. ۲۱شیر بی‌دُم و سَر و اِشکم کی دیداین‌چنین شیری خدا خود نافرید
22. ۲۲ای برادر صبر کن بر درد نیشتا رهی از نیش نفس گبر خویش
23. ۲۳کان گروهی که رهیدند از وجودچرخ و مهر و ماهشان آرد سجود
24. ۲۴هر که مُرد اندر تن او نفس گبرمر ورا فرمان برد خورشید و ابر
25. ۲۵چون دلش آموخت شمع افروختنآفتاب او را نیارد سوختن
26. ۲۶گفت حق در آفتاب منتجمذکر تزاور کذی عن کهفهم
27. ۲۷خار جمله لطف چون گل می‌شودپیش جزوی کو سوی کل می‌رود
28. ۲۸چیست تعظیم خدا افراشتنخویشتن را خوار و خاکی داشتن
29. ۲۹چیست توحید خدا آموختنخویشتن را پیش واحد سوختن
30. ۳۰گر همی‌خواهی که بفروزی چو روزهستی همچون شب خود را بسوز
31. ۳۱هستیت در هستِ آن هستی‌نوازهمچو مس در کیمیا اندر گداز
32. ۳۲در من و ما سخت کردستی دو دستهست این جمله خرابی از دو هست