1. ۱آن یکی آمد در یاری بزدگفت یارش کیستی ای معتمد
2. ۲گفت من، گفتش برو هنگام نیستبر چنین خوانی مقام خام نیست
3. ۳خام را جز آتش هجر و فراقکی پزد کی وا رهاند از نفاق
4. ۴رفت آن مسکین و سالی در سفردر فراق دوست سوزید از شرر
5. ۵پخته گشت آن سوخته پس باز گشتباز گرد خانهٔ همباز گشت
6. ۶حلقه زد بر در به صد ترس و ادبتا بنجهد بی‌ادب لفظی ز لب
7. ۷بانگ زد یارش که بر در کیست آنگفت بر در هم توی ای دلستان
8. ۸گفت اکنون چون منی ای من در آنیست گنجایی دو من را در سرا
9. ۹نیست سوزن را سر رشتهٔ دوتاچونک یکتایی درین سوزن در آ
10. ۱۰رشته را با سوزن آمد ارتباطنیست در خور با جمل سم الخیاط
11. ۱۱کی شود باریک هستی جملجز به مقراضِ ریاضات و عمل
12. ۱۲دست حق باید مر آن را ای فلانکو بود بر هر محالی کن فکان
13. ۱۳هر محال از دست او ممکن شودهر حرون از بیم او ساکن شود
14. ۱۴اکمه و ابرص چه باشد مرده نیززنده گردد از فسون آن عزیز
15. ۱۵و آن عدم کز مرده مرده‌تر بوددر کف ایجاد او مضطر بود
16. ۱۶کل یوم هو فی شان بخوانمر ورا بی کار و بی‌فعلی مدان
17. ۱۷کمترین کاریش هر روزست آنکو سه لشکر را کند این سو روان
18. ۱۸لشکری ز اصلاب سوی امهاتبهر آن تا در رحم روید نبات
19. ۱۹لشکری ز ارحام سوی خاکدانتا ز نر و ماده پر گردد جهان
20. ۲۰لشکری از خاکدان سوی اجلتا ببیند هر کسی حسن عمل
21. ۲۱این سخن پایان ندارد هین بتازسوی آن دو یار پاک پاک‌باز
22. ۲۲گفت یارش کاندر آ ای جمله مننی مخالف چون گل و خار چمن
23. ۲۳رشته یکتا شد غلط کم شد کنونگر دوتا بینی حروف کاف و نون
24. ۲۴کاف و نون همچون کمند آمد جذوبتا کشاند مر عدم را در خطوب
25. ۲۵پس دوتا باید کمند اندر صورگرچه یکتا باشد آن دو در اثر
26. ۲۶گر دو پا گر چار پا ره را بردهمچو مقراض دو تا یکتا برد
27. ۲۷آن دو همبازان گازر را ببینهست در ظاهر خلافی زان و زین
28. ۲۸آن یکی کرباس را در آب زدوان دگر همباز خشکش می‌کند
29. ۲۹باز او آن خشک را تر می‌کندگوییا ز استیزه ضد بر می‌تند
30. ۳۰لیک این دو ضد استیزه‌نمایک‌دل و یک‌کار باشد در رضا
31. ۳۱هر نبی و هر ولی را مسلکیستلیک تا حق می‌برد جمله یکیست
32. ۳۲چونک جمع مستمع را خواب بردسنگهای آسیا را آب برد
33. ۳۳رفتن این آب فوق آسیاسترفتنش در آسیا بهر شماست
34. ۳۴چون شما را حاجت طاحون نماندآب را در جوی اصلی باز راند
35. ۳۵ناطقه سوی دهان تعلیم راستورنه خود آن نطق را جویی جداست
36. ۳۶می‌رود بی بانگ و بی تکرارهاتحتها الانهار تا گلزارها
37. ۳۷ای خدا جان را تو بنما آن مقامکاندرو بی‌حرف می‌روید کلام
38. ۳۸تا که سازد جان پاک از سر قدمسوی عرصهٔ دور و پهنای عدم
39. ۳۹عرصه‌ای بس با گشاد و با فضاوین خیال و هست یابد زو نوا
40. ۴۰تنگ‌تر آمد خیالات از عدمزان سبب باشد خیال اسباب غم
41. ۴۱باز هستی تنگ‌تر بود از خیالزان شود در وی قمر همچون هلال
42. ۴۲باز هستی جهان حس و رنگتنگ‌تر آمد که زندانیست تنگ
43. ۴۳علت تنگیست ترکیب و عددجانب ترکیب حسها می‌کشد
44. ۴۴زان سوی حس عالم توحید دانگر یکی خواهی بدان جانب بران
45. ۴۵امرِ کن یک فعل بود و نون و کافدر سخن افتاد و معنی بود صاف
46. ۴۶این سخن پایان ندارد باز گردتا چه شد احوال گرگ اندر نبرد