1. ۱آمد از آفاق یار مهربانیوسف صدیق را شد میهمان
2. ۲کاشنا بودند وقت کودکیبر وسادهٔ آشنایی متکی
3. ۳یاد دادش جور اخوان و حسدگفت کان زنجیر بود و ما اسد
4. ۴عار نبود شیر را از سلسلهنیست ما را از قضای حق گله
5. ۵شیر را بر گردن ار زنجیر بودبر همه زنجیرسازان میر بود
6. ۶گفت چون بودی ز زندان و ز چاهگفت همچون در محاق و کاست ماه
7. ۷در محاق ار ماه نو گردد دوتانی در آخر بدر گردد بر سما؟
8. ۸گرچه دردانه به هاون کوفتندنور چشم و دل شد و بیند بلند
9. ۹گندمی را زیر خاک انداختندپس ز خاکش خوشه‌ها بر ساختند
10. ۱۰بار دیگر کوفتندش ز آسیاقیمتش افزود و نان شد جان‌فزا
11. ۱۱باز نان را زیر دندان کوفتندگشت عقل و جان و فهم هوشمند
12. ۱۲باز آن جان چونک محو عشق گشتیَعجب الزُّراع آمد بعد کشت
13. ۱۳این سخن پایان ندارد باز گردتا که با یوسف چه گفت آن نیک‌مرد
14. ۱۴بعد قصه گفتنش گفت ای فلانهین چه آوردی تو ما را ارمغان
15. ۱۵بر در یاران تهی‌دست آمدنهست بی‌گندم سوی طاحون شدن
16. ۱۶حق تعالی خلق را گوید بحشرارمغان کو از برای روز نشر
17. ۱۷جِئتمونا و فُرادی بی نواهم بدان سان که خلقناکم کذا
18. ۱۸هین چه آوردید دست‌آویز راارمغانی روز رستاخیز را
19. ۱۹یا امید بازگشتنتان نبودوعدهٔ امروز باطلتان نمود
20. ۲۰منکری مهمانیش را از خریپس ز مطبخ خاک و خاکستر بری
21. ۲۱ور نه‌ای منکر چنین دست تهیدر در آن دوست چون پا می‌نهی
22. ۲۲اندکی صرفه بکن از خواب و خورارمغان بهر ملاقاتش ببر
23. ۲۳شو قلیل النوم مما یهجعونباش در اسحار از یستغفرون
24. ۲۴اندکی جنبش بکن همچون جنینتا ببخشندت حواس نوربین
25. ۲۵وز جهانِ چون رحِم، بیرون رویاز زمین در عرصهٔ واسع شوی
26. ۲۶آنک ارض الله واسع گفته‌اندعرصه‌ای دان انبیا را بس بلند
27. ۲۷دل نگردد تنگ زان عرصهٔ فراخنخلِ تر آنجا نگردد خشک شاخ
28. ۲۸حاملی تو مر حواست را کنونکند و مانده می‌شوی و سرنگون
29. ۲۹چونک محمولی نه حامل وقت خوابماندگی رفت و شدی بی رنج و تاب
30. ۳۰چاشنیی دان تو حال خواب راپیش محمولی حال اولیا
31. ۳۱اولیا اصحاب کهفند ای عنوددر قیام و در تقلب هم رقود
32. ۳۲می‌کشدشان بی تکلف در فعالبی‌خبر ذاتَ الیَمین ذاتَ الشِّمال
33. ۳۳چیست آن ذات الیَمین؟ فعلِ حَسَنچیست آن ذات الشِّمال؟ اَشغالِ تَن
34. ۳۴می‌رود این هر دو کار از انبیابی‌خبر زین هر دو ایشان چون صدا
35. ۳۵گر صدایت بشنواند خیر و شرذات کُه باشد ز هر دو بی‌خبر