1. ۱گفت نوح ای سرکشانْ من، من نیممن ز جان مُردم به جانان می‌زیم
2. ۲چون بمُردم از حواسِ بوالبشرحق مرا شد سمع و ادراک و بصر
3. ۳چونکِ من، من نیستم این دَم ز هوستپیش این دَم هرکه دَم زد کافر اوست
4. ۴هست اندر نقش این روباه شیرسوی این روبه نشاید شد دلیر
5. ۵گر ز روی صورتش می‌نگرویغره شیران ازو می‌نشنوی؟
6. ۶گر نبودی نوح را از حق یَدیپس جهانی را چرا بر هم زدی؟
7. ۷صد هزاران شیر بود او در تنیاو چو آتش بود و عالم خرمنی
8. ۸چونک خرمن پاس عشر او نداشتاو چنان شعله بر آن خرمن گماشت
9. ۹هر که او در پیش این شیر نهانبی‌ادب چون گرگ بگشاید دهان
10. ۱۰همچو گرگ آن شیر بر دراندشفانتقمنا منهم بر خواندش
11. ۱۱زخم یابد همچو گرگ از دست شیرپیشِ شیرْ ابله بُوَد کو شد دلیر
12. ۱۲کاشکی آن زخم بر تن آمدیتا بُدی کایمان و دل سالم بُدی
13. ۱۳قوَتم بگسست چون اینجا رسیدچون توانم کرد این سِر را پدید
14. ۱۴همچو آن روبه کمِ اشکم کنیدپیش او روباه‌ بازی کم کنید
15. ۱۵جمله ما و من به پیش او نهیدمُلکْ مُلکِ اوست مُلک او را دهید
16. ۱۶چون فقیر آیید اندر راه راستشیر و صیدِ شیر خود آن شماست
17. ۱۷زانک او پاکست و سبحان وصف اوستبی نیازست او ز نغز و مغز و پوست
18. ۱۸هر شکار و هر کراماتی که هستاز برای بندگان آن شهست
19. ۱۹نیست شه را طمع بهر خلق ساختاین همه دولت خنک آنکو شناخت
20. ۲۰آنک دولت آفرید و دو سراملک و دولتها چه کار آید ورا
21. ۲۱پیش سبحان پس نگه دارید دلتا نگردید از گمان بد خجل
22. ۲۲کو ببیند سِر و فکر و جست و جوهمچو اندر شیرِ خالص تارِ مو
23. ۲۳آنک او بی نقش ساده‌سینه شدنقشهای غیب را آیینه شد
24. ۲۴سِر ما را بی‌گمان موقن شودزان که مؤمن آینهٔ مؤمن بود
25. ۲۵چون زند او نقد ما را بر محکپس یقین را باز داند او ز شک
26. ۲۶چون شود جانش محکِ نقدهاپس ببیند قلب را و قلب را