1. ۱گرگ را بر کند سر، آن سرفرازتا نماند دوسری و امتیاز
2. ۲فانتقمنا منهم است ای گرگ پیرچون نبودی مرده در پیش امیر
3. ۳بعد از آن رو شیر با روباه کردگفت این را بخش کن از بهر خورد
4. ۴سجده کرد و گفت کین گاو سمینچاشت‌خوردت باشد ای شاه گزین
5. ۵وان بز از بهر میان روز رایخنیی باشد شه پیروز را
6. ۶و آن دگر خرگوش بهر شام همشب‌چرهٔ این شاه با لطف و کرم
7. ۷گفت ای روبه تو عدل افروختیاین چنین قسمت ز کی آموختی
8. ۸از کجا آموختی این ای بزرگگفت ای شاه جهان از حال گرگ
9. ۹گفت چون در عشق ما گشتی گروهر سه را بر گیر و بستان و برو
10. ۱۰روبها چون جملگی ما را شدیچونت آزاریم چون تو ما شدی
11. ۱۱ما ترا و جمله اشکاران تراپای بر گردون هفتم نه بر آ
12. ۱۲چون گرفتی عبرت از گرگ دنیپس تو روبه نیستی شیر منی
13. ۱۳عاقل آن باشد که عبرت گیرد ازمرگ یاران در بلای محترز
14. ۱۴روبه آن دم بر زبان صد شکر راندکه مرا شیر از پی آن گرگ خواند
15. ۱۵گر مرا اول بفرمودی که توبخش کن این را، که بردی جان ازو
16. ۱۶پس سپاس او را که ما را در جهانکرد پیدا از پس پیشینیان
17. ۱۷تا شنیدیم آن سیاستهای حقبر قرون ماضیه اندر سبق
18. ۱۸تا که ما از حال آن گرگان پیشهمچو روبه پاس خود داریم بیش
19. ۱۹امت مرحومه زین رو خواندمانآن رسول حق و صادق در بیان
20. ۲۰استخوان و پشم آن گرگان عیانبنگرید و پند گیرید ای مهان
21. ۲۱عاقل از سر بنهد این هستی و بادچون شنید انجام فرعونان و عاد
22. ۲۲ور بننهد دیگران از حال اوعبرتی گیرند از اضلال او